This wasn’t (is) our night…!!!

Κανονικά έπρεπε να το περιμένω το αποψινό πατατράκ…πανωλεθρία θα έλεγα καλύτερα…

Μου αρέσει, που οι περισσότεροι όχι είχαν εύκολη απλά την γαλλιδούλα, αλλά έβγαζαν εισιτήρια και για Μιλάνο….  Τώρα το ταξίδι θα το κάνουν?

Αλλά εγώ ξέρω τι φταίει…

Μα είναι δυνατόν σε ένα βαζελοκάναλο, όπως το STAR, να βγει χθες η Miss Weather με ερυθρόλευκο μπλουζάκι, να ευχηθεί στην ομάδα μας να παίξει εξαιρετικά και να βάλει πολλά γκολ…και μετά από αυτό εμείς να κάνουμε καλή εμφάνιση?

Προσχεδιασμένο θα “καταγγείλλω” εγώ…!!! Όλα έγιναν επίτηδες χθες και ήρθε και έκατσε η γρουσουζιά επάνω μας…!!!

Κακά τα ψέμματα, η ομάδα δεν βλεπόταν απόψε…Ιδιαίτερα τέτοιο πρώτο κακό ημίχρονο είχα να δω από την Κωνσταντινούπολη φέτος… Σε καμιά περίπτωση δεν θύμησε τον Ολυμπιακό, που ξέρουμε, μέσα στο Καραϊσκάκη! Τόσα λάθη δεν επιτρέπονται από ομάδα, που κάνει πρωταθλητισμό απέναντι σε μια μικρομεσαία της Γαλλίας… Ο Domi ήταν σε άλλο γήπεδο και όχι μόνο αυτός…Άρα φυσιολογικό μου φαίνεται το 1-3, δυστυχώς!

 Αναμφίβολα λοιπόν “this wasn’t our night”…αν παραφράσω το υποψήφιο τραγούδι της eurovision με το Σάκη…(Για να μην ξεχνιόμαστε έχει και eurovision αυτή η βραδιά και αν και δεν ξέρω ποιο θα βγει τελικά, θα δείξω την προτίμησή μου!) Ελπίζω μόνο να είναι τελικά η “βραδιά” του συμπατριωτάκου μου…

“Άντε γεια” σε μας τους γαύρους από τα σαλόνια της Ευρώπης για φέτος!

Το νου σου κύριε οδηγέ…!

Σήμερα άνοιξαν οι βρύσες του ουρανού…Ξημερώματα ακόμα οι βροντές και οι αστραπές έδιναν τη δική τους συναυλία στο καταπράσινο νησί μου…

Βέβαια δεν σας λέω και κάτι καινούριο. Συχνά-πυκνά κάνω την αναφορά μου στον καιρό, που φέτος ξεπερνά ίσως τον πιο βροχερό των τελευταίων χρόνων…

Σήμερα παραδόξως δεν με ενοχλεί η βροχή, που δεν λέει να σταματήσει…Αντιθέτως την βρίσκω ιδιαίτερα ευχάριστη να την παρατηρώ να πέφτει με μανία και ορμή πάνω στις στέγες των διπλανών σπιτιών και άλλοτε ποτιστικά να δίνει μια σκούρα απόχρωση σε ότι έρχεται επαφή… Φυσικά όλα αυτά να τα βλέπω προφυλαγμένη στη θαλμπωρή και τη ζεστασιά του δικού μου σπιτιού, ρίχνοντας το βλέμμα μου έξω πέρα …από το τζάμι της μπαλκονόπορτάς μου…Όλα είναι όμορφα, όταν τα απολαμβάνεις μέσα στην “επικράτειά” σου, γιατί εκτός αυτής…

Δυστυχώς εκτός αυτής αρχίζουν τα προβλήματα και η ταλαιπωρία…12:15 η ώρα πρέπει να αφήσω την εστία μου να φέρω το παιδί από το σχολείο. Το να πάρεις το αυτοκίνητο για να πραγματοποιήσεις αυτή τη δουλειά κρίνεται αναγκαίο και λόγω απόστασης, αλλά κυρίως των καιρικών συνθηκών… Σαν επίτηδες εκείνη την ώρα έμοιαζε να ρίχνει “καρέκλες”, αλλά μπρος στην ανάγκη ποιος το λογαριάζει…

Όπως αποδείχτηκε την ίδια ιδέα είχαν και οι άλλοι γονείς και μέσα σε ένα στενό δρομάκι και μάλιστα μονής κατευθύνσεως γινόταν το αδιαχώρητο. Διπλοπαρκαρίσματα για να μην πω καλύτερα τριπλό…δεν περνούσε ούτε ποδήλατο και η βροχή να πέφτει ασταμάτητα…

Τελοσπάντων το προσπερνάμε και αυτό, παίρνω το γιο μου, όσο πιο γρήγορα γίνεται, γιατί  δυο ομπρέλες τι μπορούν να σου προσφέρουν στον κατακλυσμό? Στο αυτοκίνητο μέσα και παίρνοντας το δρόμο του γυρισμού ένας άλλος γολγοθάς μας βρήκε…Ένα φοβερό μποτιλιάρισμα, κορναρίσματα…και τρεις φορές αποφύγαμε ΕΥΤΥΧΩΣ το τρακάρισμα!!!

Μα τι παθαίνουν οι οδηγοί με τη βροχή? Μαζί με το νερό, που κυλάει φεύγουν και όλες οι γνώσεις του οδηγήματος? Τελικά δεν είναι σημαντικό να οδηγάς προσεκτικά στους “φοβερούς” αυτούς δρόμους, που έχουμε…αλλά κυρίως να έχεις στραμμένη τη προσοχή σου, στο πώς οδηγούν οι δίπλα…Ξαφνικά με την πρώτη μπόρα οι κανόνες του Κ.Ο.Κ παύουν να ισχύουν και …όποιος πρόλαβε να δει τον “Κύριο”, τον είδε!!!

Ούτε φλας για προσπέρασμα, ούτε προσέχουν τη σήμανση, ούτε ποιος έχει προταιρεότητα…Ένα μπάχαλο!!! “Σιγά βρε φίλε-άγνωστε…καταλαβαίνω τον εκνευρισμό σου, τη βιασύνη σου να πας …στην τουαλέτα, αλλά δεν είσαι μόνος σου στο δρόμο…Σου φταίω εγώ να με στείλεις στο νοσοκομείο ή στην καλύτερη περίπτωση για “ψώνια” νέων ανταλλακτικών αυτοκινήτου?”

Αnyway, αφού αποσοβήσαμε το μοιραίο…δεν χρειάζεται να γκρινιάζω…έτσι δεν είναι? Το μόνο, που μπορώ να πω είναι: “Το νου σου κύριε οδηγέ και κυρίως σε κακοκαιρία και κυκλοφοριακή συμφόρηση“!!!

 

Βαριέμαι…!!!

Έξι…έξι και τέταρτο, ακούω: “ντριιιιιννννν”. Κτύπησε το ξυπνητήρι, άλλο ένα πρωινό…

Ένα βογκητό ακούγεται “ωχχχ, όχι πάλι!” και ανασηκώνομαι αλαφιασμένη από το στρώμα…

Ακολουθεί ένας πανικός και παροξυσμός να ντυθείς στα πεταχτά και να ξυπνήσεις το παιδί για να το στείλεις στο σχολείο…Το ντύνεις, του ζεσταίνεις το γάλα, του ετοιμάζεις το κολατσιό, ένας τελευταίος έλεγχος στην τσάντα του μικρού, να δεις αν λείπει τίποτα…

“Αγόρι μου 8 η ώρα…καιρός να πας  στο σχολείο”…φιλιά στο κεφάλι του παιδιού και “ουφ!” κλείνει η πόρτα…

Άντε μετά να ασχοληθείς με το νοικοκυριό…Να στρώσεις κρεβάτια, να μαγειρέψεις ένα νόστιμο λαχταριστό σπιτικό φαγητό για το μεσημέρι, να σιδερώσεις…

Αμάν και που τα σκέφτομαι και μόνο κουράζομαι και βαριέμαι…! Πρέπει απαραίτητα να έχεις κακή διάθεση, ή να μην αισθάνεσαι καλά, για να μην έχεις όρεξη να κάνεις κάτι…?

Απλά ίσως σε έχει επηρεάσει η Άνοιξη, το κλίμα των Απόκρεων … Μπούρδες απλά ώρες ώρες γινόμαστε οκνηροί και δεν θέλουμε να σηκωθούμε από το κρεβάτι μας…Θέλουμε να χουζουρέψουμε με μια κούπα καφέ (που λέει ο λόγος, γιατί δεν πίνω)… Να πάρουμε το βιβλίο μας να το διαβάσουμε, γιατί το βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρον (άσχετα, που ακόμα και η συγκέντρωση του μυαλού έχει κάνει φτερά- λέτε να έχω κολλήσει καμιά μοντέρνα αρρώστια, που δεν κάνει ο νους focus σε κάτι?  )

Μπορεί να είναι η ανία, μπορεί να είναι η τεμπελιά, που αρκετές φορές μας αποσυντονίζουν από το καθημερινό μας “δρομολόγιο”. Μπορεί να είναι όλα αυτά ή και τίποτα η αιτία να βαριόμαστε…who knows? Ίσως απλά κανείς δεν έχει όρεξη να ξυπνάει από τις έξι ώρα το πρωί! Μπαααα άσχετο! (?)  

Το κάνουν επίτηδες…!

Σου δίνεται λοιπόν, η ευκαιρία να κάτσεις μια μέρα να αφοσιωθείς και να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου, αλλά δυστυχώς να μην σε αφήνουν να αγιάσεις…

Όχι, που το έχω και παράπονο, γιατί και τεμπέλιασα στον καναπέ μου και ασχολήθηκα με κάτι, που πραγματικά ήθελα…

Έλα όμως που δεν μπορούσα να έχω την τηλεόραση κλειστή και έτσι την έπαθα κανονικά…

Το είχε η μέρα φυσικά! Μέρα του Αγ. Βαλεντίνου και όλα τα κανάλια της tv βάλθηκαν να μας τρελάνουν με διαφημιστικά σποτς με γλυκές σοκολάτες σε  κόκκινο φόντο και καρδιές…αλλά προπαντώς με παλιές, αγαπημένες ρομαντικές ταινίες:

Αρχής γενομένης με το “Blind Date”, με πρωταγωνιστές τον Μπρους Γουίλις και την Κιμ Πάσιντζερ…Μια τρελή ταινία, με αστείρευτο γέλιο…πώς ένα ραντεβού στα τυφλά και ένα σωρό αναποδιές και κακοτυχίες, θα σε οδηγήσει στον αληθινό έρωτα…

Ένα διάλειμμα από τις ταινίες ήταν αναγκαία…ίσα ίσα για να ξεμουδιάσεις βρε αδερφέ, βλέποντας λίγη μπαλίτσα και την άλλη σου μεγάλη αγάπη: Τον Θρύλο. Αλλά και εκεί να μην σε εγκαταλείψει το καρδιοκτύπι…Να παίζεις με τη φωτιά για να κερδίσεις δια πυρός και σιδήρου το φιλότιμο Άρη, 2-1.

Ο μαραθώνιος ρομαντικών ταινιών όμως συνεχίστηκε και στο prime time με το “one fine day”. Ήταν όντως μια θαυμάσια ημέρα με πολύ τρέξιμο και αγωνία για δυο single γονείς, που ήθελαν να τα φέρουν εις πέρας με τα παιδιά τους και την καριέρα τους …και στο τέλος guess what {?}, ερωτεύονται μεταξύ τους…

Λίγο αργότερα προστέθηκε και με αποτελείωσε  συναισθηματικά, αλλά και σωματικά το “my best friend’s wedding” με την ανεπανάληπτη Τζούλια Ρόμπερτς…Τι να πω? Συμβαίνει η μεγάλη αγάπη να βρίσκεται μπροστά μας, αλλά να το συνειδητοποιούμε, όταν πλέον είναι αργά. Το πουλάκι έχει πετάξει ψηλά και σε άλλες χώρες…Παρόλα αυτά η αγάπη σου για τον καλύτερό σου φίλο παραμένει και χαίρεσαι με τη χαρά του…

Έτσι είναι λοιπόν φίλοι…και να θέλει κανείς να αποφύγει τις καρδούλες, τα φτερωτά αγγελάκια με τα τόξα και τα βέλη …είναι πάρα πολύ δύσκολο…!!!

Όμως λίγο πριν πέσω για ύπνο, ξανασκέφτομαι τη μέρα μου και λέω: “τι στο καλό μια μέρα είναι…πάει πέρασε. Εξάλλου ο έρωτας δεν είναι θείο δώρο? Θα έρθει και η δική μας σειρά…”

Σας αφήνω με ένα πολύ όμορφο τραγουδάκι: ” I say a little prayer for you”, που μου έμεινε και το σιγοψιθύριζα συνέχεια μετά…εγώ πάω για ύπνο…καλή σας νύχτα!

Βρε άνοιξε το τριώδιο!!!

Μ’ αυτά και μ’ αυτά έχει ανοίξει το τριώδιο εδώ και μια εβδομάδα και δεν το έχω πάρει χαμπάρι. Ας όψεται η κακή διάθεση, που είχα αυτό το διάστημα και οι “φιλοσοφικές” , εσωτερικές μου αναζητήσεις…

‘Ολο ανάποδα τα κάνει το αστέρι, είναι εκτός τόπου και χρόνου…εκτός τόπου αυτό είναι σίγουρο αφού έπεσε από ψηλά….

Οπότε σκέφτομαι να επανορθώσω σήμερα και να εξορκίσω την κακοδαιμονία της ημέρας για όσους είναι προληπτικοί!

Μπροστά στον καθρέπτη λοιπόν, δοκιμάζω διάφορες μάσκες και στολές για να μεταφερθώ μεμιάς σε άλλα μέρη και καταστάσεις… Μια μάσκα, πάντα σου δίνει την ευκαιρία να ζήσεις κάτι εξωπραγματικό, μια φαντασίωση. Σου δίνει επίσης το δικαίωμα έστω και για λίγο χρόνο να ονειρευτείς, να ζήσεις πράγματα, που ίσως δεν θα τολμούσες να τα κάνεις ποτέ στην “αληθινή” ζωή και στην πεζή πραγματικότητα που μας περιβάλλει.΄

Εξάλλου αυτός δεν είναι ο σκοπός και ο συμβολισμός της αποκριάς? Το γλέντι, το κέφι, η διασκέδαση… όλα σε υπερθετικό βαθμό! ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΤΟ “ΠΑΡΑΜΥΘΙ” !!!

Αυτό και εγώ προτίθεμαι να κάνω απόψε: Καλεσμένη σε μια πρεμιέρα, στην επίσημη πρώτη των Παραμυθόνειρων…Ενός νέου blog δυο καλών φίλων, που ένωσαν τις δυνάμεις τους, το δημιουργικό τους  ταλέντο και την αστείρευτη φαντασία τους για να μας ταξιδέψουν στο μαγικό κόσμο του Παραμυθιού.

Γλυκειά μου Lilith θα είμαι έτοιμη στην ώρα μου, να περιμένω τον Issallo, να με συνοδεύσει στο άνοιγμα της αυλαίας σας και να να σας χειροκροτήσω με όλη μου τη θέρμη και την αγάπη, στο τέλος της αναμενόμενης επιτυχία σας…!!!

Αργότερα από ό,τι γνωρίζω αναμένεται τρικούβερτο πάρτυ και γλέντι…Αναρωτιέμαι είναι ένα ” μπαλ μασκέ” λόγω ημερών ή επιβάλλεται επίσημο ένδυμα? Λέω να το ρισκάρω εν μέρει. Το αστέρι θα ντυθεί μια “μαύρη τρύπα” του γαλαξία, οπότε θα συνδυάσω και τα δύο. Το μαύρο χρώμα και το μασκάρεμα

Είπαμε σήμερα θα διασκεδάσω. Η νύχτα επιβάλει ένα θέαμα για αρχή και έπειτα χορός, μουσική και ποτό. Τι και αν αυτό θα πραγματοποιηθεί μέσα στην μπλογκόσφαιρα με τη βοήθεια της τεχνολογίας? Σημασία έχει να περνάς καλά, ακόμα και αν δεν έχεις να ξοδέψεις ένα ευρώ…

Έτσι και αλλιώς μια ζωή την έχουμε… Ας πάει και το παλιάμπελο!!!

Ένας λύκος ντυμένος πρόβατο…μια γαυρίνα στα χανούμια…

OAKA…ντέρμπι: ΑΕΚ-ΟΣΦΠ. Αυτή τη φορά δεν ήμουν καθισμένη μπροστά στο δέκτη μια τηλεόρασης για να παρακολουθήσω το ματς…Ήμουν εκεί, παρούσα. Μια γαυρίνα στα χανούμια και μάλιστα καμουφλαρισμένη, με ένα κίτρινο κασκόλ…! Προδοσία? Εσείς θα το κρίνετε…

Είσοδος των ομάδων. Πρώτα οι φιλοξενούμενοι, που δέχτηκαν υποδοχή μετά ρόδων και μύρου ( χαχαχα). Θεμιτό το βρίσκω αυτό, οπότε δεν θα το σχολιάσω περαιτέρω, καταλαβαίνετε τι εννοώ…

Το ματς ξεκίνησε δυνατά, αν και η ΑΕΚ στα πρώτα λεπτά ήταν μουδιασμένη και  σαν χαμένη στο γήπεδο…Αυτό εκμεταλλευτήκαμε εμείς και ήρθε το υπέροχο γκολ του Γκαλέττι μόλις στο 5′, ύστερα από λάθος του Σάχα. Aπό εκεί που ήμουν είδα, ότι πάγωσε όλη η εξέδρα…αλλά αναθάρρησαν και εμψύχωναν την ομάδα τους. Το γκολ όμως αυτό έκρινε και το αποτέλεσμα…

Παρόλα αυτά ήταν ένας χορταστικός αγώνας με πολλές φάσεις εκατέρωθεν κυρίως στο πρώτο ημίχρονο… Ο Νικοπολίδης σε μεγάλη μέρα χθες και κράτησε τον Ολυμπιακό με μηδέν παθητικό… Ο καημένος κηπουρός…το τι άκουσε…Άκουγα γύρω μου “καλά είναι ανάγκη να τα πιάνει όλα σήμερα?”

Στο δεύτερο ημίχρονο είχαμε πολλές διακοπές ελέω Καλόπουλου, αλλά και εκεί θα μπορούσαν να μπουν πολλά γκολ και από τις 2 ομάδες. Το 0-1 ήταν φτωχό, αν ήθελε να το συγκρίνει κανείς…Σε κάθε εξόρμηση του Θρύλου με το Λέτο κυρίως άκουγα: “ΩΧ, ωχ θα το φάμε τώρα”…γελούσαν και τα μουστάκια μου τότε…!

Θα ήθελα να αναφερθώ στην ατμόσφαιρα του γηπέδου χθες…

Πρώτη για μένα φορά στο ΟΑΚΑ, πρώτη σε ντέρμπι και μάλιστα ανάμεσα σε αντιπάλους…Καταλαβαίνω την ψυχολογία τους. Έδιναν παλμό και φανάτιζαν την ατμόσφαιρα…Ό,τι άκουσα και είδα στις κερκίδες δεν μου κάνουν εντύπωση…τα έχω ζήσει στο Καραϊσκάκη και στο παλιό και στο νέο….

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, πουθενά δεν είδα το πάθος των δικό μας οπαδών. Ίσως να μην είμαι αντικειμενική, ίσως να μην με συγκίνησε η ατμόσφαιρα εκεί μέσα και όντως έτσι έγινε…αλλά το ρίγος που με πιάνει με τους γαύρους και η ταχυκαρδία δεν τα έχω ξανανοιώσει…

Τελευταίο αφήνω να δείτε το γκολ…Από εκεί που καθόμουν δεν το είδα καλά… και δεν μπόρεσα να το πανηγυρίσω για ευννόητους λόγους…αν και μου ξεφεύγανε ορισμένα σχόλια σε κάποιες καλές μας φάσεις…

Γεγονός είναι, ότι η ιστορία έγραψε  ΑΕΚ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ : 0-1 και πάμε σαν τρένο για το 12ο σε 13 χρόνια

Το κλου της βραδιάς είναι ότι χάθηκα χθες και δεν έβρισκα τον ηλεκτρικό να γυρίσω στο ξενοδοχείο…τι να πω…το αστέρι κατέβηκε από άλλον πλανήτη … !!!

Μια και σήμερα…

Ήρθε επιτέλους η ώρα…έφτασε η μεγάλη στιγμή να σας αποκαλύψω, τι ετοίμαζα αυτή την εβδομάδα:

ΤΑΞΙΔΙ

Ένα μίνι ταξιδάκι για το σαββατοκύριακο. Για άλλη μια φορά, αύριο το πρωί ένα αεροπλάνο  θα με πάρει μακριά από το νησί μου και θα με πάει κοντά σε φίλους…

Μια παρόρμηση της στιγμής  στην αρχή της εβδομάδας, να δω το επικείμενο ντέρμπι (ξέρω πάλι θα με πείτε κολλημένη με την ομάδα μου, αλλά δεν μετανιώνω  ) από κοντά, υπήρξε η αφορμή να βάλω μπροστά το “σατανικό” μου μυαλό για να πραγματοποιήσω αυτή την ιδέα.

Ευτυχώς είχα καλούς φίλους να με βοηθήσουν με όλες τις λεπτομέρειες…Συγκεκριμένα ο ένας δηλαδή, που τράβηξε όλο το κουπί…{φίλε μου σε ευχαριστώ!!!} : Τι να τρέξει να μου βρει εισιτήριο του αγώνα, τι να με βοηθήσει δίνοντάς μου συμβουλές, πώς να φερθώ μέσα στο Ο.Α.Κ.Α για να μην καταλάβουν τα χανουμάκια, ότι είμαι μια γαυρίνα ανάμεσά τους. Ακόμα με βοήθησε να βρω μέρος για να μείνω…Δεν έκανε και λίγα

Είμαι σίγουρη ότι θα περάσω μια χαρά. Πέρα από το παιχνίδι φυσικά, θα δω και θα γνωρίσω, ελπίζω, καινούριους φίλους. Μια ευκαιρία να περιηγηθώ μόνη μου στην πρωτεύουσα, να δω και να κάνω, όσα δεν πρόλαβα την προηγούμενη φορά.It’s so exciting!!!

Δεν λέει να περάσει η ώρα…ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει…Πιάνω τον εαυτό μου να κοιτάει ανυπόμονα το ρολόι συνέχεια, νομίζοντας, ότι οι δείχτες έχουν κολλήσει…Πού θα πάει όμως, στο χέρι τους ειναι?

 Θα έρθει η ώρα “0″ (μηδέν) και εγώ θα βρίσκομαι στο κάθισμα του αεροπλάνου να κοιτώ και να χαιρετώ το νησί μου από ψηλά…

Αισθάνομαι σαν κατάσκοπος. Μια πράκτορας, που θα εισχωρήσει σε μια νέα παρέα, θα μελετήσει, θα αναστατώσει και θα κλέψει καρδιές ( εδώ γελάνε φυσικά )! Μια κατάσκοπος μέσα στο γήπεδο της ΑΕΚ, να παρακολουθήσει το ντέρμπι …και να δούμε τι θα καταφέρει…

Τρέμε κόσμε έρχεται το μοναχικό αστέρι, η νέα πράκτωρ 007 ! 

to be continued…

 

Δύο και σήμερα…

Το μοναχικό αστέρι σε νέες περιπέτειες…!

Πριν τρεις μέρες σας είχα υποσχεθεί, ότι ετοιμάζομαι να χαρίσω στον εαυτό μου ένα δώρο… Bonus το ονόμασα χαρακτηριστικά…

Ήδη, το πλάνο είναι έτοιμο…τα σημαντικά σημεία του σχεδίου έχουν οργανωθεί…και μένουν μόνο δυο μέρες για να υλοποιηθεί…

Και πάλι δεν θα σας πω και πολλά…Απλά ήθελα να ευχαριστήσω θερμά ένα φίλο, που χωρίς την βοήθειά του και την υποστήριξή του, σίγουρα το αστέρι θα έκανε χαμηλές μόνο πτήσεις !

Εννοείται, στα επόμενα εικοσιτετράωρα θα έχετε όλες τις “ανατριχιαστικές” λεπτομέρειες…παραλειπόμενα, backstage και φυσικά τα δρώμενα

Υπομονή φίλοι μου…η συνέχεια επί της οθόνης σας !

Θα βάλω και απόψε ένα τραγουδάκι…χωρίς λόγο…απλά γιατί μου αρέσει!

Πιστεύεις στα άστρα?

Καινούρια εβδομάδα από σήμερα…η τελευταία του Ιανουαρίου. Άντε να φύγει και αυτός ο μήνας…λένε τα καλύτερα έπονται για μας τους Διδύμους και αρχή γενομένης από τη σημερινή έκλειψη ηλίου…Ποιου ηλίου καλέ? Σήμερα είχε ένα ολόλαμπρο ήλιο, τρόπος του λέγειν δηλαδή, αλλά αν σκεφτεί κανείς τη συνεχή βροχή την προηγούμενη εβδομάδα και την καταιγίδα την χθεσινοβραδινή…εεεε σήμερα είχαμε τότε…καλοκαίρι!

Πάντως η μέρα μου ξεκίνησε πολύ όμορφα…είχα καλά νέα από τη δουλειά μου. Με ειδοποίησαν να μου δώσουν ένα σεβαστό χρηματικό ποσό, χρωστούμενο… Επιτέλους πάνω στην ώρα, σκέφτηκα… Η στενότης και η έλλειψη ευρώ με είχε και εμένα στο “περίμενε” 3 μήνες τώρα…Και τυχερή είμαι να λέω…όσο υπάρχουν και άλλοι, που έχουν να δουν λεφτά από τον Αύγουστο…

Εκτός από αυτό με περίμενε άλλη μια ωραία έκπληξη στο γραφείο. Επί εννέα χρόνια, που εργάζομαι εκεί, παρακαλούσα τους εκάστοτε προϊσταμένους μου να μου αγοράσουν ένα καινούριο υπολογιστή. Είχα έναν απαρχαιωμένο τουλάχιστον 25ετίας παλιό, με μια οθόνη τεράστια και ογκώδη σαν να ξεπήδησε  από την εποχή…των 50s. Σήμερα λοιπόν, πηγαίνοντας εκεί, αντικρύζω ένα ολοκαίνουριο υπολογιστή με επίπεδη, μοντέρνα οθόνη. Μεγαλεία!!! Μπορεί να είμαι άσχετη με τους υπολογιστές, αλλά δεν βαριέσαι θα καυχιέμαι, ότι δουλεύω με super εργαλεία! (Λέτε αν τον χαλάσω να τον πληρώσω κιόλας? οϊμέ!!!!)

Και έρχομαι στο ρεζουμέ του σημερινού μου ποστ. Όπως ανέφερα στον πρόλογο άρχισε να μου χαμογελάει και εμένα λίγο η τύχη και να επιστρέφει η καλή διάθεση. Σύντομα…πολύ σύντομα ετοιμάζω μια …δεν θα έλεγα έκπληξη στον εαυτό μου, αλλά ένα bonus, γιατί ήμουν “καλό κορίτσι” την προηγούμενη χρονιά, άρα δικαιούμαι επιβράβευση…Δεν αποκαλύπτω ακόμα τι…επιφυλάσσομαι να το αποκαλύψω λίαν συντόμως.  Το σίγουρο είναι όμως, ότι θα περάσω υπέροχα! Γίνεται τώρα να μην πιστεύεις καμιά φορά, στα ζώδια και στα άστρα?

Η αλήθεια είναι ότι ήδη αντίστροφα ο χρόνος μετράει…σαν τρελή η καρδιά μου χτυπάει…χωρίς αναπνοή!!!!

Τι βδομάδα και αυτή…!!!!!

Παρασκευή βράδυ…ουφ τελείωσε και αυτή η εβδομάδα, ευτυχώς, γιατί απ’ όλα είχε ο μπαξές. Η διάθεση ανεβοκατέβαινε σαν ασανσέρ…αλλά ας πούμε ότι την κράτησα σε λογικά πλαίσια…

Μια βδομάδα, που θα τη χαρακτήριζα ως το “αστέρι με το τηλεκοντρόλ και το laptop“. Το φως της ημέρας ελάχιστα με είδε, όχι ότι άξιζε να βγω, αφού έβρεχε συνέχεια…αλλά λέμε τώρα…

Με απορρόφησε η τηλεόραση. Είδα τα παλιά επεισόδια του “Λάκη του γλυκούλη”, (γιατί δεν παρακολουθούσα αυτό το σήριαλ από την αρχή) και πλέον ομολογώ, ότι είναι πολύ αξιόλογη σειρά. Να μην πω για τη μουσικούλα του, που οκ δεν έχει και πολλά να προσφέρει, αλλά αν είσαι στα down σου, ο ρυθμός του σε ανεβάζει, όπως και να το κάνουμε

Μετά ήταν το χθεσινό παραλίγο τραγικό αεροπορικό ατύχημα στη Νέα Υόρκη… Τι να πω? Ευτυχώς η επιδεξιότητα και η τύχη ίσως του πιλότου, καθώς και η έγκυρη και έγκαιρη σωστική βοήθεια, είχαν σαν αποτέλεσμα να μην θρηνήσουμε 153 νομίζω ανθρώπους… Τώρα που, το ξανασκέφτομαι λέτε να αναβιώσει ο παλιός μου φόβος για τα αεροπλάνα?

Αλλά ας μην μεμψιμοιρούμε βραδιάτικα. Αρκετή κατήφεια έχω συναντήσει στο καθημερινό μου, μοναχικό ταξίδι στο διαδίκτυο. Επιδημία έχει πέσει? Φταίει ο καιρός, η εποχή…ποιος ξέρει? Το καλό είναι, ύστερα από καιρό συνάντησα ένα φίλο blogger, που είχε χαθεί…Και αυτός δεν ήταν στα καλά του, αλλά τουλάχιστον έμαθα νέα του και αυτό είναι σημαντικό να κρατάς επαφή και σχέση με αγαπημένα πρόσωπα…σου κάνει το φορτίο, που κουβαλάς πιο ελαφρύ. “Β” εύχομαι πάντα να είσαι καλά….και αααα ξέχασα να σου πω χθες, ότι πλέον ξέρω τι σημαίνει το nick, που χρησιμοποιείς στο blog σου!

‘Εγινα “ρωμαίος”… Σας μπέρδεψα? Ορίστε δείτε με :απέκτησα και χωριό και πλέον αναπτύσσομαι καινονικότατα σε ένα παιχνίδι τακτικής και διπλωματίας, όπως είναι το travian. Πραγματικά το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον!

Σήμερα η μέρα ξεκίνησε με μια έκπληξη, που ήρθε με το ταχυδρομείο. Φυσικά οι γνωστοί λογαριασμοί (ας το αφήσω ασχολίαστο, καλύτερα), αλλά και ένα ΔΩΡΟ. Η ανταμοιβή μου για τη συμμετοχή μου σε ένα διαγωνισμό του redplanet. ‘Εγραψα μια ιστορία, που αφορούσε εμένα και το Θρύλο και ΚΕΡΔΙΣΑ. Πρώτη φορά μου τυχαίνει κάτι τέτοιο να κερδίζω δηλαδή σε ένα διαγωνισμό… Συνήθως είμαι από εκείνους, που ανατωτιούνται: “γιατί δεν κερδίζω το λαχείο?”, ενώ ποτέ δεν αγοράζουν λαχνό… Anyway η χαρά μου είναι μεγάλη, επειδή απόκτησα ένα βιβλίο του συμπατριώτη μου (μάλιστα), Νίκο Μαυρωνά με τον τίτλο ” Μίλα μου για τον Θρύλο” από τις εκδόσεις Δίαυλος…όσοι πιστοί προσέλθετε

Όμορφη μέρα σήμερα και ακόμα ωραιότερη όταν την περνάς με φίλους! Να συζητάς , να γελάς, να συγκινείσαι είτε να προβληματίζεσαι. Κάπως έτσι κύλησε η μέρα μου..έστω μέσα από chat στο msn. Είναι πια γεγονός…έχει μπει στην πραγματικότητά μας και στο πετσί μας δυναμικά και αμή τι άλλο έχω και τα τυχερά μου:

Τι καλύτερο να απολαμβάνεις γευστικότατες σοκολάτες από το Βέλγιο, μια όμορφη (μεταξύ μας αναμενόμενη) έκπληξη ενός φίλου…Ανέφερα Βέλγιο? Βρε τι κόλλημα έχω πάθει με τα γαλλικά? Χμμμ κάποιοι εδώ μέσα με επηρεάζουν φαίνεται και μου αρέσει κάθε τι γαλλικό. Όπως αυτό το τραγουδάκι, που άκουσα σήμερα και μου έχει καρφωθεί στο μυαλό…

….σε μένα αναφέρεται το τραγούδι, ποιος ξέρει? χαχαχαχαχα!

Ουφ…πολύ αναστενάζω, μου φαίνεται. Αλλά ας μην μεμψιμοιρούμε βραδιάτικα. Η ζωή είναι τελικά ένα παιχνίδι και κερδίζεις την παρτίδα αν ξέρεις καλά τους κανόνες… Πωωωω! Έγραψα βραδιάτικα! Λέτε να φταίει η σοκολάτα?