You are currently browsing the category archive for the 'σκέψεις' category.
Δεν είμαι από εκείνους, που πιστεύουν, ότι ο έρωτας γιορτάζει μόνο μια μέρα…Ο έρωτας και η αγάπη πρέπει να εκδηλώνονται κάθε μέρα και κάθε στιγμή…άλλοτε με λόγια και άλλοτε με πράξεις… Αυτό αφήνεται στην προσωπικότητα και στην διάθεση του καθενός, με τι τρόπο να το φανερώσει. Αρκεί να γίνεται από καρδιάς….
Δεν είμαι η κατάλληλη να μιλήσω για τον έρωτα ή για την αγάπη…Mε αφορμή την ημέρα, όμως θα παίξω έναν άλλο ρόλο:
Θα γίνω ένα φερέφωνο…θα μεταφέρω στο ποστ μου σκέψεις άλλων, που τα διάβασα τυχαία σε ένα βιβλιαράκι. Λόγια απλά, καθημερινά…που όμως με συγκίνησαν βαθύτατα και θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας.
Ένα τελευταίο μόνο θα πω: Ερωτευθείτε, αγαπήστε!!!! (υπόκλιση)
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
” Για σένα θα μπορούσα να πεθάνω. Θρησκεία μου είναι η αγάπη και εσύ το μόνο δόγμα της. Με παρασέρνεις με μια δύναμη στην οποία δεν μπορώ να αντισταθώ… Δεν ανασαίνω μακριά σου!” {John Keats σε επιστολή στη Fanny Brawne}
” Η υπέρτατη χαρά στη ζωή είναι η γνώση, ότι σε αγαπούν για ό,τι είσαι ή καλύτερα, ότι σε αγαπούν παρά τα όσα είσαι.” {Victor Hugo}
” Με την αγάπη γίνεται γλυκό ό,τι πικρό, ο ευτελής χαλκός γίνεται ευθύς χρυσάφι, το μιαρό γίνεται αγνό, φεύγουνε όλοι οι πόνοι. Γυρνάνε πίσω οι νεκροί κι αυτός, που είναι βασιλιάς μπορεί να γίνει σκλάβος.” {Jalal Al Din Rumi}
” H αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία* πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει, η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.” {Απόστολος Παύλος προς Κορινθίους}
” Αν θες ν’ αγαπηθείς, αγάπα.” {Σενέκας}
” Αγάπη- είναι μια μικρή λέξη, αλλά τα κλείνει όλα μέσα της: το σώμα, την ψυχή, τη ζωή, ολόκληρη την ύπαρξη. Τη νοιώθουμε όπως το αίμα, που κυλά στις φλέβες μας ζεστό, την ανασαίνουμε όπως τον αέρα, μέσα μας την κουβαλάμε, όπως κουβαλάμε τις σκέψεις μας. Δεν είναι απλώς μια λέξη, είναι μια απροσδιόριστη κατάσταση, που υποδηλώνεται με πέντε γράμματα…” {Guy De Maupassant}
” Ακόμα κι αν οι ζωές μας για πάντα χωρίζανε, το ότι σε γνώρισα θα δικαιολογούσε κατά κάποιον τρόπο όλη αυτή την περιπέτεια της ύπαρξης.” {Lewis Mumford στη σύζυγό του}
” Κάθε σκέψη σου για μένα είναι κι ένα δώρο: τα ζαχαρωτά, οι μελωδίες του Βιβάλντι, τα λευκά χρυσάνθεμα απ’ τον κήπο πάνω στο κομοδίνο μου, οι περίπατοι στο ανοιξιάτικο δάσος, η χαρά σου κάθε φορά που περνάω απ’ τη δουλειά, η λάμψη των ματιών σου όταν με ξεχωρίζεις μες στο πλήθος. Μα το πιο σπουδαίο είναι η αγάπη σου.” {Helen Exley}
” Οι πιο δυνατοί έρωτες ήταν όσοι δε ζήσαμε ποτέ.” {Νorman Lindsay}
” Να αναρωτιέσαι αν τα άστρα είναι φωτιά, να αναρωτιέσαι αν κινείται ή όχι ο Ήλιος, να αναρωτιέσαι αν η αλήθεια ψεύδεται, αλλά για την αγάπη μου να έχεις σιγουριά.” {William Shakespeare}
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Ψάχνοντας ένα τραγούδι για να κλείσω αυτό το αφιέρωμα στον έρωτα, θα μπορούσα να βάλω πάρα πολλά. Εύθυμα, διασκεδαστικά…η επιλογή δύσκολη. Για σήμερα όμως μου βγαίνει κάτι διαφορετικό… :“Να μείνεις εδώ”
Έτσι και αλλιώς ο έρωτας περικλείει και τη χαρά και τη θλίψη…!
Χρόνια σας Πολλά!!! 
Μ’ αυτά και μ’ αυτά έχει ανοίξει το τριώδιο εδώ και μια εβδομάδα και δεν το έχω πάρει χαμπάρι. Ας όψεται η κακή διάθεση, που είχα αυτό το διάστημα και οι “φιλοσοφικές” , εσωτερικές μου αναζητήσεις…
‘Ολο ανάποδα τα κάνει το αστέρι, είναι εκτός τόπου και χρόνου…εκτός τόπου αυτό είναι σίγουρο αφού έπεσε από ψηλά….
Οπότε σκέφτομαι να επανορθώσω σήμερα και να εξορκίσω την κακοδαιμονία της ημέρας για όσους είναι προληπτικοί!
Μπροστά στον καθρέπτη λοιπόν, δοκιμάζω διάφορες μάσκες και στολές για να μεταφερθώ μεμιάς σε άλλα μέρη και καταστάσεις… Μια μάσκα, πάντα σου δίνει την ευκαιρία να ζήσεις κάτι εξωπραγματικό, μια φαντασίωση. Σου δίνει επίσης το δικαίωμα έστω και για λίγο χρόνο να ονειρευτείς, να ζήσεις πράγματα, που ίσως δεν θα τολμούσες να τα κάνεις ποτέ στην “αληθινή” ζωή και στην πεζή πραγματικότητα που μας περιβάλλει.΄
Εξάλλου αυτός δεν είναι ο σκοπός και ο συμβολισμός της αποκριάς? Το γλέντι, το κέφι, η διασκέδαση… όλα σε υπερθετικό βαθμό! ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΤΟ “ΠΑΡΑΜΥΘΙ” !!!
Αυτό και εγώ προτίθεμαι να κάνω απόψε: Καλεσμένη σε μια πρεμιέρα, στην επίσημη πρώτη των Παραμυθόνειρων…Ενός νέου blog δυο καλών φίλων, που ένωσαν τις δυνάμεις τους, το δημιουργικό τους ταλέντο και την αστείρευτη φαντασία τους για να μας ταξιδέψουν στο μαγικό κόσμο του Παραμυθιού.
Γλυκειά μου Lilith θα είμαι έτοιμη στην ώρα μου, να περιμένω τον Issallo, να με συνοδεύσει στο άνοιγμα της αυλαίας σας και να να σας χειροκροτήσω με όλη μου τη θέρμη και την αγάπη, στο τέλος της αναμενόμενης επιτυχία σας…!!!
Αργότερα από ό,τι γνωρίζω αναμένεται τρικούβερτο πάρτυ και γλέντι…Αναρωτιέμαι είναι ένα ” μπαλ μασκέ” λόγω ημερών ή επιβάλλεται επίσημο ένδυμα? Λέω να το ρισκάρω εν μέρει. Το αστέρι θα ντυθεί μια “μαύρη τρύπα” του γαλαξία, οπότε θα συνδυάσω και τα δύο. Το μαύρο χρώμα και το μασκάρεμα 
Είπαμε σήμερα θα διασκεδάσω. Η νύχτα επιβάλει ένα θέαμα για αρχή και έπειτα χορός, μουσική και ποτό. Τι και αν αυτό θα πραγματοποιηθεί μέσα στην μπλογκόσφαιρα με τη βοήθεια της τεχνολογίας? Σημασία έχει να περνάς καλά, ακόμα και αν δεν έχεις να ξοδέψεις ένα ευρώ…
Έτσι και αλλιώς μια ζωή την έχουμε… Ας πάει και το παλιάμπελο!!! 
Σε καιρούς δύσκολους, που οι σχέσεις δοκιμάζονται…
με τον κίνδυνο να παραμονεύει…και την πιθανότητα να χάσεις τα πάντα…
ο εαυτός σου φαντάζει να είναι ο μοναδικός σου σύμμαχος…
…ο έμπιστός σου…
Δύσκολα ανοίγεσαι…δύσκολα αφήνεσαι…
Φοβάσαι να δώσεις λίγο από την ψυχή σου ή να πάρεις από τον διπλανό σου…
Κάθε φύλλο από το μπουμπούκι της καρδιάς σου με φειδώ ανοίγει και πάντα είναι έτοιμο να κλείσει στην πρώτη μπόρα…
Η εμπιστοσύνη δεν χαρίζεται, αλλά αποκτάται με αγώνα…
Ένα περήφανο άγριο άλογο, δύσκολα το πλησιάζεις και εκείνο δύσκολα θα σου επιτρέψει να το αγγίξεις…
Άμα όμως τα καταφέρεις και κερδίσεις τη φιλία του άλλου,
ξέρεις πως μοιράζεσαι τη χαρά του και τη λύπη του…στηρίζεις και στηρίζεσαι…
……….έτσι και αλλιώς μιλάμε για εμπιστοσύνη… μιλάμε για αγάπη!
Όταν λυγίζεις…
Όταν το φορτίο είναι αβάσταχτο στην ψυχή και στην καρδιά…
Όταν ο πόνος είναι μεγάλος …
Και δεν έχεις από κάπου να κρατηθείς…
Το χέρι σου να απλώσεις να πιαστείς…
…………τότε κοιτάς ψηλά και κάνεις μια προσευχή…
…………….στο φύλακα άγγελό σου να απευθυνθείς!
Σκεφόμουν συχνά, πώς η διάθεσή μου μου παίζει ένα παιχνίδι…
σαν γαϊτανάκι πλουμιστό, που γυρνά γύρω γύρω…
σε κάθε του κορδέλα ….
η χαρά, η λύπη, η μελαγχολία, η ευθυμία
στήνουν τρελό χορό.
Κρατιώνται από το χέρι και μένα δέσμιά τους…
Μου δείχνουν τα βήματα, ακολουθώ το ρυθμό τους.
ΜΕ ΖΑΛΙΖΟΥΝ!
Κοιτώ όμως ψηλά και στην κορυφή του στύλου επαναπαύεται ο πόνος...
Όταν οι περιστάσεις το φέρνουν να περνάς τη μέρα σου μόνη σου σε τέσσερις τοίχους του σπιτιού σου…τότε μένει άπλετος χρόνος για σκέψεις και συλλογισμούς.
Η κατάλληλη ώρα για αυτοκριτική, να αναπολήσεις το παρελθόν, να ατενίσεις το μέλλον…
Μια τέτοια μέρα ήταν η σημερινή και η σκέψη μου ζωγράφισε μιά λέξη μόνο:
προδοσία
Προδίδεις τα όνειρα…
Προδίδεις τα σχέδια…
Προδίδεις τις ελπίδες…
Προδίδεις τις σχέσεις με τους ανθρώπους…
Προδίδεις τη ζωή…
Προδίδεις τον εαυτό σου…
Μένεις γυμνή μπροστά στην αλήθεια, στο κατώφλι της μοναξιάς και της μοναχικότητας!!!
Γιατί αστέρι?
…γιατί μένεις μόνο εκεί έξω…στο κρύο, ενώ το μόνο που ζητάς είναι μόνο κάποιος να σε κρατάει… ?
(το παραπάνω είναι ένα τραγούδι, που τ’ ακούω συνέχεια και παντού…)
Μην σας μπερδέψει ο τίτλος…δεν έχει να κάνει με ευχάριστες καταστάσεις ή διηγήσεις. Τον έβαλα, γιατί μου άρεσε η λέξη “αμπελοφιλοσοφήματα“. ‘Οσοι δεν έχετε όρεξη να ψυχοπλακωθείτε Παρασκευιάτικα, τώρα είναι η ευκαιρία σας να αποχωρήσετε από αυτό το ποστ…
Δεν έχω καθόλου καλή διάθεση σήμερα. Γενικά με έχει εγκαταλείψει εδώ και κάποιες μέρες. Νοιώθω, ότι βρίσκομαι στη μέση μιας τρικυμίας 
και εγώ προσπαθώ να κρατηθώ στην επιφάνεια.
Σκέψεις σκοτεινές και θλιβερές, που έχουν να κάνουν με προσωπικά μου ζητήματα, αναβλύζονται από τα βάθη του μυαλού και υποσκελίζουν κάθε θετικό, που μπορεί να μου συμβαίνει…
Το παλεύω…πραγματικά δίνω μάχη συνέχεια και καθημερινά, να εξαλείψω αυτά τα συναισθήματα… Φοβίες, άγχη, ανασφάλειες, απογοητεύσεις… Και εγώ όπως οι περισσότεροι φοράω μια μάσκα χαράς στο πρόσωπο, κρεμάω ένα χαμόγελο στα χείλη, που όμως δεν φτάνει μέχρι τα μάτια… Προσποίηση…Κρυβόμαστε πίσω από σκούρα γυαλιά, για να αποτρέψουμε την πρόσβαση στα μάτια μας…τον καθρέπτη της ψυχής μας…Θάβουμε βαθιά τα μυστικά μας και τις ουλές μας, για να μην τα ανακαλύψει κανείς.
Θα πείτε: “ναι καλά βρε αστέρι, πάλι κάτι καινούριο μας είπες” … ‘Οχι βέβαια δεν αποσκοπώ να κερδίσω το βραβείο πρωτότυπου σεναρίου, σε αυτό, που έχει σχεδιάσει για μας η ζωή…Βρισκόμαστε όλοι δέσμιοι ενός τροχού, σαν τα χαμστεράκια, που τρέχουν σε αυτόν αδιάκοπα… Η χαρά και η λύπη διαδέχεται η μια την άλλη τόσο γρήγορα, ενώ σου αφήνει μια γλυκόπικρη “γεύση”…που τείνει περισσότερο στο πικρό…
Ο πόνος ή πιθανότητα να πονέσεις σε κάνει να απομονώνεσαι, κλείνεσαι σε ένα κουκούλι, που φτιάχνεις για τον εαυτό σου και περιμένεις…Περιμένεις να πέσει το χάδι του ήλιου ξανά επάνω σου για να σε ζεστάνει…Στο μεταξύ κάνεις τα διαλείμματά σου… Ανακατεύεσαι με το πλήθος, συμμετέχεις σε δραστηριότητες, επικοινωνείς, αλλά με μισή καρδιά…
Το παν είναι να αποκρύψεις τις αδυναμίες σου…Να μην δείξεις τον αληθινό σου εαυτό… σε κανένα…ακόμα και σε σένα τον ίδιο. Το “στρουθοκαμηλίζειν” είναι ο καλύτερος τρόπος να το πετύχεις!
Όταν το υποσυνείδητο ουρλιάζει στα αυτιά σου και κοντεύει να σε πνίξει στη δίνη της λύπης, εσύ χώνεις το κεφάλι σου στην άμμο. Κάνεις ο,τιδήποτε να ξεχαστείς…Αρνιέσαι να σκέφτεσαι. Τα κλειδώνεις σε ντουλάπια του νου. Δεν τα αγγίζεις, άρα δεν υπάρχουν…δεν σε ενοχλούν….
Μα είναι αγκάθια. Ένα ακάνθινο συρματόπλεγμα γύρω απ’ την ψυχή σου, που σε τσιμπάει σιγά και βασανιστικά… Αργά ή γρήγορα θα κληθείς να το αντιμετωπίσεις. Ουδέν κρυπτόν από τον ήλιο… Τα προβλήματα θα βγουν στο φως και εκεί θα βρεθείς μπροστά σε μια αλήθεια: Κατά πόσο είσαι έτοιμος και δυνατός να τα λύσεις?
Στη θάλασσα, μέσα στα τεράστια κύμματα της τρικυμίας, ο φάρος είναι πάντα ο φωτεινός οδηγός σε κάθε πλεούμενο για να φτάσει, έστω με απώλειες, σε ασφαλές λιμάνι…
…για μας ποιος θα παίξει αυτό το ρόλο?
Συγχωρέστε μου τα παραληρήματά μου…!
και ένα τραγούδι….
….στιγμές μαγικές!
….στιγμές ανεπανάληπτες!
….στιγμές ονειρικές!
….στιγμές φανταστικές!
Καμιά φορά ίσως δεν χρειάζεται να λες πολλά ή μεγάλα και φανταχτερά λόγια. Θεωρώ, πως σημασία έχει να λες πράγματα από καρδιάς και με ειλικρίνεια. Εξάλλου το μοναχικό αστέρι, που ξέρετε…δεν νομίζω, πως είναι ικανό να λέει μεγάλα και σημαντικά πράγματα…
Ύστερα από 5 σχεδόν μήνες στην μπλογκόσφαιρα, ακόμα και τώρα αναρωτιέμαι τι ύφος έχει ο δικός μου αυτός, μικρός χώρος ανάμεσά σας… Δεν μπόρεσα να δώσω μια σαφή απάντηση, που να ικανοποιήσει εμένα πρώτα, όσο και να προσπάθησα…
Όπως και να έχει, ίσως και αυτό να μην έχει ιδιαίτερη σημασία… Γιατί είναι απαραίτητο να κρεμάμε ταμπέλες σε σκέψεις και σε κομμάτια του εαυτού μας? Πιθανό αυτό να είναι και η πιο μεγάλη αλήθεια…τουλάχιστον η δική μου αλήθεια…
Μια άσχετη στο χώρο του ίντερνετ (και αξακολουθώ αυτό να πιστεύω, πως είμαι), κατάφερα και έμπλεξα και τυλίχτηκα, θα έλεγα, στα δίχτυα του { } για τα καλά. Δεν το μετανιώνω όμως, αντίθετα μου αρέσει ολοένα και περισσότερο. Σημαντικός παράγοντας στάθηκε και το γεγονός, ότι είχα και τον ελεύθερο χρόνο να ασχοληθώ. Δεν δούλευα το χειμώνα, άρα άπλετος χρόνος να αφιερώσω στο νέο μου χόμπι…
Μέχρι σήμερα…που πήγα στη δουλειά μου για μια “ανιχνευτική πρώτη ματιά”. Δεν ξέρω αν θυμάστε…σας είχα πει παλιότερα είμαι υπεύθυνη κρατήσεων και ρεσεψιονίστ σε ξενοδοχείο…οπότε το τμήμα των κρατήσεων ξεκινάει νωρίς…Το χάρηκα, που επέστρεψα εκεί. Μου αρέσει η δουλειά μου, αγαπώ τη δουλειά μου! Κυρίως μου αρέσει το δημιουργικό κομμάτι της. Εκεί στον προμαχώνα, που προετοιμάζεις το έδαφος, διοργανώνεις και φτιάχνεις το πλάνο σου. Το βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον, να δουλεύω στη “ραχοκοκαλαλιά” της επιχείρησης, στο σχεδιασμό…παρά να βρίσκομαι στην υποδοχή και να πέφτουν όλα τα “φώτα της ράμπας επάνω μου”….
Έτσι είναι…μπορεί όλο αυτό το διάστημα να παρασύρθηκα και να βρήκα μια νέα αγάπη και ενασχόληση: το blogging, αλλά οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται ποτέ. Είναι σαν μπλουζ κομμάτι… Ένα old time classic, που θα έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά…(μαζί με το blogging ,πάντα ) !!!
Μια υποχρέωση με ανάγκασε να κατέβω στο κέντρο της πόλης σήμερα το πρωί. Ήθελα να πάρω κάποια πιστοποιητικά από τα Κ.Ε.Π. Ευτυχώς δεν είχε πολύ κόσμο και συγκεκριμένα ήμουν δεύτερη στη σειρά πίσω από έναν κύριο. Έναν άντρα, που φαινόταν ταλαιπωρημένος από τη ζωή, ατημέλητα ντυμένος, με γένια 2 βδομάδων, η ηλικία του γύρω στα 45. Χωρίς να το θέλω άκουσα τη συνομιλία του με την υπάλληλο του Κ.Ε.Π. Η εμφάνισή του επιβεβαίωσε και την εικόνα της υπόλοιπής του κατάστασης. Μέσα σε 6 μήνες είχε χάσει τη γυναίκα του, πατέρα, πεθερά και όπως ανέφερε ο ίδιος και η αδερφή του ήταν έτοιμη να “φύγει”…Μόνο με μερικά λόγια ενός αγνώστου ανθρώπου αμέσως ένοιωσα μια θλίψη και στενοχώρια για το προσωπικό δράμα αυτού του άντρα…
Αργότερα στο σπίτι κάθισα και σκέφτηκα, πώς γίνεται να επηρεαζόμαστε από τις ζωές των άλλων… Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων, που τους γνωρίζεις μια ολόκληρη ζωή, αλλά σε καμιά περίπτωση να μην μπορούν να σε αγγίξουν συναισθηματικά. Είτε θα σε αφήνουν παντελώς αδιάφορο, ακόμα και αν κυκλοφορείτε στον ίδιο κύκλο. Λέγοντας κύκλο εννοώ τον συγγενικό, τον κοινωνικό και τον επαγγελματικό. Από την άλλη άνθρωποι, που τους αντικρύζεις για πρώτη φορά κεντρίζουν το ενδιαφέρον σου.
Από εκεί και πέρα, ένα άλλο ερώτημα γεννήθηκε μέσα μου: Κατά πόσο αυτό το ενδιαφέρον που αναπτύσσεται μέσα μας είναι ειλικρινές και βαθύ…Πόσο κοντά αφήνουμε τον άλλον να μας πλησιάσει? Μέσα από συζητήσεις, εμπειρίες των άλλων, αλλά και προσωπικές, φαίνεται, ότι όλοι μας κρατάμε κάποιες δικλείδες ασφαλείας. Υψώνουμε ένα τείχος ανάμεσα σε μας και τους άλλους και επικρατεί γενικά μια καχυποψία στις καθημερινές μας δοσοληψίες.
Φυσικά όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι και το σίγουρο είναι επίσης, πως υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί χαρακτήρες. Άνθρωποι ανοικτοί και εξωστρεφείς, που εύκολα μιλούν για τα προσωπικά τους και τα συναισθήματά τους. Στον αντίποδα υπάρχουν και άνθρωποι εσωστρεφείς, που αρέσκονται να κρατούν το στόμα τους και την καρδιά τους κλειστά. Ο τύπος ανθρώπου στην πρώτη περίπτωση παρουσιάζεται να είναι πιο κοινωνικός και να επιθυμεί να βρίσκεται με άλλους ανθρώπους, ενώ στη δεύτερη περίπτωση μοιάζει να αποζητά τη μοναχικότητα ως τρόπο ζωής. Αλλά και πάλι αυτές οι περιπτώσεις δεν είναι οι μοναδικές ούτε ο κανόνας στη ζωή.
Η κοινωνικότητα δεν σημαίνει και παράλληλα, ότι ενδιαφέρεσαι και νοιάζεσαι για τα συναισθήματα των άλλων. Όπως επίσης η μοναχικότητα δεν σημαίνει και ταυτόχρονη αποστασιοποίηση και νέκρωμα των αισθήσεων.
Επιστρέφοντας στο ερώτημά μου κατά πόσο ενδιαφερόμαστε για τον πλησίον μας και κατά πόσο είμαστε και εμείς δεκτικοί στο να μας πλησιάσουν και να γνωριστούμε αμφίδρομα και ειλικρινά, είναι μεγάλο. Έχει να κάνει με το κέρδος, τον αλτρουισμό, τον φόβο? Ποιος μπορεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα?
Όλοι γνωρίζουμε ότι στον κόσμο αυτό ερχόμαστε και φεύγουμε μόνοι. Από εκεί και πέρα όμως δική μας είναι η επιλογή για το πώς θα πορευτούμε στη ζωή. Το πώς θα χειριστούμε τον εαυτό μας, τι σχέσεις θα κρατήσουμε με τους γύρω μας…
Παρόλα αυτά, όλα μοιάζουν να είναι δύσκολα στις μέρες μας… τον ποιον να εμπιστευτείς, σε ποιον να χαρίσεις την καρδιά σου.
Ο κίνδυνος της προδοσίας είναι διάχυτος παντού…προδίδονται σχέσεις, αισθήματα και ελπίδες. Φοβάσαι να ρισκάρεις, φοβάσαι να επενδύσεις στο συνάνθρωπό σου…Νοιώθεις ότι αν απλώσεις το χέρι για συμπαράσταση, να δώσεις και να λάβεις αγάπη…όλα θα χαθούν στις σκιες…
….Θα μείνουν μόνο τα κομμάτια ενός ονείρου!
Σε όλα αυτά αναρωτιέμαι ποια είναι η θέση του αστεριού?
Πρόσφατα σχόλια