Σαν μπλουζ κομμάτι…

Καμιά φορά ίσως δεν χρειάζεται να λες  πολλά ή μεγάλα και φανταχτερά λόγια. Θεωρώ, πως σημασία έχει να λες πράγματα από καρδιάς και με ειλικρίνεια. Εξάλλου το μοναχικό αστέρι, που ξέρετε…δεν νομίζω, πως είναι ικανό να λέει μεγάλα και σημαντικά πράγματα…

 Ύστερα από 5 σχεδόν μήνες στην μπλογκόσφαιρα, ακόμα και τώρα αναρωτιέμαι τι ύφος έχει ο δικός μου αυτός, μικρός χώρος ανάμεσά σας… Δεν μπόρεσα να δώσω μια σαφή απάντηση, που να ικανοποιήσει εμένα πρώτα, όσο και να προσπάθησα…

Όπως και να έχει, ίσως και αυτό να μην έχει ιδιαίτερη σημασία… Γιατί είναι απαραίτητο να κρεμάμε ταμπέλες σε σκέψεις και σε κομμάτια του εαυτού μας? Πιθανό αυτό να είναι και η πιο μεγάλη αλήθεια…τουλάχιστον η δική μου αλήθεια…

Μια άσχετη στο χώρο του ίντερνετ (και αξακολουθώ αυτό να πιστεύω, πως είμαι), κατάφερα και έμπλεξα και τυλίχτηκα, θα έλεγα, στα δίχτυα του { } για τα καλά. Δεν το μετανιώνω όμως, αντίθετα μου αρέσει ολοένα και περισσότερο. Σημαντικός παράγοντας στάθηκε και το γεγονός, ότι είχα και τον ελεύθερο χρόνο να ασχοληθώ. Δεν δούλευα το χειμώνα, άρα άπλετος χρόνος να αφιερώσω στο νέο μου χόμπι…

Μέχρι σήμερα…που πήγα στη δουλειά μου για μια “ανιχνευτική πρώτη ματιά”. Δεν ξέρω αν θυμάστε…σας είχα πει παλιότερα είμαι υπεύθυνη κρατήσεων και ρεσεψιονίστ σε ξενοδοχείο…οπότε το τμήμα των κρατήσεων ξεκινάει νωρίς…Το χάρηκα, που επέστρεψα εκεί. Μου αρέσει η δουλειά μου, αγαπώ τη δουλειά μου! Κυρίως μου αρέσει το δημιουργικό κομμάτι της. Εκεί στον προμαχώνα, που προετοιμάζεις το έδαφος, διοργανώνεις και φτιάχνεις το πλάνο σου. Το βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον, να δουλεύω στη “ραχοκοκαλαλιά” της επιχείρησης, στο σχεδιασμό…παρά να βρίσκομαι στην υποδοχή και να πέφτουν όλα τα “φώτα της ράμπας επάνω μου”….

Έτσι είναι…μπορεί όλο αυτό το διάστημα να παρασύρθηκα και να βρήκα μια νέα αγάπη και ενασχόληση: το blogging, αλλά οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται ποτέ. Είναι σαν μπλουζ κομμάτι… Ένα old time classic, που θα έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά…(μαζί με το blogging ,πάντα ) !!!

Δυο κουβεντούλες και ένα τραγούδι…

Κυριακή απογευματάκι…ύστερα από μια χορταστική παστιτσάδα με  ντόπιο κόκκορα, ήρθε η ώρα για χαλάρωση.

Αραχτή λοιπόν στον καναπέ να παρακουλουθώ με την μια άκρη του ματιού την τηλεόραση…μπα δεν έχει και τίποτα αξιόλογο να δω…

Άρα η προσοχή πέφτει κυρίως στο άλλο μάτι, που βλέπει έξω από την μπαλκονόπορτα… Όχι μην ανησυχείτε, δεν είμαι αλλήθωρη, αλλά η προσοχή μου δεν μένει εστιασμένη σε κάτι συγκεκριμένο…

Μόνο η θάλασσα εκεί απέναντι φαίνεται να κερδίζει τελικά το ενδιαφέρον μου. Την βλέπω να αφρίζει σε ορισμένα σημεία της όταν τα κύμματα σκάνε στην ακτή, εκεί στην προβλήτα που αράζουν τα πλοία…ενώ στο βάθος σαν χαμαιλέοντας να αλλάζει χρώματα από σκούρο πράσινο κυπαρισσί, σε διάφορες αποχρώσεις του μπλε ως το γκρι, όταν άκρη της θάλασσας μοιάζει να αγγίζει τα όρια του ουρανού…Είναι πράγματι ένα ωραίο θέαμα τόσο ξεκούραστο για το μάτι… Είπα ξεκούραστο? Ίσως να ισχύει αυτό από μια άποψη, αλλά  κυρίως θα την χαρακτήριζα δελεαστικά επικίνδυνη…Μοιάζει σαν ένα τρομερό ζωντανό πλάσμα, που σε τραβάει στην σκοτεινή αγκαλιά της και ενώ ξέρεις, πως είναι παράτολμο δεν μπορείς να αντισταθείς στη γοητεία, που σου ασκεί και σε μαγεύει…

Τελικά νομίζω, ότι μου αρέσει περισσότερο αυτή η άγρια ομορφιά της θάλασσας…Μάλλον επειδή είναι η πρώτη φορά, που κάθομαι και την παρατηρώ πραγματικά. Πιάνω τον εαυτό μου να μην ξεκολλάει το βλέμμα της από πάνω της, ενώ παράλληλα τα δάχτυλά μου τρέχουν πάνω στο πληκτρολόγιο, έτσι όπως κάθομαι εδώ στον καναπέ  με το λάπτοπ αγκαλιά…

 Έχει σκοτεινιάσει…ναι σόρι πάλι για τον καιρό θα  μιλήσω, αλλά αναγκαστικά πια, αφού ο βαρύς, συννεφιασμένος καιρός έχει βυθίσει στο σκοτάδι το δωμάτιο…Αν και το αμπαζούρ είναι δίπλα μου, δεν αποφασίζω να πατήσω τον διακόπτη. Προτιμώ να μείνω στις παχιές σκιες του χώρου γύρω μου με μόνη εξαίρεση η λάμψη της οθόνης του υπολογιστή, που πέφτει επάνω μου.

Τελικά έμαθα να απολαμβάνω αυτά τα κυριακάτικα απογεύματα…Κάποια στιγμή στο παρελθόν είχα παραπονεθεί εδώ σε αυτό το ιστολόγιο πόσο ανιαρά ένοιωθα, πόσο κοντά είχα φτάσει να χάσω ολότελα τον εαυτό μου μέσα στην απόλυτη απραξία…Όλα πια είναι θέμα συνήθειας. Μαθαίνεις να ζεις στις καταστάσεις, που αντιμετωπίζεις και να προσαρμόζεσαι…να αφομοιώνεις και να τα κάνεις κτήμα σου. Γίνεσαι και εσύ ένας χαμαιλέοντας σαν τη θάλασσα και περιμένεις. Περιμένεις να έρθει κάποιος στην αγκαλιά σου, γιατί δεν μπορεί να σου αντισταθεί.

Δεν ξέρω αν εγώ περιμένω πια κάτι αόριστο ή συγκεκριμένο, αλλά ένα είναι σίγουρο: ότι περιμένω. Αναμένω ίσως την αλλαγή στη ζωή μου. Αναμένω πιθανόν το ουράνιο τόξο, (όπως μου είπε μια φίλη χθες ) να βγει μετά την βροχή (μεταφορικά και κυριολεκτικά)…Ειλικρινά δεν μπορώ να προσδιορίσω τι… Είμαι όμως  εδώ, έχοντας το βλέμμα μου στραμμένο στη θάλασσα και περιμένω να έρθει. Ίσως η θάλασσα να μου το φέρει, αφού το έχει ξεβράσει το κύμα… Who knows? {  }

Αναρωτιέμαι αν βγαίνει ειρμός από αυτές τις σκέψεις…αλλά στην ουσία αδιαφορώ, γιατί μπορεί το μυαλό να μην καταλαβαίνει, η ψυχή και η καρδιά όμως αισθάνονται και νοιώθουν…!

Για σήμερα διάλεξα αυτό το τραγούδι…το άκουσα προχθές στην τηλεόραση και έτυχε να θυμηθώ πόσο πολύ μου αρέσει και είχα πολύ καιρό να ακούσω…νομίζω ταιριάζει….

Τα μαθητικά τα χρόνια…

Ένα σεπτεμβριάτικο ζεστό πρωινό του 1982, μια μητέρα κρατώντας από το χέρι τη μικρή της κόρη, κλείνει την εξώπορτα του σπιτιού της και παίρνουν το δρόμο, που οδηγεί στο δημοτικό σχολείο του τότε μικρού χωριού. Είναι η δεύτερη μέρα σταδιοδρομίας ως μαθήτριας, που ανοίγεται για το μικρό αυτό κορίτσι. Ένα κοριτσάκι με πλεγμένα τα μαλλιά της σε δυο κοτσίδες, να φοράει την κλασική μπλε ποδιά του σχολείου, με το λευκό γιακαδάκι.

 Παρόλο που το βάπτισμα του πυρός, το είχε πάρει στον αγιασμό την προηγούμενη μέρα, η καρδιά του εξάχρονου κοριτσιού χτυπούσε δυνατά από συγκίνηση και από ντροπή… Στην πλάτη της είχε κρεμασμένη μια τεράστια σε όγκο, ροζ τσάντα με ζωγραφισμένη πάνω τις φιγούρες της Μάγιας της μέλισσας και του Βίλυ. Σε αυτή την τσάντα ήταν κλεισμένα όλα τα όνειρα και οι ελπίδες για μάθηση, στην καρδιά της όμως βρισκόταν το άγχος για τη νέα ζωή, που ξεκινούσε για εκείνη μακριά, από την ασφάλεια του σπιτιού της. Η αγωνία και η περιέργεια ήταν έκδηλα χαραγμένες στο πρόσωπό της για τα νέα άτομα, που θα συναντούσε, τους νέους φίλους, που θα αποκτούσε και κυρίως για την γνωριμία της με τους συμμαθητές της, που θα τη συνόδευαν και θα την περιστοίχιζαν για έξι χρόνια.

Φθάνει στο πλατύσκαλο του σχολείου, με ένα κόμπο στο στομάχι…για το ταξίδι στο άγνωστο, αλλά σηκώνοντας τα μάτια είδε τη δασκάλα με ένα θερμό χαμόγελο στα χείλη να καλωσορίζει τους μαθητές. Τα βλέμματα συναντήθηκαν, ένας κρυφός διάλογος σαν συννενόηση, πως όλα θα πάνε καλά, ήταν αρκετός να δώσει στο κοριτσάκι τη δύναμη να διαβεί την πόρτα του σχολείου.

Κάπως έτσι εξελίχθηκε η ιστορία της πρώτης εμπειρίας του αστεριού, η δικιά μου δηλαδή με το σχολείο…Ξεκίνησαν με έξι υπέροχα χρόνια στο δημοτικό, που είχε βέβαια τα μαθήματα και το διάβασμα, αλλά δεν ξέχασα ποτέ τις πλάκες με τους συμμαθητές μου, τα αστεία μας…Στα διαλείμματα να παίζουμε τα γνωστά παιχνίδια της εποχής, κουτσό, σχοινάκι, τα μήλα. Πώς θα μπορούσα να λησμονήσω το “πούντο πούντο το δαχτυλίδι”, το χαλασμένο τηλέφωνο και τόσα άλλα…

Μνήμες αξέχαστες και αγαπημένες ανασύρονται από το σεντούκι του νου μου…ένα ακόμα οδοιπορικό στις παλιές ρούγες του παρελθόντος…μια στάση στα μαθητικά μου χρόνια!

ΥΓ: το ποστάκι αυτό το αφιερώνω στη Lilith, που μου έδωσε την έμπνευση για να το αναρτήσω…

Στη μηχανή του χρόνου…

Σηνήθως, ως και καθόλου, δεν κοιμάμαι τα μεσημέρια, αλλά χθες ένεκα καιρού, που παρεπιπτόντως, είχε μια βαριά συννεφιά, είχα έναν πονοκέφαλο. Έτσι έγειρα για λίγο στον καναπέ κλείνοντας τα μάτια και όπως φαίνεται με πήρε ο ύπνος…

Πραγματικά ο ύπνος μου δεν κράτησε πολύ, παρά μόνο λίγες στιγμές…αρκετές όμως να ανεβώ σε μια μηχανή του χρόνου να με πάει στα παλιά…στην παιδική μου ηλικία.

Τότε που το αστέρι ήταν απλά ένα μικρό σημαδάκι στον ουρανό, είχε μόλις ουσιαστικά βγει από το αβγό και έπαιζε με τα άλλα μιικρά αστεράκια της γειτονιάς…

Σε μια γειτονιά, που είχε περισσότερες αλάνες παρά πυκνοκατοικημένα σπίτια, ιδανικά για μικρά παιδιά για να τρέξουν, να κρυφτούν πίσω από δέντρα ή να σκαρφαλώσουν σε αυτά, χωρίς το φόβο να παραμονεύει σε κάθε γωνιά…Μιλάμε για τον φόβο που έχει πλέον η δική μας γενιά γονέων στο που να αφήσουν μόνα τους τα τέκνα τους να παίξουν, χωρίς επιτήρηση.

Τότε ήταν αλλιώς…στο όνειρό μου πάντα μου ήρθε μια σκηνή ανοιξιάτικη, που η παρέα μου την αποτελούσε εγώ, ο αδελφός μου και τα δυο μου ξαδέρφια…Είχαμε φτιάξει τόξα και φαρέτρες με βέλη (μην νομίζετε κάτι σπουδαίο και επικίνδυνο) και κρυβόμασταν ανάμεσα στα δέντρα. Ψηλές λυγερόκορμες δάφνες και στις ρίζες τους ήταν φυτρωμένα ροζ και μαβιά κυκλάμινα, θαρρώ. Τα μάγουλά μας κόκκινα από το κυνηγητό και το γέλιο μας να ακούγεται σε όλη την γειτονιά…

Το μεσημέρι οι γονείς μας μας φώναζαν να μαζευτούμε για να μην αναστατώνουμε την γειτονιά, αλλά πού μυαλό εμείς…Αφήναμε να περάσει λίγη ώρα και μαζευόμαστε πάλι…σειρά είχαν πιο ήσυχα παιχνίδια, πότε κουκλοθέατρο με μαριονέτες που φτιάχναμε εμείς με ένα απλό μακό ύφασμα και περνούσαμε τα δάχτυλα ανάμεσα…πότε παίζαμε το “μπακάλικο” και πουλούσαμε τάχα στους περαστικούς δαφνόφυλλα και φρέσκο αρωματισμένο χώμα…

Στο σούρουπο είχε την τιμητική του ο κρυφτοπόλεμος. Η ορατότητα περιορισμένη, οι κρυψώνες άφθονες στις ανεγειρόμενες τότε οικοδομές και παίζαμε τότε με τις ώρες μέχρι να βραδιάσει για τα καλά…

Το βράδυ συγκεντρωνόμαστε στην αυλή, εκεί δίπλα στους δικούς μας που κουβέντιαζαν, ενώ εμείς  περικυκλωμένα από το χλωμό φως των πυγολαμπίδων, που χόρευαν γύρω μας λέγαμε τις δικές μας ιστορίες…Ο ξάδερφός μου, ο μεγαλύτερος ήταν άσσος στο να μας διηγείται ιστορίες φανταστικές, ανατριχιαστικές με μάγισσες και βρυκόλακες, ενώ εμείς τα μικρότερα παιδιά τον ακούγαμε με βουρλωμένα μάτια και ανοικτό το στόμα…Πόσες φορές μείναμε ξάγρυπνοι στα κρεβάτια μας εξαιτίας των διηγήσεων αυτών!

Σε ένα φλας μπακ σαν αστραπή πέρασαν αυτές οι εικόνες από τα κλειστά μου βλέφαρα…Όλη μου η παιδική ηλικία συρρικνωμένη σε ελάχιστα δευτερόλεπτα του ονείρου, όσο κράτησε και ο ελάχιστος ύπνος μου πάνω στον καναπέ. Σε ένα καναπέ ενός διαμερίσματος σε μια πολυκατοικία, δίπλα σε άλλες νεόκτιστες πολυκατοικίες…

Πόσο μου έλειψαν αυτές οι μνήμες από τα παλιά…στην παλιά μου γειτονιά…!

Επιτέλους…ξύπνησα! (updated)

Ημέρα των Φώτων σήμερα…Χρόνια πολλά σε όσους και όσες γιορτάζουν…να είστε ΟΛΟΙ καλά!!!

Εύχομαι σήμερα να μας έρθει η Φώτιση…να λάμψει το Πνεύμα μας και το αστέρι, που όλοι κρύβουμε μέσα μας!

Φαίνεται το δικό μου αστράκι επιτέλους ΞΥΠΝΗΣΕ, βγήκε από τη νάρκη και το συναισθηματικό τέλμα, που είχε πέσει.

Ύστερα από ένα βαθύ ύπνο (που είχα ανάγκη, γιατί ήμουν εξολοκλήρου άϋπνη την προηγούμενη βραδιά) και ξεκουράστηκα, αλλά και με το, που άνοιξα το μάτι, ήξερα ότι κάτι είχε αλλάξει. Η ΔΙΑΘΕΣΗ μου έχει αλλάξει!… Θα μπορούσα να χαρακτηριστώ το κορίτσι του καιρού και είναι αλήθεια, γιατί ξέρω, ότι ο καιρός με επηρεάζει άλλοτε αρνητικά και άλλοτε θετικά.

Ένας ολόλαμπρος ήλιος με περίμενε σήμερα…δεν θα πω πρωί, γιατί παρακοιμήθηκα, για το λόγο, που ανέφερα παραπάνω… Βγήκα στο μπαλκόνι μου, κοίταξα την γαλήνια θάλασσα, απέναντί μου και άφησα την ανάσα του χειμωνιάτικου πρωινού να μπει στους πόρους μου, να εισχωρήσει μέσα μου να φτάσει στην ψυχή μου και να αναζωογονηθώ!  Άφησα τις χρυσές ακτίδες του ήλιου να με χαϊδέψουν και να με ζεστάνουν!

Τέρμα η αναφορά στον καιρό…έχω τόσα πολλά να πω…να γράψω, λες και δεν έχω το χρόνο να το κάνω.

Επέστρεψε το χαμόγελο και η αισιοδοξία στη ζωή μου… και οι λόγοι πολλοί: Πάνω από όλα έχω την υγειά μου, δεύτερον και κυριότερο έχω άνθρωπους δίπλα μου, που με αγαπούν, νοιάζονται και στηρίζονται σε μένα…

Ο μικρός μου γιος, που με μια μικρή κουβέντα, μου έδωσε να καταλάβω, ότι οι μικρές χαρές φέρνουν την ευτυχία. Ο καλύτερος μου φίλος, που νόμισα προς στιγμήν τον είχα χάσει, με συγχώρεσε και σήμερα ξυπνώντας βρήκα την “καλημέρα” του να με περιμένει με ένα μήνυμα… Διαπίστωσα, ότι  έχω φίλους καλούς να νοιάζονται για μένα, να μου απλώνουν το χέρι της συμπαράστασης και του ενδιαφέροντος. Σε ευχαριστώ “Τ” για το χθεσινό σου τηλεφώνημα, μου έδωσε χαρά και είμαι ευγνώμων για αυτό, όπως και άλλα φιλαράκια αν και μακρινά, μου είπαν, ότι είναι πάντα “κοντά” μου.

Υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να γνωρίζεις, ότι στα δύσκολα έχεις ανθρώπους δίπλα σου και σου συμπαραστέκονται? Υπάρχει τίποτα καλύτερο από την ΑΓΑΠΗ? Εγώ (αν και το εγώ είναι εγωιστικό σε μια πρόταση) σας αγαπώ όλους πάρα πολύ. Σας έχω μες στην καρδιά μου, όπως φυσικά και εσάς τους άλλους διαδικτυακούς φίλους μου.

Πέρα από την αγάπη, που δέχομαι..ξέρω ότι οφείλω ( το “οφείλω” το λέω προαιρετικά, γιατί το αισθάνομαι, άρα δεν υπάρχει υποχρέωση) να ανταποδώσω και να προσφέρω την αγάπη μου αυτή. Μου το θύμισε ένα γράμμα, που έλαβα χθες από ένα αγοράκι, που “έχω” στη μακρινή Αφρική. Εδώ και ένα εξάμηνο περίπου είμαι ανάδοχη μητέρα ενός αγοριού στο Λεσόθο της Αφρικής.

Μου έγραψε ότι τώρα, που βρέχει στην περιοχή εκεί θα έχει φαγητό και σκέφτομαι πόσο αχάριστη φέρομαι καμιά φορά, όταν τα μικροπροβλήματα τα γιγαντώνω, όταν κάπου μακριά η έλλειψη βροχής, έχει ως αποτέλεσμα να στερείται πολύς κόσμο το πιο φυσικό, απλό δικαίωμα της τροφής…Συγκινήθηκα πάρα πολύ από μια ζωγραφιά, που μου έστειλε και αναλογίστηκα ότι τα 22 € το μήνα είναι μικρό το τίμημα, που πληρώνω για να προσφέρω βοήθεια και να δέχομαι ΧΑΡΑ!… Η  ACTION AID είναι ένα πρόγραμμα, που αξίζει να συμμετέχει και να είναι μέλος κανείς!

Κάθομαι και πληκτρολογώ στον υπολογιστή μου, δίπλα μου στέκεται φωτισμένο ακόμα το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το κοιτώ για τελευταία φορά για εφέτος, αφού αύριο θα το ξεστολίσουμε…Σκέφτομαι, ότι γύρω μας ο πόνος, ο πόλεμος, η τρομοκρατία…όλη η ασχήμια του κόσμου μας απειλούν να μας “πνίξουν”. Δεν είναι απαραίτητο να γλεντάμε, αλλά ας αντισταθούμε με το χαμόγελό μας και την καλή μας διάθεση…

Ημέρα των Φώτων σήμερα…έτσι ξεκίνησα το ποστ αυτό…Καθαγιάζονται τα ύδατα. Ας πιούμε όλοι μας λίγο παραπάνω νεράκι σήμερα, να περάσει ο Αγιασμός μέσα μας!

….Φυσικά δεν θα μπορούσα να παραλείψω το τραγουδάκι της ημέρας. Σας το αφιερώνω…αααα να  προσέξετε τους στίχους…

ΥΓ: Όλη αυτή τη χάλια εβδομάδα που πέρασα…δεν μπόρεσα να χαρώ  την νίκη της ομάδας μου το Σάββατο.. η πρώτη για τη νέα χρονιά…που μας έφερε αρκετά μακριά από τους άλλους διεκδικητές του τίτλου…Άντε γεια βαζελοχανουμάκια, προσέξτε τα παόκια !!!!!

Κράτα με…

Αναρωτιόμουν χθες πόσο πάτο μπορεί να φθάσει κανείς…σε πόσες σκάλες θα κατρακυλήσει μέχρι να πει: “ως εδώ ήταν δεν υπάρχει άλλη στεναχώρια και λύπη, αλλά αντίθετα καλύτερες μέρες σε περιμένουν”.

Φαίνεται η δική μου οδύσσεια δεν έχει τέλος…! Από χθες το βράδυ έχω άλλο ένα λόγο να κατηγορώ τον εαυτό μου. Με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να πονώ πάρα πολύ, λες και έφαγα μια σφαίρα στο στήθος.

Για άλλη μια φορά ο παρορμητικός χαρακτήρας μου και ο αυθορμητισμός μου έγινε η αιτία (ίσως) να χάσω τον καλύτερό μου φίλο. Είπα λόγια φοβερά, λόγια που πλήγωσαν και θύμωσαν έναν άνθρωπο, που είναι τόσο σημαντικός στη ζωή μου, έναν άνθρωπο, που παρόλα αυτά λατρεύω πολύ!

Έχω συγκλονιστεί από εκείνες τις ώρες και τα δάκρυα συγνώμης και μετάνοιας, δεν ξέρω αν είναι ικανά να κάνουν τον αγαπημένο μου φίλο να με συγχωρέσει και να επαναφέρουν την σχέση μας στην αρχική της κατάσταση…

Φ-ίλε μου, το ξέρω  σε εξόργισα πάρα πολύ και πιθανότατα να έχεις δίκιο να σκέφτεσαι, ότι δεν σε σεβάστηκα…μα ποτέ…ποτέ δεν το έκανα εσκεμμένα, δεν είχα καμιά πρόθεση να προδώσω την εμπιστοσύνη που μου έδειξες αυτόν το λίγο καιρό, που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε η φιλία μας!

Κράτα με κοντά σου, όπως έκανες πάντα σε παρακαλώ, άνοιξε ξανά την αγκαλιά σου σε μένα, στα εύκολα και στα δύσκολα…ο παράδεισος δεν φτιάχτηκε για μας…!

Φ-ίλε μου, για άλλη μια φορά σου ζητώ να με συγχωρέσεις. Έκκληση κάνω στη γενναιοδωρία σου για μια δεύτερη ευκαιρία…το πάθημα έγινε μάθημα. Τα μάγια όλα θα λύσω, που ταρακούνησαν τα θεμέλια της φιλίας μας. Κράτα με κοντά σου και μην με διώξεις… όποιος τολμά να αγαπά αληθινά, όπως σε αγαπώ και με αγαπάς και εσύ, θα καταφέρουμε να περάσουμε μαζί αυτόν τον σκόπελο…!

(…τα τραγούδια αυτά ελπίζω να ξέρεις γιατί τα έβαλα. Τα ακούγαμε παρέα το Σάββατο…)

…..στα αφιερώνω με όλη μου την αγάπη, αλλά και με πόνο ψυχής!

Τα πάντα μου φταίνε…

Τι και αν άλλαξε η χρονιά…τι και αν οι ευχές πέσανε βροχή γύρω μου, από συγγενείς, φίλους, αγνώστους, ταξιτζήδες, εργαζόμενους στο ξενοδοχείο, που έμενα, στα μαγαζιά που πήγα να ψωνίσω, από μικροπωλητές στο δρόμο…ευχολόγια στην τηλεόραση και στα blogs…τίποτα μα τίποτα δεν λέει να αλλάξει προς το καλύτερο… Απεναντίας μοιάζει να βυθιζόμαστε περισσότερο στην απελπισία και την απόγνωση, που φέρνει το άκουσμα των κακών ειδήσεων…ο αδυσώπητος πόλεμος, που μαίνεται δίπλα μας και κανείς μα κανείς δεν βγαίνει να φωνάξει, να διαμαρτηρηθεί…να κάνει κάτι να αντιστραφεί το κλίμα.

Επέστρεψα από το ταξίδι, έχω κλειστεί στο σπίτι, δεν έχω δει άνθρωπο και κλεισμένη αυτές τις λίγες μέρες, που βρίσκομαι εδώ σε ένα δωμάτιο σκοτεινό, που φωτίζεται μόνο από τη λάμψη του υπολογιστή, τα έχω βάλει με όλους.

Με τον καιρό, που βρέχει ασταμάτητα  και είμαστε μες την μουντάδα, στην υγρασία και το κρύο. Δεν μου κάνει αίσθηση να ξεμυτίσω, να βγω να πάρω λίγο αέρα…με καλέσανε οι φίλες μου χθες: “έλα να βγούμε για ποτό”, μα εγώ με μια φτηνή δικαιολογία απέρριψα την πρόσκληση…

Μου έχει χαλάσει η ψυχολογία μπροστά στο χαζοκούτι, με έκτακτα δελτία να γίνομαι μάρτυρας  και τηλεθεάτρια ενός σκληρού και άδικου πολέμου. Να βλέπω τους σκοτωμούς και τις καταστροφές και πέρα από την απέραντη θλίψη, που νοιώθω να είμαι συνάμα αδύναμη να βοηθήσω…να κάνω κάτι να σταματήσω αυτή την τραγωδία.

Όπου να γύρω το βλέμμα θα βρίσκω και μια απώλεια…Θα θρηνώ ένα μικρό θάνατο! Ακόμα και εδώ στην μπλογκόσφαιρα, προσπαθώ να καταλάβω το γιατί ένας αγαπητός φίλος blogger σταμάτησε να γράφει…Indicte δεν γνωριζόμαστε πολύ, αλλά με θλίβει αφάνταστα το γεγονός, που αποφάσισες να σταματήσεις το blogging!

Γυρνώ μες στο σπίτι σαν την άδικη κατάρα και περνώντας από έναν καθρέπτη μπροστά βλέπω μια φρικτή φιγούρα να  με κοιτά…Εμένα με μπλεγμένα μαλλιά, ένα ξανθό κουβάρι και τσίμπλες στα μάτια να έχω πέσει στην αυτολύπηση και στη μιζέρια, γιατί τίποτα δεν με γεμίζει πια, τίποτα δεν με χαροποιεί…

Σαββατοκύριακο σου λέει ο άλλος, υποτίθεται ότι αυτές τις μέρες χαλαρώνεις… μα σε μένα μου φαίνονται όλα το ίδιο. Μην πω και χειρότερα ίσως, γιατί είμαι μες την τσίτα και τον εκνευρισμό…Φοβόμουν να  αρχίσω το post αυτό, σε συζητήσεις, που είχα με φίλους στο msn, το είχα εξομολογηθεί…αν γράψω, έλεγα δεν θα είχα τίποτε καλό να πω. Κυρίως δεν έχω να πω τίποτα καλό για μένα:

Κάθομαι και μυξοκλαίω την τύχη μου, τη μοναξιά μου, ενώ γνωρίζω καλά, πως υπεύθυνη για αυτό είμαι μόνο εγώ. Ακόμα και ο ίδιος μου εαυτός διαμαρτύρεται για την κατάντια μου. Μέρες τώρα με φαγουρίζει ο θωρακάς μου, λίγο πιο πάνω από το στήθος σαν να θέλει να δείξει την απέχθειά του για μένα…

Έγραψα σαν επικεφαλίδα του post “τα πάντα μου φταίνε”… Ίσως κανονικά να έπρεπε να γράψω “εσύ φταις για όλα αστέρι…μόνο αστέρι δεν αποδεικνύεσαι”. Γιατί λυπάσαι τον εαυτό σου, πως τάχα είσαι μόνη, ενώ δεν κάνεις κάτι για αυτό? Είσαι δειλή κρύβεσαι μες τη σιγουριά της συγκατάβασης και της παραίτησης από τη ζωή. Νομίζεις ότι δίνοντας μια στάλα από το αίμα σου, λίγα χρήματα από την τσέπη σου σε κάποιον, που τα έχει ανάγκη…σε κάνει καλύτερο άνθρωπο?

Όχι είσαι μια υποκρίτρια…έχεις ρίξει σε ένα μπλέιντερ του μυαλού, τα προσωπικά σου προβλήματα και ανασφάλειες με τα προβλήματα του έξω κόσμου και τα ανακατεύεις κάνοντάς τα “σαλάτα”…λυπάσαι…οκ αυτό είναι σίγουρο, αλλά δεν κάνεις τίποτα να αντιδράσεις:

-Να βγεις από την πόρτα του σπιτιού σου και να φωνάξεις κατά του πολέμου, να ενώσεις τη φωνή σου με τη φωνή άλλων ενάντια σε αυτόν το χαμό!

- Θέλεις να προσφέρεις? Κάντο πιο ενεργά…πάντα θα υπάρχει κάποιος, που χρειάζεται την βοήθειά σου. Να νοιώθεις πάντα τύψεις, που δεν δίνεις κάτι παραπάνω…να μην επαναπαύεσαι!

- Κλαις για τη μοίρα σου?  Τότε πιθανόν είσαι μια χαμένη υπόθεση. Δεν αξίζεις την ευτυχία, αφού οι ίδιοι φτιάχνουμε την τύχη μας. Ψάξε μέσα σου, βρες την ταυτότητά σου και αν σε βοηθάει το blogging, έχει καλώς. Χρησιμοποίησέ το για να βρεις ποια είσαι… τι θες από σένα, από τη ζωή την ίδια και αποκτησέ το!

Δεν ξέρω αν με όλα αυτά αισθάνομαι καλύτερα ή χειρότερα…αλλά για να νοιώθω την ανάγκη να τα γράψω…ίσως σε κάτι με ωφέλησε!

‘Οπως πάντα με ανακουφίζει ένα τραγούδι μια μουσική… έχουν τη δύναμη αυτή, όπως ξέρετε φυσικά, να σας ανακουφίζουν η μουσική και το τραγούδι…και χθες πιστέψτε με άκουσα πολλά.

Ένα από τα πολλά είναι και το παρακάτω…μην με ρωτήσετε για ποιο λόγο επέλεξα αυτό…απλά επειδή μου αρέσει!

Και τώρα πίσω ξανά…πώς τα καταφέρνουμε?

Πάει έφυγαν οι γιορτές…οι σχετικές μεγάλες, δηλαδή και έμειναν μόνο τα Φώτα να γιορταστούν να γυρίσουμε όλοι ξανά στις συνήθειές μας, στις δουλειές μας …στη ρουτίνα μας.

Για μένα αυτό έγινε κάπως απότομα. Ίσως γιατί, μόλις την περασμένη βδομάδα ήταν, που πέρασα τόσο όμορφα! Ένα εφταήμερο διακοπών, που είχα σχεδιάσει τόσο καιρό και είχα τόσο ανάγκη. Αλλά δυστυχώς, όπως λένε “τα ωραία πράγματα τελειώνουν γρήγορα” και ο χρόνος κυλάει μέχρι να πεις κύμινο!

Μόλις σήμερα ξεκόλησα από τον καναπέ, που έπεσα από την ώρα της επιστροφής μου από την Αθήνα… Φαίνεται μόνο το σώμα μου ήταν εδώ, ενώ το πνεύμα μου ακόμα ταξίδευε! Αλλά μην νομίζετε, ότι έπεσα με όρεξη στην καθημερινότητα… Πολύ λίγα πράγματα …ίσα ίσα να μαγειρέψω ένα σπιτικό φαγητό, να βάλω ένα πλυντήριο και να διώξω το πέπλο σκόνης, που κάλυψε τα έπιπλα…Ουφ κουράστηκα και, που τα ανέφερα και μόνο βρε παιδιά!

Τι άσχημο είναι, εκεί που συνηθίζεις αν όχι την καλοπέραση, αλλά την ξεγνασιά, που απλόχερα σου προσφέρουν οι διακοπές…εκεί έρχεται η κατραπακιά και σε επαναφέρει στην πεζή πραγματικότητα. Θέλοντας και μη όμως πρέπει να προσαρμοστείς και να μπεις σε ρυθμό ξανά.

‘Οπως είπα όμως το μυαλό μου πρέπει να έμεινε κάπου στην αίθουσα επιβίβασης του Ελ. Βενιζέλου, ανάμεσα στο γκισέ ελέγχου εισιτηριών και στην έξοδο προς το αεροπλάνα.

Δεν μπορούσα και δεν μπορώ να βγάλω από το νου μου τα μέρη, που είδα και επισκέφτηκα…την ευκαιρία να θαυμάσω πράγματα, τα οποία ήξερα μόνο από βιβλία, τηλεόραση ή εξ ακοής…ή τέλος να γνωρίσω και άλλα που μέχρι πρότινος αγνοούσα. Λίγο αόριστα τα αναφέρω, το γνωρίζω αυτό, γιατί εντέλει για μένα άλλο είχε μεγαλύτερη σημασία:

Μιλάω για τους φίλους, που συνάντησα εκεί, άλλους που ήξερα καλύτερα και άλλους λιγότερο. Παρόλα αυτά χάρηκα πάρα πολύ για τη δυνατότητα, που μου δόθηκε να ειδοθούμε να ανταλλάξουμε νέα, πληροφορίες για τον εαυτό μας και να συσφίξουμε τη σχέση μας. Τουλάχιστον αυτό θέλω να πιστεύω και ελπίζω το ίδιο να ένοιωσαν και εκείνοι (εμπρός όσοι έχετε αντίρρηση να ομολογήσετε τώρα ).

Και επειδή πιστεύω, ότι δεν είναι κακό να τους αναφέρω ονομαστικά θα το κάνω, γιατί το θεωρώ τιμή μου να τους έχω για φίλους. Πέρα από δυο παιδιά, που ναι τους γνώρισα μεσω internet, αλλά δεν έχουν blog …ξέρουν ποιοι είναι, τους ευχαριστώ, που ήρθαν να με βρουν από μακριά μάλιστα…το κορίτσι αν και προγραμματισμένα ταξίδεψε από Αγγλία και ο φίλος από Αλεξανδρούπολη.

Έπειτα είναι οι άλλοι φίλοι bloggers: Ο ευγενικός akamas, που φτηνά γλιτώσαμε τη σύγκρουση στο blog του, αλλά εκεί υπήρξε ένας εξαιρετικός ξεναγός. Ο melomenos,  ένας κύριος μέσα στην γλύκα πραγματικά και μέσα στις νεράϊδες, που είναι η αδυναμία  μου ( σε ευχαριστώ για τα ημερολόγια). Ο kaveiros, που αν και νέος σε μένα ως γνωριμία κέρδισε αμέσως τη συμπάθειά μου και τον έχω στο μυαλό μου (όπως στο blogroll μου) ένας “δαιμονισμένος” φίλος με τη θετική έννοια του όρου “δαιμονισμένου”. Τελευταίος, αλλά όχι έσχατος ο φίλος μου Adonios, που ήταν είναι και θα είναι φίλος…

Θα μπορούσα να γράψω για όλους σας πολλά περισσότερα, αλλά θα ήθελα βδομάδες…οκ ας μην είμαι υπερβολική…μέρες λοιπόν για να ολοκληρώσω το post αυτό! Σας ευχαριστώ τον καθένα σας ξεχωριστά και όλους μαζί για τις υπέροχες στιγμές, που μου χαρίσατε από το χρόνο σας…μιας και μπήκα έτσι απροειδοποίητα στη ζωή σας…

Αλλά μιας και δεν θα γλιτώσετε εύκολα από μένα…περιμένω πρόσκληση να τα ξαναπούμε πάλι άπό κοντά και ίσως (γιατί όχι?) να γνωρίσω και άλλους. Για μένα αυτό μετράει πάνω από όλα. Δεν έχει σημασία, που είσαι, ποιος είναι ο προορισμός, αλλά με ποιον. Η καλή παρέα είναι το παν!

Κλείνοντας θα ήθελα να βάλλω ένα κομμάτι καταπληκτικό να ακούσουμε, ένα βιντεάκι προς τιμή του φίλου κάβειρου, που ο ίδιος μου υπέδειξε:

 

Να είστε καλά φίλοι μου. Ήδη η θύμησή σας μου έφτιαξε τη διάθεση!

και μετά σιωπή…

Ποτέ δεν φανταζόμουν, ότι το σημερινό μου ποστ θα ήταν το πιο δύσκολο από όλα…! Φτάνοντας στο τέλος του ταξιδιού, στο τέλος της διαδρομής, όταν πέσει η αυλαία και τα φώτα σβήσουν, θα πίστευε κανείς, πως πέρα της κούρασης, που κατέχει ένας θεατρίνος δίνοντας την καλύτερή του παράσταση στη σκηνή, θα είχε έλθει η κάθαρση… Η ψυχική αγαλλίαση…

Όμως δεν είναι έτσι. Δεν αισθάνομαι έτσι! Το φορτίο της ψυχής μου είναι ακόμα βαρύ, ανεξάρτητα αν και η τελευταία μέρα των διακοπών μου ήταν η ομορφότερη από τις προηγούμενες έξι.

Θα μπορούσα να διατηρήσω την “παράδοση” της τελευταίας εβδομάδας με τις περιγραφές μου, τις αναφορές μου στα δρώμενα…και σίγουρα θα το κάνω αυτό. Αλλά θα ήμουν η μισή αν διέπραττα μόνο αυτό και δεν το θέλω τώρα στη δεδομένη στιγμή…στο σπίτι μου…στο μπλογκ μου!

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Η μέρα ξεκίνησε σαν όλες τις άλλες. Αν και έκανε δαιμονισμένο κρύο είχαμε όλο το κέφι να προλάβουμε και να κάνουμε όσα περισσότερα πράγματα μπορούσαμε εντός και εκτός προγράμματος.

Στην πλατεία Συντάγματος πείσαμε επιτέλους το γιο μου να συμμετάσχει ενεργά τελικά στην όλη γιορτινή ατμόσφαιρα, ανεβαίνοντας στο καρουζέλ, στο πόνυ και επιτέλους να του τραβήξουμε μια αναμνηστική φωτογραφία με τους αγαπημένους του ήρωες του Ντίσνεϊ. Κατόπιν στην απέναντι πλευρά του δρόμου, αφού επιδοθήκαμε σε ένα μαραθώνιο τάϊσμα των περιστεριών (βρε τι τρώνε τα σκασμένα…με καταγρατσουνίσανε στην προσπάθειά τους  να φάνε από τη χούφτα μου τους σπόρους!), πέσαμε πάνω στο ομολογουμένως  εξαιρετικό θέαμα, αλλαγής της φρουράς των τσολιάδων. Μια σκηνή σαν ιεροτελεστία και άκρως εντυπωσιακή, τουλάχιστον για μένα, που πρώτη φορά αντίκριζα.

Ακολούθησε μια βόλτα στον Εθνικό Κήπο, που λόγω των περιστάσεων είχε μετετραπεί σε “κήπο των παραμυθιών”…μια ακόμα όμορφη προσφορά στα παιδιά.

Αφού είχαμε ξυλιάσει από το κρύο, πήγαμε με το μετρό για άλλη μια φορά στο Μοναστηράκι για φαγητό και ζεστασιά και όταν χορτάσαμε και από τα δυο, κάναμε την  αποχαιρετιστήρια μας βόλτα μας στην αγαπημένη αυτή γωνιά της Αθήνας!

Η ώρα πια ήταν περασμένη και γυρίσαμε επιτέλους στο ξενοδοχείο για λίγη χαλάρωση, εφόσον γνώριζα καλά, ότι έπετο και συνέχεια…

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Μια συνέχεια αδιαμφισβήτητα υπέροχη: Η γνωρίμα μου καταρχάς με δυο καλούς φίλους bloggers και τους ευχαριστώ πραγματικά για το όμορφο απόγευμα, που μου χάρισαν. Με χαρά μου επιβεβαίωσαν τη γνώμη μου που είχα σχηματίσει ως τώρα για τα blogs, τους κατόχους τους και γενικότερα για το internet, αρκεί να ξέρεις, που να ψάξεις και να απευθυνθείς.

Αν και το ένα μέλος της τριάδας δυστυχώς, αποχώρησε νωρίς, αντικαταστάθηκε με ένα καινούριο, που θα ήθελα να αποκαλύψω , ότι χάριν σε αυτόν (δυστυχώς για σας ) βρίσκομαι κοντά σας στην μπλογκόσφαιρα.

Ένας αγαπημένος φίλος, που ήρθε και το πλήρωμα το χρόνου να βρεθούμε και να συναντηθούμε από κοντά!!!

Σε ευχαριστώ φίλε μου για το “δώρο” αυτό…! Πέρασα μια υπέροχη βραδιά και σε λίγο τα κοκόρια θα λαλούσαν, το αεροπλάνο μου θα πετούσε και εγώ θα ήμουν ικανή να συζητώ ακόμα μαζί σου… Ας είναι, επιφυλάσσομαι για τα παραλειπόμενα στο εγγύς μέλλον, δηλαδή σε λίγες ώρες από τώρα…φαντάζομαι.

Μετά από δυόμιση μπουκάλια μπύρα και ένα σφηνάκι, φιλική κουβεντούλα και γέλιο, μπήκα στο ταξί του γυρισμού για το ξενοδοχείο…

Πίσω εκεί στο δωμάτιο με περίμενε η αμάζευτη και ατακτοποίητη βαλίτσα. Το πρώτο φως της αυγής, που θα με έβρισκε σίγουρα άϋπνη, γιατί θα έγραφα αυτό το ποστ…η επιθυμία να παραμείνω…

Και όμως παρά τις νοητές μου αντιρρήσεις το ταξί  με έφερε εδώ, ακούγοντας στη διαδρομή αυτό:

…δεν νομίζω, ότι θα μπορούσα να γράψω περισσότερα…η σιωπή τα λέει όλα. Γεγονός είναι, ότι εκεί στο μισοσκόταδο του ταξί, τα μάτια μου βουρκώσαν και δυο δάκρυα κύλησαν στα μάγουλα!

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε…

Σας το είχα υποσχεθεί…να δικαιολογήσω την αποχαιρετιστήρια έξοδο του περασμένου Σαββατόβραδου. Σίγουρα πάντως δεν αποχαιρετώ τα ξενύχτια και εν μέρει τα ποτά.

Οι φίλες μου με αποχαιρέτησαν, γιατί φεύγω…Σε λιγότερο από 24 ώρες θα ξεκινήσουν οι διακοπές μου, που τις είχα προγραμματίσει τόσο καιρό πριν. Μια βδομάδα ξεκούρασης και χαλάρωσης με περιμένει. Ένα ταξίδι που χρειαζόμουν και επιθυμούσα καιρό, για να κλείσει όμορφα αυτή η απαίσια χρονιά. Είχα την πιο δύσκολη περίοδο των τελευταίων ετών, σε σημείο να φθάνω στα όριά μου αντοχής και ανοχής!

Μα δεν θα συνεχίσω αυτή την κουβέντα, καλύτερες μέρες με περιμένουν (το ελπίζω και το εύχομαι τουλάχιστον). Μου δίνεται η ευκαιρία για διασκέδαση, ψώνια, περιήγηση…να δω καινούρια πράγματα. Αλλά το σημαντικότερο, όπως το θεωρώ εγώ είναι να συναντήσω φίλους, που έκανα στο ταξίδι μου ως μοναχικό αστέρι στην μπλογκόσφαιρα.

Έτσι λοιπόν, η σημερινή agenda περιλαμβάνει τρέξιμο και τον παροξυσμό της προετοιμασίας…Τι να βάλλουμε στην βαλίτσα, να μην ξεχάσουμε κάτι χρήσιμο ή σημαντικό…ωχ θα χωρέσουν όλα?

Χαλαρά… τίποτα δεν θα μου χαλάσει την καλή μου διάθεση σήμερα…!Δεν λένε, ότι το καλύτερο κομμάτι για ο,τιδήποτε είναι η προετοιμασία?

Για αυτό και εγώ με ηρεμία θα ετοιμαστώ. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει και αύριο το πρωί θα μπω στο αεροπλάνο για να με πάει μακριά…

Όσο για σας τους υπόλοιπους φίλους ….δεν θα γλιτώσετε τόσο εύκολα από μένα. Ακόμα κι από εκεί…θα υπάρχει ανταπόκριση και επικοινωνία… Μπορώ να κάνω χωρίς εσάς?  Αμ δε!!!

Για την ώρα σας εύχομαι ολόψυχα… σε ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ καλά Χριστούγεννα, με υγεία προπαντώς και να τα περάσετε όπως ποθείτε ο καθένας σας!!!!

Το παρακάτω τραγουδάκι σας το αφιερώνω με πολλά φιλιά!