Το νου σου κύριε οδηγέ…!

Σήμερα άνοιξαν οι βρύσες του ουρανού…Ξημερώματα ακόμα οι βροντές και οι αστραπές έδιναν τη δική τους συναυλία στο καταπράσινο νησί μου…

Βέβαια δεν σας λέω και κάτι καινούριο. Συχνά-πυκνά κάνω την αναφορά μου στον καιρό, που φέτος ξεπερνά ίσως τον πιο βροχερό των τελευταίων χρόνων…

Σήμερα παραδόξως δεν με ενοχλεί η βροχή, που δεν λέει να σταματήσει…Αντιθέτως την βρίσκω ιδιαίτερα ευχάριστη να την παρατηρώ να πέφτει με μανία και ορμή πάνω στις στέγες των διπλανών σπιτιών και άλλοτε ποτιστικά να δίνει μια σκούρα απόχρωση σε ότι έρχεται επαφή… Φυσικά όλα αυτά να τα βλέπω προφυλαγμένη στη θαλμπωρή και τη ζεστασιά του δικού μου σπιτιού, ρίχνοντας το βλέμμα μου έξω πέρα …από το τζάμι της μπαλκονόπορτάς μου…Όλα είναι όμορφα, όταν τα απολαμβάνεις μέσα στην “επικράτειά” σου, γιατί εκτός αυτής…

Δυστυχώς εκτός αυτής αρχίζουν τα προβλήματα και η ταλαιπωρία…12:15 η ώρα πρέπει να αφήσω την εστία μου να φέρω το παιδί από το σχολείο. Το να πάρεις το αυτοκίνητο για να πραγματοποιήσεις αυτή τη δουλειά κρίνεται αναγκαίο και λόγω απόστασης, αλλά κυρίως των καιρικών συνθηκών… Σαν επίτηδες εκείνη την ώρα έμοιαζε να ρίχνει “καρέκλες”, αλλά μπρος στην ανάγκη ποιος το λογαριάζει…

Όπως αποδείχτηκε την ίδια ιδέα είχαν και οι άλλοι γονείς και μέσα σε ένα στενό δρομάκι και μάλιστα μονής κατευθύνσεως γινόταν το αδιαχώρητο. Διπλοπαρκαρίσματα για να μην πω καλύτερα τριπλό…δεν περνούσε ούτε ποδήλατο και η βροχή να πέφτει ασταμάτητα…

Τελοσπάντων το προσπερνάμε και αυτό, παίρνω το γιο μου, όσο πιο γρήγορα γίνεται, γιατί  δυο ομπρέλες τι μπορούν να σου προσφέρουν στον κατακλυσμό? Στο αυτοκίνητο μέσα και παίρνοντας το δρόμο του γυρισμού ένας άλλος γολγοθάς μας βρήκε…Ένα φοβερό μποτιλιάρισμα, κορναρίσματα…και τρεις φορές αποφύγαμε ΕΥΤΥΧΩΣ το τρακάρισμα!!!

Μα τι παθαίνουν οι οδηγοί με τη βροχή? Μαζί με το νερό, που κυλάει φεύγουν και όλες οι γνώσεις του οδηγήματος? Τελικά δεν είναι σημαντικό να οδηγάς προσεκτικά στους “φοβερούς” αυτούς δρόμους, που έχουμε…αλλά κυρίως να έχεις στραμμένη τη προσοχή σου, στο πώς οδηγούν οι δίπλα…Ξαφνικά με την πρώτη μπόρα οι κανόνες του Κ.Ο.Κ παύουν να ισχύουν και …όποιος πρόλαβε να δει τον “Κύριο”, τον είδε!!!

Ούτε φλας για προσπέρασμα, ούτε προσέχουν τη σήμανση, ούτε ποιος έχει προταιρεότητα…Ένα μπάχαλο!!! “Σιγά βρε φίλε-άγνωστε…καταλαβαίνω τον εκνευρισμό σου, τη βιασύνη σου να πας …στην τουαλέτα, αλλά δεν είσαι μόνος σου στο δρόμο…Σου φταίω εγώ να με στείλεις στο νοσοκομείο ή στην καλύτερη περίπτωση για “ψώνια” νέων ανταλλακτικών αυτοκινήτου?”

Αnyway, αφού αποσοβήσαμε το μοιραίο…δεν χρειάζεται να γκρινιάζω…έτσι δεν είναι? Το μόνο, που μπορώ να πω είναι: “Το νου σου κύριε οδηγέ και κυρίως σε κακοκαιρία και κυκλοφοριακή συμφόρηση“!!!

 

Μαύρο…

Δεν είναι κρυφή η αγάπη, που νοιώθω για τον Ολυμπιακό…φαντάζομαι οι περισσότεροί σας το ξέρετε. Έχω μάθει όμως να μην φορώ κόκκινα γυαλιά και όταν βλέπω την αδικία και τα σκάρτα που συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο γενικότερα να βγαίνω να τα φωνάζω…

Το ίδιο κάνω και τώρα. Δεν έχει ώρα που τελείωσε το ματς ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΣΚΟΝΤΑ ΞΑΝΘΗ, αλλά η  απέχθειά μου έχει φτάσει στο πιο ψηλό της όριο…

ΜΑΥΡΟ κύριοι και κυρίες, (όσοι και όσες ασχολείστε με τα σπορ)…

Δεν δέχομαι η ομάδα μου να κερδίζει με τέτοιο τρόπο παιχνίδια. Προτιμώ να χάνουμε, παρά να λένε  κάποιοι και όχι άδικα, ότι ευνοούμαστε από τη διαιτησία… Βαρέθηκα πια!!!

Καλύτερα θα αισθανόμουν αν σφυριζόταν το πέναλτι στο τέλος του αγώνα υπέρ της Ξάνθης και να ερχόταν η ισοφάριση, παρά η τζούφια νίκη… Χίλιες φορές να χάναμε απόψε!

Αν δεν αποδεικνύεις την αξία σου στον αγωνιστικό χώρο, αν δεν ιδρώνεις και δεν τιμάς τη φανέλα, που φοράς, δεν αξίζει να βρίσκεσαι στην ομάδα, που λέγεται:

 

Είμαι πολύ  σήμερα…!!!

Peace On Earth…

Έλεος πια…!

Aς σταματήσει αυτό το αιματοκύλησμα…να χάνονται αθώες ψυχές και κυρίως ζωές μικρών παιδιών!

Ας εισακουστεί η κραυγή εκατομμυρίων απλών ανθρώπων, που βγαίνουν στους δρόμους να διαμαρτηρηθούν

ενάντια του πολέμου…

ενάντια των πολιτικών ηγεσιών των κρατών, που ακολουθούν τακτική Ποντίου Πιλάτου…

και αποποιούνται των ευθυνών τους…

Ζητάμε εκεχειρία!!!

PEACE ON EARTH

Τα πάντα μου φταίνε…

Τι και αν άλλαξε η χρονιά…τι και αν οι ευχές πέσανε βροχή γύρω μου, από συγγενείς, φίλους, αγνώστους, ταξιτζήδες, εργαζόμενους στο ξενοδοχείο, που έμενα, στα μαγαζιά που πήγα να ψωνίσω, από μικροπωλητές στο δρόμο…ευχολόγια στην τηλεόραση και στα blogs…τίποτα μα τίποτα δεν λέει να αλλάξει προς το καλύτερο… Απεναντίας μοιάζει να βυθιζόμαστε περισσότερο στην απελπισία και την απόγνωση, που φέρνει το άκουσμα των κακών ειδήσεων…ο αδυσώπητος πόλεμος, που μαίνεται δίπλα μας και κανείς μα κανείς δεν βγαίνει να φωνάξει, να διαμαρτηρηθεί…να κάνει κάτι να αντιστραφεί το κλίμα.

Επέστρεψα από το ταξίδι, έχω κλειστεί στο σπίτι, δεν έχω δει άνθρωπο και κλεισμένη αυτές τις λίγες μέρες, που βρίσκομαι εδώ σε ένα δωμάτιο σκοτεινό, που φωτίζεται μόνο από τη λάμψη του υπολογιστή, τα έχω βάλει με όλους.

Με τον καιρό, που βρέχει ασταμάτητα  και είμαστε μες την μουντάδα, στην υγρασία και το κρύο. Δεν μου κάνει αίσθηση να ξεμυτίσω, να βγω να πάρω λίγο αέρα…με καλέσανε οι φίλες μου χθες: “έλα να βγούμε για ποτό”, μα εγώ με μια φτηνή δικαιολογία απέρριψα την πρόσκληση…

Μου έχει χαλάσει η ψυχολογία μπροστά στο χαζοκούτι, με έκτακτα δελτία να γίνομαι μάρτυρας  και τηλεθεάτρια ενός σκληρού και άδικου πολέμου. Να βλέπω τους σκοτωμούς και τις καταστροφές και πέρα από την απέραντη θλίψη, που νοιώθω να είμαι συνάμα αδύναμη να βοηθήσω…να κάνω κάτι να σταματήσω αυτή την τραγωδία.

Όπου να γύρω το βλέμμα θα βρίσκω και μια απώλεια…Θα θρηνώ ένα μικρό θάνατο! Ακόμα και εδώ στην μπλογκόσφαιρα, προσπαθώ να καταλάβω το γιατί ένας αγαπητός φίλος blogger σταμάτησε να γράφει…Indicte δεν γνωριζόμαστε πολύ, αλλά με θλίβει αφάνταστα το γεγονός, που αποφάσισες να σταματήσεις το blogging!

Γυρνώ μες στο σπίτι σαν την άδικη κατάρα και περνώντας από έναν καθρέπτη μπροστά βλέπω μια φρικτή φιγούρα να  με κοιτά…Εμένα με μπλεγμένα μαλλιά, ένα ξανθό κουβάρι και τσίμπλες στα μάτια να έχω πέσει στην αυτολύπηση και στη μιζέρια, γιατί τίποτα δεν με γεμίζει πια, τίποτα δεν με χαροποιεί…

Σαββατοκύριακο σου λέει ο άλλος, υποτίθεται ότι αυτές τις μέρες χαλαρώνεις… μα σε μένα μου φαίνονται όλα το ίδιο. Μην πω και χειρότερα ίσως, γιατί είμαι μες την τσίτα και τον εκνευρισμό…Φοβόμουν να  αρχίσω το post αυτό, σε συζητήσεις, που είχα με φίλους στο msn, το είχα εξομολογηθεί…αν γράψω, έλεγα δεν θα είχα τίποτε καλό να πω. Κυρίως δεν έχω να πω τίποτα καλό για μένα:

Κάθομαι και μυξοκλαίω την τύχη μου, τη μοναξιά μου, ενώ γνωρίζω καλά, πως υπεύθυνη για αυτό είμαι μόνο εγώ. Ακόμα και ο ίδιος μου εαυτός διαμαρτύρεται για την κατάντια μου. Μέρες τώρα με φαγουρίζει ο θωρακάς μου, λίγο πιο πάνω από το στήθος σαν να θέλει να δείξει την απέχθειά του για μένα…

Έγραψα σαν επικεφαλίδα του post “τα πάντα μου φταίνε”… Ίσως κανονικά να έπρεπε να γράψω “εσύ φταις για όλα αστέρι…μόνο αστέρι δεν αποδεικνύεσαι”. Γιατί λυπάσαι τον εαυτό σου, πως τάχα είσαι μόνη, ενώ δεν κάνεις κάτι για αυτό? Είσαι δειλή κρύβεσαι μες τη σιγουριά της συγκατάβασης και της παραίτησης από τη ζωή. Νομίζεις ότι δίνοντας μια στάλα από το αίμα σου, λίγα χρήματα από την τσέπη σου σε κάποιον, που τα έχει ανάγκη…σε κάνει καλύτερο άνθρωπο?

Όχι είσαι μια υποκρίτρια…έχεις ρίξει σε ένα μπλέιντερ του μυαλού, τα προσωπικά σου προβλήματα και ανασφάλειες με τα προβλήματα του έξω κόσμου και τα ανακατεύεις κάνοντάς τα “σαλάτα”…λυπάσαι…οκ αυτό είναι σίγουρο, αλλά δεν κάνεις τίποτα να αντιδράσεις:

-Να βγεις από την πόρτα του σπιτιού σου και να φωνάξεις κατά του πολέμου, να ενώσεις τη φωνή σου με τη φωνή άλλων ενάντια σε αυτόν το χαμό!

- Θέλεις να προσφέρεις? Κάντο πιο ενεργά…πάντα θα υπάρχει κάποιος, που χρειάζεται την βοήθειά σου. Να νοιώθεις πάντα τύψεις, που δεν δίνεις κάτι παραπάνω…να μην επαναπαύεσαι!

- Κλαις για τη μοίρα σου?  Τότε πιθανόν είσαι μια χαμένη υπόθεση. Δεν αξίζεις την ευτυχία, αφού οι ίδιοι φτιάχνουμε την τύχη μας. Ψάξε μέσα σου, βρες την ταυτότητά σου και αν σε βοηθάει το blogging, έχει καλώς. Χρησιμοποίησέ το για να βρεις ποια είσαι… τι θες από σένα, από τη ζωή την ίδια και αποκτησέ το!

Δεν ξέρω αν με όλα αυτά αισθάνομαι καλύτερα ή χειρότερα…αλλά για να νοιώθω την ανάγκη να τα γράψω…ίσως σε κάτι με ωφέλησε!

‘Οπως πάντα με ανακουφίζει ένα τραγούδι μια μουσική… έχουν τη δύναμη αυτή, όπως ξέρετε φυσικά, να σας ανακουφίζουν η μουσική και το τραγούδι…και χθες πιστέψτε με άκουσα πολλά.

Ένα από τα πολλά είναι και το παρακάτω…μην με ρωτήσετε για ποιο λόγο επέλεξα αυτό…απλά επειδή μου αρέσει!

Απορώ…

Πάντα αναρωτιόμουν πόσο καιρό μπορεί να κρατήσει η χαρά και η ευτυχία…

Τείνω να πιστέψω, ότι ένας άνθρωπος αν είναι λίγο, πραγματικά λίγο ευαίσθητος και δεν σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, αλλά νοιάζεται για τον κόσμο γύρω του…τότε πράγματι δεν θα μπορεί ποτέ του να αισθάνεται χαρά και αγαλλίαση!

Χθες είχα μια όμορφη εμπειρία, που ήταν συνάμα συγκινητική, μελαγχολική και έπειτα με την εξέλιξη της μέρας εξελίχθηκε σε θλίψη… Θα σας εξηγήσω τι εννοώ:

Πριν από ενάμιση περίπου μήνα είχα δει στην τηλεόραση ένα αφιέρωμα για την “Κιβωτό του Κόσμου”, ένα θεάρεστο κατά την γνώμη μου, έργο του πατέρα Αντ. Παπανικολάου. Είχα γράψει σχετικά με αυτό σε παλιότερό μου ποστ με, αφορμή την εκπομπή αυτή.

Τότε είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, πως όταν ερχόμουν Αθήνα δεν θα έχανα την ευκαιρία να επισκεπτώ αυτό το ίδρυμα. Όντως έτσι συνέβη. Αν και ταλαιπωρηθήκαμε κάπως να το βρούμε, φαίνεται, ότι λίγοι είναι αυτοί, που γνωρίζουν αυτή την προσπάθεια…ξεκινώντας από τον ίδιο τον ταξιτζή, που μας πήγε. Αυτός αν και του εξήγησα περί τίνος πρόκειται, ότι ήρθα από Κέρκυρα για τον σκοπό αυτό, αυτός δεν εννοούσε να καταλάβει. Αντίθετα εξακολουθούσε να το ονομάζει “θέατρο”, ή ένα “παιδικό σταθμό”. Φθάνοντας στην περιοχή, αφού αναγκάστηκα να ακούω τις βλαστήμιες του ταξιτζή, επειδή δεν μπορούσε να το βρει, διαπίστωσα, ότι και κάτοικοι του μέρους αυτού αγνοούσαν τελείως την ύπαρξη του ιδρύματος.

Τελοσπάντων το βρήκαμε κάποια στιγμή, γιατί επέμενα φυσικά, παρά τις παραινέσεις του ταξιτζή τύπου “τι σε έπιασε κοπέλα μου και θέλεις να πας να το βρεις”. Δεν μετάνοιωσα ποτέ για την απόφασή μου αυτή.

Αν και φθάσαμε σε χρονική περίοδο, που λόγω εορτών τα παιδιά ήταν με τις οικογένειες τους (και αυτό ήταν ένα ευχάριστο επίσης κομμάτι), βρήκαμε λίγα παιδιά να παίζουν στο χώρο γενικών δραστηριοτήτων. Αξίζει να σημειώσω  το γεγονός, ότι γίναμε δεκτοί στο ίδρυμα με ιδιαίτερη χαρά και ζεστασιά και με έκανε όλη αυτή η υποδοχή να συγκινηθώ και να νοιώσω “κάποια” ενώ φυσικά δεν ήμουν. Δυστυχώς ο πατέρας Αντώνιος, αν και ήθελα πάρα πολύ, δεν ήταν παρόν, αλλά ο εθελοντής, που μας ξενάγησε στο χώρο ήταν τόσο ευγενικό παιδί και άμεσα συμπαθητικό… Ήταν ένα παιδί βγαλμένο από τα “σπλάχνα” της ίδιας αυτής οργάνωσης και μεγαλώνοντας πια θέλησε και αυτό με τη σειρά του να προσφέρει προπαντώς την αγάπη, που δέκτηκε το ίδιο μικρότερος, καθώς την αποδοχή και την φροντίδα, που δεν είχε σε μια φάση της ζωής του.

Ειλικρινά είχα μια υπέροχη εμπειρία εκεί. Δεν θα μείνω καν στη δική μου ασήμαντη προσφορά, αλλά χάρηκα το γεγονός, ότι όσο διάστημα περέμεινα εκεί είδα απλό κόσμο να έρχεται να προσφέρει τον οβολό του από το υστέρημά του, είτε να φέρνει κιβώτια ολόκληρα με φασόλια, ρύζι και άλλα τρόφιμα για τα παιδιά αυτά…

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Στο ξενοδοχείο ώρες αργότερα έτυχε ανοίγοντας την τηλεόραση  να πέσω επάνω στις ειδήσεις και να μάθω για τις επιθέσεις ισραηλινών πυραύλων στην Γάζα…

Αποτέλεσμα αυτής της αποτρόπαιας πράξης? Τι άλλο φυσικά από τον  θάνατο εκατοντάδων Παλαιστίνιων κατοίκων (τότε ο αριθμός των νεκρών ήταν γύρω στους 200) και με το άμεσο κίνδυνο ο αριθμός των θυμάτων, των άμαχων,υπογραμμίζω, και ανάμεσά τους παιδιά να μεγαλώνει από λεπτό σε λεπτό.

Με συγκλόνισαν οι εικόνες, που είδα στο γυαλί. Χαροκαμένες μάνες να κλαίνε τα παιδιά και τους άντρες τους.

Ένα μεγάλο “γιατί?” γεννήθηκε μέσα μου… Γιατί τώρα? Ποιος ο λόγος να βυθιστεί ένα έθνος,στο πένθος και η υπόσχεση αντίποινας του εγκλήματος αυτού να κρέμεται σαν σπάθη από πάνω μας?

Πάει η ειρήνη, που ευχόμαστε όλοι μας αυτές τις μέρες? Τόσο πολεμοχαρείς έχουμε καταντήσει, που ακόμα και αυτές τις “άγιες ημέρες” για όλον τον πλανήτη να τα σκορπίζουμε όλα στον αέρα της απονιάς και της απανθρωπιάς και να βυθιστούμε σε μια λίμνη αίματος?

Και το χειρότρερο? Η μεγάλη δύναμη των ΗΠΑ  να μην καταδικάζει τις επιθέσεις αυτές… Θα με ρωτήσετε: “περίμενες κάτι διαφορετικό?” Απλά είχα την ελπίδα να έστω για τα μάτια του κόσμου να διατηρούσαν μια άλλη στάση, έστω λόγω ημερών.

Με στενοχώρησαν πάρα πολύ αυτά τα γεγονότα και για πρώτη φορά το ο ύπνος άργησε να με επισκεπτεί απόψε και όταν ήρθε ήταν ιδιαίτερα ταραγμένος.

Αδιαφορία, αναλγησία, εγωισμός μοιάζουν να είναι τα κύρια χαρακτηριστικά, που μας διακατέχουν και με θλίβει πάρα πολύ αυτή η σκέψη. Δεν θέλω να χάσω όμως την ελπίδα και την πίστη μου, ότι η ανθρωπιά, η φιλευσπλαχνία και η αλληλεγγύη δεν θα εκλείψουν. Η Κιβωτός μου το απέδειξε και προτιμώ να το κρατήσω μέσα μου σαν φυλακτό…!

Μακάρι οι τόσες ευχές που κάνουμε αυτές τις ημέρες  για υγεία , αγάπη και ΕΙΡΗΝΗ να εισακουστούν και το αγνό, λευκό περιστέρι της εκεχειρίας να φτερουγίσει στις καρδιές μας…!

Ουτοπία και “όνειρα θερινής νυχτός”…? Αναρωτιέμαι…!!!

ένα γράμμα στον Άϊ Βασίλη…

 

Άγιε Βασίλη, δεν ξέρω καν αν λάβεις αυτό το “ηλεκτρονικό” μου γράμμα, μα πραγματικά δεν ξέρω  και σε ποιον άλλον να απευθυνθώ….

Γίνονται τόσα φοβερά πράγματα στην χώρα μου, που ίσως μόνο εσύ μπορέσεις με τον μαγικό σου τρόπο μας βγάλεις από αυτό το τέλμα…

Έχω την εντύπωση, ότι ζούμε σε ένα κράτος πλήρης διάλυσης… Ήδη τα γεγονότα τρέχουν με ιλιγγιώδη ρυθμό και παίρνουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις…!

Θρηνούμε ένα θύμα ήδη από χθες το βράδυ και μάλιστα ένα 16χρονο παιδί, από τον εν ψυχρώ πυροβολισμό ειδικού φρουρού (αστυνομικού). Έχει ξεσηκωθεί όλη η Ελλάδα σχεδόν παίρνοντας  το “νόμο” στα χέρια της και στο βωμό της εκδίκησης του άδικου θανάτου του εφήβου, προβαίνει σε άλλες αξιόποινες πράξεις…

Το κράτος στο “πρόσωπο” της κυβέρνησης και της υπόλοιπης πολιτικής ηγεσίας αδυνατεί να ελέγξει την κατάσταση, αντίθετα επιδίδονται όλοι μαζί σε ένα αγώνα εντυπώσεων, με παχιά και δακρύβρεχτα λόγια για να κερδίσουν τη συμπάθεια της κοινής γνώμης…

Αχ Άγιε Βασίλη μου, δώσε μας σε παρακαλώ φιλότιμο μπας και οι ανίκανοι άνθρωποι, που μας κυβερνούν παραιτηθούν και δώσουν τα σκήπτρα σε άτομα άξια για το ρόλο αυτό!

Χάρισέ μας ευσυνειδησία μπας και κάποιοι πάψουν να κάνουν κατάχρηση εξουσίας για να επιβάλλονται στους άλλους!

Φώτισέ μας, μπας και πάψει να υπάρχει ασυδοσία, αναρχία και καπηλεία, εκμεταλλευόμενοι των καταστάσεων!

Να εντείνουμε τις προσπάθειά μας στην καταστολή των νόμων της “ζούγκλας”, που προσπαθούν να επιβάλλουν κάποιοι για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς σκοπούς. Αντίθετα να δημιουργήσουμε ένα κράτος δικαίου!

Να συσφιγκτούν περισσότερο οι οικογενειακοί δεσμοί, να μην γυρίζουν οι νέοι μακριά από την οικογενειακή εστία, χωρίς όνειρα και προοπτικές και πάνω στην απόγνωσή τους να εγκληματούν και οι ίδιοι!

Πόσα άλλα θα μπορούσα να σου ζητήσω Άγιε μου Βασίλη μα τι θα προλάβαινες να κάνεις εν τω μέσω μιας νύχτας?

Ας αρκεστώ στην ευχή να μας έρθει η φώτιση κάποια στιγμή, μπας και γίνουμε Άνθρωποι…!

ΥΓ: Αυτό το τελευταίο το αναφέρω συχνά : “Να γίνουμε Άνθρωποι”…ακούει όμως κανείς?

Για άλλη μια χρονιά τα ίδια…

Tου Αγίου Νικολάου σήμερα…μια μεγάλη εορτή με πολλούς εορτάζοντες… Χρόνια σας πολλά λοιπόν!!!

Εμένα αυτή η μέρα μου υπενθυμίζει, ότι μπαίνουμε στην τελική ευθεία…στη λήξη μιας ακόμα χρονιάς, που μοιάζει να είναι ίδια και απαράλλαχτη με προηγούμενες….

Γενικότερα όσοι με γνωρίζουν ξέρουν, ότι δεν ασχολούμαι με την πολιτική…απέχω συνειδητά, γιατί …οκ πείτε, πως, είμαι πεσιμίστρια ή κάτι παρόμοιο, αλλά δεν βλέπω να αλλάζει σε αυτόν τον τόπο που ονομάζουμε Ελλάδα, τίποτα προς το καλύτερο, όσες κυβερνήσεις έλθουν και απέλθουν…

Δεν είμαι το καταλληλότερο άτομο να αναφερθώ με λεπτομέρειες, γιατί …εξαιτίας της εσκεμμένης μου αποχής και μη ενδιαφέροντος, που δείχνω προς τα πολιτικά δρώμενα, σίγουρα τότε από μένα μόνο ανακρίβειες θα μάθετε…

Δόξα τω Θεώ υπάρχετε όλοι εσείς, που ασχολείστε σοβαρά  και μέσω εσάς ενημερώνομαι. Είναι σαν να λέμε, ότι μαζί με το ”βασιλικό”, ποτίζεται και η “γλάστρα”!

Σε μια ανακεφαλαίωση, που κάνω στο μυαλό μου, ένα δλδ rewind των πεπραγμένων, δεν βρίσκω καμιά διαφορά στα όσα απασχολούν την κοινωνία μας σε σύγκριση με παλιότερες χρονιές…

Τι ακούμε πάλι? Τι απασχολούν την κοινή γνώμη? Όλο σκάνδαλα, λαδώματα, να εμπλέκονται η πολιτική και η θρησκευτική ας το πούμε ηγεσία…η υγεία να νοσεί και να βρίσκεται σε κώμα στο “ράντζο” του πόνου…η παιδεία (ποια παιδεία?)…η ανεργία και οι συνθήκες διαβίωσης των απλών πολιτών…Και όλα αυτά να έχουν ως σημείο αναφοράς τι? Την οικονομία φυσικά: Με τη διαφορά άλλοι να πλουτίζουν ”πατώντας επί πτωμάτων” και άλλοι (οι περισσότεροί  μας δηλαδή) να βυθίζονται ολοένα περισσότερο στην οικονομική ανέχεια και εξαθλίωση.

Δεν νομίζω ότι είμαι σε θέση να πω περισσότερα, όπως προανέφερα δεν είμαι και το πιο κατάλληλο άτομο. Αλλά σαν νόμιμη και φορολογούμενη πολίτης, έχω φαντάζομαι το δικαίωμα να πω και εγώ την γνώμη μου, ή να κρίνω με τον τρόπο μου τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μου.

Ψάχνοντας στο νου μου δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερο τρόπο τη μουσική και το τραγούδι… Ένα τραγούδι, που πραγματικά πιστεύω θα είναι πάντα επίκαιρο και ερμηνευμένο από ένα πολύ καλό καλλιτέχνη, που τυχαίνει να γιορτάζει σήμερα… το Νίκο Βουρλιώτη (χρόνια πολλά Νίκο!).

Για να δούμε…θα μπορέσουμε να φωνάξουμε ποτέ, αλλά και να το εννοούμε “Καλημέρα Ελλάδα”?

 

Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS!

1η Δεκεμβρίου σήμερα…Έφτασε επιτέλους ο μήνας των πολλών εορτών, ο μήνας της χαράς των Χριστουγέννων και τα δώρων, που άλλοτε ενδόμυχα άλλοτε φανερά μικροί και μεγάλοι προσδοκούν…

Όμως αυτός ο μήνας μπήκε με ένα έντονο προειδοποιητικό ”φανοστάτη”, ένα κόκκινο μικρό αντικείμενο, που χρήζει να του δείξουμε την απαιτούμενη προσοχή:

Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS  δηλώνει το κόκκινο μικρό φιογκάκι!

Σίγουρα, ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία είμαι, που ανεφέρομαι στη λαίλαπα, που μαστίζει την οικουμένη…Ίσως είναι καλύτερα μάλιστα, όσοι πιο πολλοί υπάρχουν, που φωνάζουμε και ευαισθητοποιούμαστε απέναντι στη νόσο αυτή, τόσα περισσότερα μπορούμε να καταφέρουμε… Να ενημερώσουμε κυρίως τον κόσμο και να τον κάνουμε να ενδιαφερθεί…

Δεν πρόκειται να μιλήσω με αριθμούς για το πόσο κάθε μέρα αυξάνεται πληθυσμικά η αρρώστεια αυτή. Μόνο ένα μικρό δείγμα αναφοράς θα δώσω, ότι στη χώρα μας αγγίζει κοντά στους 10.000 χονδρικά νοσούντες. Και κλείνω αυτή την παρένθεση με τους αριθμούς, γιατί δεν έχουμε να κάνουμε με ψηφία σε κάποιες λίστες, αλλά επειδή έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους…τους συνανθρώπους μας… εμάς!

Ο ιός HIV (AIDS)  είναι μια λοιμώδης νόσος, που προσβάλλει το ανοσοποιητικό σύστημα και εντέλει οδηγεί τον οργανισμό στο θάνατο. Κύριοι τρόποι μετάδοσής του είναι η σεξουαλική επαφή και οι μεταγγίσεις με μολυσμένο αίμα.

Και όμως επιδεικτικά πολλοί είναι εκείνοι, που αδιαφορούν και δεν χρησιμοποιούν προφυλακτικό στις ερωτικές συνευρέσεις τους ή ακόμα χειρότερα πολλοί είναι εκείνοι, που πέφτουν θύματα εγκληματικής αμέλειας και στην ανάγκη τους για χορήγηση αίματος λαμβάνουν αίμα μολυσμένο.

Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν ανάμεσά μας οροθετικά άτομα, άνθρωποι, που νοσούν και το κακό είναι, ότι εκτός από το πρόβλημα, που αντιμετωπίζουν, έρχονται μπροστά στη δική μας απονιά και περιθωριοποίηση. Οι περισσότεροι “υγιείς” τους αντιμετωπίζουμε σαν μίασμα, που δεν πρέπει να τους πλησιάζουμε, αλλά τους αξίζει να τους έχουμε όσο πιο μακριά γίνεται.

Είμαστε αδιάφοροι απέναντι στον ανθρώπινο πόνο και νόσο, μέχρι αυτή η τελευταία να μας κτυπήσει την πόρτα ξαφνικά, γιατί όλα είναι πιθανά ως γνωστόν.

Το ευτύχημα είναι, πως οι θανάτοι από το AIDS έχουν ελλατωθεί, γιατί αυξάνονται οι μέθοδοι καταστολής αν όχι θεραπείας. Όμως δεν πρέπει να μένουμε μόνο εκεί. Τον κόκκινο φιόγκο οφείλουμε να τον βάλουμε μέσα μας, να τον κάνουμε κτήμα μας:

 Να αλλάξουμε τη νοοτροπία μας. Η ενημέρωση και η πρόληψη είναι οι καλύτερες λύσεις. Και εμείς οι “υγιείς” να ενσκήψουμε, στα προβλήματα των συνανθρώπων μας, να προσφέρουμε ένα χέρι βοηθείας, να χαρίζουμε ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, γιατί έχουν ανάγκη της συμπαράστασης μας. Να γίνουμε αρωγοί και συμπολεμιστές, όλοι μαζί ενάντια σε αυτή τη μάστιγα που ονομάζεται AIDS. Ενωμένοι σαν γροθιά, να λέμε πάντα: “εμείς οι δυο σαν ένα”…

 

 

Καλό μήνα σε όλους!

ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ!

Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω κείμενο και όλους του χρήστες του διαδικτύου να το υπογράψουν.

 

Όχι στο Όνομά μας

 

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.

–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

 

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”

- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

 

 

 

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση – καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

 

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από το blog “Όχι στο όνομά μας”

 

…συγχωρέστε με είναι το λιγότερο, που μπορώ να κάνω…

I, Robot…

Απόψε το βράδυ, η τηλεόραση θα δείξει μια άλλη υπέροχη (κατά την γνώμη μου) ταινία, που θα ήθελα να δω, ανεξάρτητα αν την έχω δει αρκετές φορές…

I, Robot= εγώ το ρομπότ, εμπνευσμένο από το διήγημα του Ισαάκ Ασίμωφ…Μιλάμε για ένα φουτουριστικό φιλμ, με πρωταγωνιστή έναν αγαπημένο ηθοποιό (και επιτέλους αναγνωρισμένο για την αξία του) τον Will Smith… 

Βρισκόμαστε στο 2035, Σικάγο, που τα ρομπότς αποτελούν μέρος της ανθρωπότητας ως έμπιστοι βοηθοί…Ο μόνος που φαίνεται να δυσπιστεί απέναντί τους είναι ο ντεντέκτιβ Spooner, γιατί πιστεύει, ότι τα ρομπότς είναι ικανά να διαπράξουν εγκλήματα, παρεβαίνοντας 3 θεμελιώδεις εντολές:

1. Ρομπότ δεν επιτρέπεται να τραυματίσει ανθρώπινο ον, ή μέσω απραξίας του, να επιτρέψει σε ένα ανθρώπινο ον να βρεθεί σε κίνδυνο.
2. Ένα ρομπότ πρέπει να ακολουθεί τις οδηγίες, που του δίνουν ανθρώπινα όντα, εκτός και αν οι οδηγίες αυτές έρχονται σε σύγκρουση με τον Πρώτο Νόμο.
3. Ένα ρομπότ οφείλει να προστατεύει την ύπαρξή του, όσο η προστασία αυτή δεν συγκρούεται με τον Πρώτο και τον Δεύτερο Νόμο.

Μια αυτοκτονία, που δεν μοιάζει να είναι όμως αυτοκτονία, ενός επιστήμονα, πρωτοπόρου της ρομποτικής και φίλο του Spooner, φέρνει τον ίδιο τον ντεντέκτιβ στην διερεύνηση στα αίτια του θανάτου του επιστήμονος αυτού. Οδηγώντας το Spooner να αναθεωρήσει σε πολλά σημεία τις πεποιθήσεις του και εμάς να μας αφήνει να αναρωτιόμαστε….

Εμένα αυτή η ταινία μου θέτει και μου γεννά στο μυαλό ένα σωρό απορίες…

Πρώτον κατά πόσο είναι σωστό να αφηνομάστε στα χέρια της τεχνολογίας, να γίνονται όλα αυτοματοποιημένα και εμείς να δίνουμε απλά εντολές…μετατρέποντας μας σε υποχόνδριους, ίσως?

Δεύτερον βλέπω να συνεχίζεται η “αιώνια” πάλη μεταξύ της λογικής και των συναισθημάτων…Από τη μια με γνώμονα τη λογική, φαίνεται σκοπεύουμε στην σωτηρία του “δάσους”, θυσιάζοντας το “δέντρο” για χάριν του γενικού καλού… Από την άλλη τα συναισθήματα, που τα διέπουν και η ηθική δεν μας επιτρέπουν να προβούμε σε αυτή τη θυσία, αλλά προσπαθούμε να βρούμε εναλλακτικές λύσεις…

Ποια είναι η σωστή απάντηση στο δίλημμα αυτό? Να λειτουργούμε βάσει της λογικής ή των συναισθημάτων? Η ταινία αυτή νομίζω, ότι δείχνει το σωστό δρόμο… Ο Σάνι (το ρομπότ) πέρα από τους απλούς (λογικούς) κανόνες, που του έχουν εμφυτευτεί, έχει μέσα του μια δικλείδα…ένα περιθώριο ανάπτυξης και διαχείρισης συναισθημάτων…

Στο πρόσωπο του Σάνι δεν βλέπω ένα απλό ρομπότ. Αντίθετα βλέπω εμάς, τους ίδιους τους ανθρώπους, που κινδυνεύουμε να χάσουμε την ανθρωπιά μας, τα αισθήματά μας και την ηθική μας και μετατρεπόμαστε σιγά σιγά σε αυτόματα, robots…!

…εκεί θέλουμε να καταλήξουμε….?