“ταξίδι” στο χιόνι υπό το σεληνόφως…

Σήμερα θεωρώ, πως είναι η πιο χειμωνιάτικη μέρα…Πάντα να στέκομαι στην αγαπημένη μου γωνιά του σπιτιού…εκεί στην μπαλκονόπορτα, παρατηρώ την βροχή να πέφτει αστάματητα. Στα γυμνά κλαδιά των δέντρων κρέμονται οι στάλες σαν διαμαντένια δάκρυα…πιο πέρα το βλέμμα μου πέφτει στη θάλασσα. Μια θάλασσα σκοτεινή, που έχει γίνει ένα με τον ορίζοντα…μια γκρίζα ατμόσφαιρα σε αυτό το χειμωνιάτικο πρωινό.

Ο συλλογισμός μου τρέχει…έχω φύγει από τα όρια του σπιτιού μου, μακριά από το νησί μου. Έχω περάσει τη θάλασσα και έφτασα εκεί ψηλά, στο λατρεμένο μου προορισμό: το Μέτσοβο.

Μια βόλτα στα πέτρινα σοκάκια, ανάμεσα στα παραδοσιακά σπιτάκια με τις πέτρινες προσόψεις και τη ξύλινη διακόσμηση στο εσωτερικό. Το πιο πιθανό είναι το μέρος να είναι χιονισμένο. Μια ματιά ψηλά στο βουνό, εκεί στο χιονοδρομικό, μου επιβεβαιώνει αυτή τη σκέψη.

Ο αναζωογονητικός ψυχρός αέρας, η απαράμιλλη ομορφιά του τοπίου γύρω μου έχουν γεμίσει κάθε πόρο της ψυχής μου. Ο καλύτερος τρόπος να διαφυλάξω αυτές τις στιγμές στα ντουλαπάκια του μυαλού μου είναι να κάτσω (νοητά πάντα) σε έναν καναπέ δίπλα στο τζάκι. Να βλέπω το χορό της φωτιάς στα μυρωδάτα καυσόξυλα και τις φλόγες να γλύφουν τα κούτσουρα, διαχέοντας τη ζεστασιά στο χώρο και σε μένα…στα χέρια μου να κρατώ μια μεγάλη κούπα με ζεστή πηχτή σοκολάτα, ενώ στα αυτιά μου να φτάνουν οι απαλές νότες της μουσικής: Moonlight του Beethoven… Υπάρχει καλύτερη και πιο χαλαρωτική εικόνα?

Το ποστάκι αυτό είναι μια απάντηση της αγαπητής Θαλασσινής, σε ένα νέο μπλογκοπάιχνιδο και που δέχτηκα με χαρά, να περιγράψω δηλαδή, μια χαλαρωτική στιγμή μου εντός ή εκτός σπιτιού…Ελπίζω να τα κατάφερα…

Πιο πολύ από μένα, σ’ αγαπώ…

Γκαπ!!! Ακούστηκε ένας υπόκωφος ήχος και ένας χοντρός  φάκελος βρέθηκε μπροστά της…

- Εεεε τι κάνεις? Θα μου ρίξεις τον καφέ πάνω στα χαρτιά, πρόσεχε καλέ…!

- Αυτή είναι η νέα μας υπόθεση, που μας ανέθεσε το αφεντικό, απάντησε με ένα κρυφό γελάκι ο Στράτος…

Η Στέλλα με έκπληκτο ύφος σήκωσε το βλέμμα της στο πρόσωπό του… Αχ! πόσο όμορφος είναι, σκέφτηκε για άλλη μια φορά από μέσα της. Ακόμα και με αυτό το σαρδόνιο γέλιο του, γίνεται πιο αρρενωπός και έπνιξε ένα στεναγμό, κρύβοντας τον έρωτα, που έτρεφε χρόνια τώρα για το συνάδελφό της.

- Τι υπόθεση είναι αυτή και γιατί ο κος Σταυρίδης μας έβαλε να δουλέψουμε μαζί?

- Ο πελάτης είναι πολύ ιδιαίτερος και το boss ήθελε τους καλύτερους του γραφείου να τον αναλάβουν. Έχεις αντίρρηση?

- Αντίρρηση δεν έχω, είσαι πολύ καλός δικηγόρος μετά από μένα φυσικά, του απάντησε με πειρακτικό ύφος, αλλά η συνεργασία μαζί σου είναι πολύ δύσκολη, γιατί δεν παίρνεις τίποτα στα σοβαρά και κάνω εγώ όλη τη “σαβούρα” της δουλειάς…

Ο Στράτος και η Στέλλα, συμφοιτητές στην ίδια νομική σχολή, τότε που ο Στράτος ήταν στο τέταρτο έτος και η Στέλλα είχε μόλις περάσει στη σχολή.Είχαν γνωριστεί σε μια κοινή παρέα. Χρόνια μετά η μοίρα τους έφερε να δουλεύουν μαζί στην ίδια νομική  εταιρεία, αυτός ήδη στέλεχος σε αυτήν και εκείνη πλέον ανερχόμενη δυναμική δικηγόρος.

Η Στέλλα συχνά απορούσε με το στυλ του παλιού της φίλου, πώς κατάφερνε παρά το ατημέλητο look του, την τεράστια Ντουκάτι, που κυκλοφορούσε  στους δρόμους της πόλης, να εμπνέει το σεβασμό και την εμπιστοσύνη για τις δικηγορικές του ικανότητες! Η ίδια από την άλλη, συνήθιζε να φορά ακριβά και καλοραμμένα ταγέρ ή κουστούμια, πάντα τα χρυσοκόκκινα μαλλιά της δεμένα σε σινιόν στη βάση του κεφαλιού και υιοθετώντας ένα αυστηρό ύφος για να πείθει τους άλλους, ότι αξίζει τη θέση, που είχε κερδίσει στην εταιρεία.

- Πότε ξεκινάμε?,ρώτησε, αλλά παρατηρώντας τον, συνέχισε: Και γιατί παρακαλώ κρατάς το κράνος σου? Δεν θα κάτσεις να δουλέψουμε την υπόθεση?

- Έχω μια δουλειά να τακτοποιήσω. Θα περάσω το βράδυ από το σπίτι σου να αρχίσουμε τότε…θα φέρω κινέζικο…Τα λέμε… είπε και παρέσυρε κάποια χαρτιά στο πέρασμά του…

Η Στέλλα άφησε ένα στεναγμό να βγει από μέσα της. Της ήταν όλο και πιο δύσκολο να αντισταθεί στη γοητεία του, κάθε φορά, που βρίσκονταν μαζί στο ίδιο δωμάτιο. Πόσο μάλλον στο διαμέρισμά της, όταν οι χώροι ήταν πολύ μικροί να τους κρατήσουν σε απόσταση ασφαλείας. Δεν ήθελε να εμπλακεί συναισθηματικά μαζί του,γιατί γνώριζε, ότι ήταν άστατος στις σχέσεις του και ήταν σίγουρη, πως αν γινόταν κάτι μεταξύ τους θα πληγωνόταν στο τέλος…Εξάλλου δεν την είχε ποτέ του προσέξει ως γυναίκα…

Ώρες αργότερα στο σπίτι πια, μπροστά στη βρεγμένη από τη βροχή μπαλκονόπορτα, κοίταζε κάτω στο δρόμο τα αυτοκίνητα να περνούν, περιμένοντας τον ερχομό του Στράτου. Είχε καθυστερήσει! Tελικά τον είδε να παρκάρει τη μηχανή και με νωχελικές κινήσεις να βγάζει το κράνος, αδιαφορώντας για το νερό, που μούσκευε μαλλιά και πρόσωπο.

Ύστερα από λίγο άκουσε το κουδούνι να χτυπάει. Παίρνοντας μια βαθιά ανάσα πάει να ανοίξει την πόρτα και τον βλέπει να έχει παρατεταμένο το ένα χέρι κρατώντας  τις σακούλες με το κινέζικο φαγητό.

- Άργησες ,του λέει, ρίχνοντας μια ματιά στη δικογραφία, ξέρω πως έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας…

- Μην ανησυχείς γλύκα, της απαντά, όλο το βράδυ δικό μας το έχουμε…έχεις να πας πουθενά?

- Όχι το ξέρεις , είπε η Στέλλα νοιώθοντας τα μάγουλά της να βάφονται κόκκινα. Από τότε, που διαλύθηκε ο αρρανώνας μου δεν βγαίνω με κανέναν…

- Αυτό έγινε πριν από 2 χρόνια… – Δεν γίνεται να είμαστε όλοι σαν εσένα, που αλλάζεις συντρόφους σαν τα πουκάμισα…

Πόσο όμορφη γίνεται, όταν θυμώνει σκέφτηκε ο Στράτος. Το πρόσωπό της λάμπει και τα  μάτια της..αχ τα μάτια της σε κάνουν να χαθείς στο βυθό τους σαν σε μια γαλαζοπράσινη θάλασσα. Από τότε, που είχε έρθει να εργαστεί στην εταιρεία την είχε προσέξει, αλλά τότε ήταν ήδη αρραβωνιασμένη…Δεν μπορούσε να κάνει τίποτε τη δεδομένη στιγμή. Έκτοτε η στάση της αν και ήταν πάντα φιλική απέναντί του, τον κρατούσε σε απόσταση. Δεν μπόρεσε ποτέ να εξιχνιάσει τι αισθανόταν για αυτόν. Μα απόψε ήταν αποφασισμένος να μάθει.

Την ακολούθησε στο καθιστικό, αλλά το βλέμμα του δεν μπορούσε να το τραβήξει από το στενό τζιν της Στέλλας, που κολλούσε πάνω της σαν δεύτερο δέρμα, τα λυμμένα σαν πυρόξανθες φλόγες μαλλιά της, που σπάνια είχε την ευχαρίστηση να τα βλέπει ελεύθερα.

Στο τραπεζάκι του σαλονιού η Στέλλα είχε στρώσει τα σουπλά, χαρτοπετσέτες και όλα τα απαραίτητα για να κάτσουν να φάνε. Κάτι που έγινε λίγες στιγμές μετά, στην απόλυτη σιωπή, που διέκοπτε όμως ο θόρυβος της βροχής που έπεφτε δυνατά.

Αφού τελείωσαν το δείπνο τους και καθάρισαν μαζί το τραπεζάκι, έκατσαν πάνω στο χαλί κοντά ο ένας στον άλλο και βγάζοντας τη δικογραφία από το χαρτοφύλακα, ασχολήθηκαν μαζί της.

Η Στέλλα δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί στη δουλειά τους. Στα κλεφτά έβλεπε τα υγρά ακόμα μαλλιά του, από τη βροχή. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά και ακανόνιστα και στο μόνο, που μπορούσε να δώσει σημασία ήταν στο άκουσμα της βαθιάς φωνής του.

-…..θα με αφήσεις να σε φιλήσω?

- Πώς? Με ένα τίναγμα του κορμιού της και ανοιγοκλείνοντας τα βλέφαρά της, βγήκε από τη νάρκη, που είχε πέσει. – Τι είπες?

- Θέλω να σε φιλήσω Στέλλα. Πάντα το ήθελα… Να σε βλέπω να τριγυρνάς κοντά μου και εγώ να επιθυμώ να σε κλείσω στην αγκαλιά μου να σου τραβήξω την πιάστρα από τα μαλλιά και να βυθίσω τα δάχτυλά μου στη μεταξένια υφή τους. Είμαι ερωτευμένος μαζί σου Στέλλα από τότε, που ήρθες στην εταιρεία…

- Μα ποτέ δεν το έδειξες…έβγαινες με άλλες…εγώ…Εγώ σε αγαπούσα πάντα, του είπε με σβησμένη ψιθυριστή φωνή. Έβγαινες με άλλες όμως…ένας κόμπος δεν την άφησε να αρθρώσει περισσότερα…

- Δεν είχαν καμιά σημασία για μένα. Όλες ωχριούσαν μπροστά σου. Δεν άντεξα να το κρατήσω άλλο κρυφό. Απόψε, που άργησα, είχα πάει να σου αγοράσω αυτό…είπε και έβγαλε από την τσέπη του ένα βελούδινο κουτάκι, που περιείχε ένα περίτεχνο μονόπετρο δεμένο με πλατίνα.

- Είναι τόσο όμορφο! Σε αγαπώ τόσο πολύ Στράτο! – Και εγώ μωρό μου…πιο πολύ από μένα σ’ αγαπώ!

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Εκείνο το βράδυ δεν κατάφεραν να τελειώσουν τη μελέτη της δικογραφίας. Στο σκοτάδι της κρεβατοκάμαρας της Στέλλας με την επισφράγιση του έρωτά τους, τους πήρε ο ύπνος αγκαλιά υπό το γλυκό νανούρισμα της βροχής.

 

Το παραπάνω διήγημα, που κατάντησε να γίνει μυθιστόρημα σε λίγο, είναι μια απάντηση στην ανοικτή πρόσκληση της γλυκιάς Νατάσσας σε ένα νέο μπλογκοπαίχνιδο. Ένα παιχνίδι με τις λέξεις: αυστηρός, εμπλέκω, κράνος, νανούρισμα, συνηθίζω.

ΥΓ: Σας ζητώ συγνώμη για την τελείως ερασιτεχνική μου προσπάθεια, για το μέγεθος του κειμένου και προσκαλώ με τη σειρά μου όποιον θέλει να συμμετάσχει.

Κόκκινο…

 

“Κόκκινο είναι το χρώμα, που αγαπώ…

κόκκινο το αίμα, που κυλάει στις φλέβες μου…

κόκκινο το πάθος, που κρύβω μέσα μου…

κόκκινο σαν τη φλόγα της φωτιάς, που καίει στα στήθια μου…

στο κόκκινο η ένταση του θυμού μου…

στα κόκκινα, όταν θέλω να σαγηνεύσω έναν άνδρα…

 

και για να σας πονηρέψω…κόκκινη…η ομάδα, που λατρεύω “

 

και ένα τραγούδι…

 

 

Η ανάρτηση αυτή είναι η απάντηση στην πρόσκληση σε ένα νέο μπλογκοπαίχνιδο, της αγαπητής Dailyscene : Σκεφτείτε μια λέξη, γράψτε τι σκέφτεστε γύρω από αυτήν και βρείτε ένα τραγούδι που να περιέχει τη λέξη αυτή….

Άντε κάντε και εσείς μια προσπάθεια!

” The world is not enough”

Τα βλέφαρά του τρεμόπαιξαν…πετάχτηκε αλαφιασμένος από το στρώμα. Το κεφάλι του πονούσε απελπιστικά δυνατά, παρόλα αυτά το ένστικτό του σήμαινε συναγερμό…

“Κάτι δεν πάει καλά!”, σκέφτηκε. Γυρίζει το κεφάλι στα δεξιά του, περιμένοντας να δει την Πάμελα κοιμισμένη δίπλα του, αλλά το θέαμα, που αντίκρισε, τον άφησε άφωνο, παρά την εικοσάχρονη του πείρα στο σώμα…

Η φίλη του ήταν κατακρεουργημένη, άψυχο κορμί στο πλάι του. Το μαχαίρι βρισκόταν ακόμα σφηνωμένο στο άλλο ποτέ πανέμορφο σώμα της. Η φρίκη σμίλεψε μονομιάς τα αρρενωπά χαρακτηριστικά του προσώπου του. Ο ‘Ει Τζι πετάχτηκε μονομιάς από το κρεβάτι. Η απότομη κίνηση σαν σφυριά την ένοιωσε στα μηλίγγια του και απόρησε, γιατί αυτός το προηγούμενο βράδυ θυμόταν καλά δεν είχε πιει σταγόνα αλκοόλ, παρά μια σόδα…

Μα αυτό δεν ήταν της παρούσης…πλησίασε κοντά στο κρεβάτι ξανά. Ποιο ψύχραιμα πλέον κοίταξε με μια ματιά την άτυχη Παμ. Χτες το βράδυ δεν ήταν μόλις, που είχε χαθεί για άλλη μια φορά στη ζεστή αγκαλιά της και το φιλήδονο κορμί της? Τώρα πια το αίμα της πότιζε το ήδη νοτισμένο λευκό σεντόνι, σαν άλικο βάμμα πάνω στο χιόνι…

Τότε ήταν που το πρόσεξε…το χέρι του ήταν γεμάτο αίματα…κατάλαβε αμέσως τι έπαιξε εδώ. Ήταν σχεδόν σίγουρος, ότι τα αποτυπώματα στη λαβή του μαχαιριού ήταν δικά του…του την είχαν στημένη. Δεν ήταν τυχαίο το γεγονός, που ξύπνησε με το κεφάλι βαρύ, ενώ δεν είχε πιει, και αυτή η περίεργη γεύση, που είχε η σόδα στο στόμα?

Ξάφνου βήματα ακούστηκαν απέξω από την πόρτα της γκαρσονιέρας του…έπρεπε να εξαφανιστεί αμέσως από εκεί…αν τον έπιαναν οι τυπάδες των εσωτερικών υποθέσεων θα τον ξετίναζαν και όχι δεν έπρεπε να αφεθεί στα χέρια τους. Είχε φτάσει πάρα πολύ κοντά στο ξεσκέπασμα της διαφθοράς μέσα στο ίδιο το τμήμα του…δεν θα άφηνε τον μπάσταρδο τον Μακόνορ να ξεφύγει! Τα αδιάσειστα στοιχεία του έλειπαν να αποδείξει μαζί τα ευρύματα, που είχε μαζέψει ως τώρα, αλλά θα τα βρισκε…μόνο χρόνος του χρειαζόταν. Όμως φαίνεται είχε ήδη φτάσει στην ώρα μηδέν.

Ο Έι Τζι Πίρσον με μια μια εικοσαετή καριέρα στην αστυνομία του Σαν Φρανσίσκο είχε έρθει πολλές φορές στο κατώφλι του θανάτου. Μάλιστα είχε νοσηλευτεί σε νοσοκομείο δεχόμενος μια σφαίρα στο θώρακα, από κακοποιό σε μια συμπλοκή…Και τώρα αυτό…είχε μάθει από έναν πληροφοριοδότη του, ότι ο Μακόνορ, όχι μόνο συνάδελφος, αλλά και ανώτερός του στο τμήμα χρηματιζόταν και φαινόταν να είναι μπλεγμένος σε σπείρες διακίνησης ναρκωτικών… 

Ο θόρυβος απέξω από την γκαρσονιέρα του τον ξανάφερε στην πραγματικότητα. Έτρεξε στην τουαλέτα ξέπλυνε βιαστικά τα χέρια του από το αίμα, ντύθηκε σε χρόνο ρεκόρ και κατευθύνθηκε βιαστικά στην σκάλα κινδύνου από το μικροσκοπικό κουζινάκι του δωματίου του.

Βγήκε στο δρόμο. Είχε σωθεί προς το παρόν, αλλά ο κίνδυνος παραμόνευε παντού. Αν ο Μακόνορ κρυβόταν πίσω από όλα αυτά, ήταν μαθηματικά βέβαιο, πως θα έκανε τα πάντα να μη αποκαλυφθεί…ακόμα και να τον σκοτώσει! Έπρεπε να κτυπήσει πρώτος και να ξεσκεπάσει τον Μακόνορ προτού αυτό το σκουλήκι τον ανακαλύψει.

Ο Πίρσον έτρεξε προς στο αυτοκίνητό του, μελετώντας τις επόμενες κινήσεις του. Ήταν ανάγκη να βρει τον Τζίμι τον “νυφίτσα”, να πάρει περισσότερες πληροφορίες. Μόνο αν τον έφερνε σε επαφή με το σύνδεσμό του στην σπείρα, θα είχε την ελπίδα να βρει τα στοιχεία, που χρειαζόταν…

Οδηγούσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς το λιμάνι. Τέτοια ώρα θα πετύχαινε τον “νυφίτσα” στο ερειπωμένο αρσενάλι αποχαυνωμένο και με μυαλό καμένο από τα ναρκωτικά και τις καταχρήσεις. Καταπίνοντας τα χιλιόμετρα φτάνοντας στον προορισμό του, ο νυχτερινός αέρας του έφερνε στα ρουθούνια αλμύρα και μυρωδιά από θαλασσόχορτο…

Είχε φτάσει! Παρατάει το αυτοκίνητο με τα φώτα ανοικτά τρέχοντας να βρει τον Τζίμι. Πλησιάζει το οίκημα με γοργά, αλλά προσεκτικά βήματα. Το μόνο φως, που φώτιζε τον χώρο δεν ήταν άλλο από μια γυμνή λάμπα φθορίου, πάνω από την ξεχαρβαλωμένη πόρτα…η οποία ήταν μισάνοιχτη…

Ο Έι Τζι τράβηξε το ρεβόλβερ του από τη μασχάλη του και το κράτησε σφιγγτά στο χέρι, σπρώχνοντας σιγά σιγά, συγχρόνως, την παραβιασμένη πόρτα. Μπήκε μέσα και προσάρμοσε τα μάτια του στο μισοσκόταδο κλείνοντάς τα. Το βλέμμα του σάρωσε το χώρο. Στην έρημη αίθουσα δεν υπήρχε τίποτα άλλο από σκουπίδια και περιττώματα ζώων και ανθρώπων. Έκανε να φύγει, μα η ματιά του έπεσε ξαφνικά σε μια τρισδιάστατη σκια στον αριστερό τοίχο. Προχώρησε προς εκεί και αυτή η άμορφη σκια ”μεταμορφώθηκε” σε ένα πτώμα. Ένα πτώμα σκοτωμένο με μια σφαίρα στο κούτελο… Ήταν ο Τζίμι!

 

 Το κειμενάκι αυτό είναι μια απάντηση στην πρόσκληση της Θαλασσινής ματιάς, σε ένα νέο μπλογκοπαίχνιδο: Να γράψουμε ένα κείμενο πεζό ή ποίημα, που να περιλαμβάνει τις λέξεις, γραμμένες σε bold. Το έγραψα. Βέβαια το “σενάριο” δεν είναι πρωτότυπο, αντίθετα είναι βαθιά επηρεασμένο από τις ταινίες και τα βιβλία, που μου αρέσουν.

….και η μουσική επένδυση? “Τhe world is not enough” των Garbage από την ομώνυμη ταινία του James Bond, που είχε η τηλεόραση χθες… Σύμπτωση? Μπα!!!

 

‘Οποιος θέλει μπορεί και αυτός να δοκιμάσει….!

13 Ερωτήσεις…

 Ο φίλος Lockheart μας κάλεσε σε άλλη μια δοκιμασία: Να απαντήσουμε σε 13 ερωτήσεις, άλλες εύκολες, άλλες δύσκολες…Θα προσπαθήσω λοιπόν να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό σε αυτή τη νέα πρόκληση…

    1.   Ποιο μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις?

 Θα ήθελα να ξέρω αν υπάρχει μετά θάνατο ζωή και πώς είναι…

    2.   Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει?

Η αλήθεια είναι, ότι τα πάω καλύτερα με άτομα του αντίθετου φύλου και έχω αγαπήσει (με διαφορετικό τρόπο αρκετούς), ουσιαστικά όμως τρεις…

    3.  Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το όνομά σου. Τι όνομα θα διάλεγες?

Ευχαρίστως θα το άλλαζα με ένα χριστιανικό…!

    4.  Τι θα χάραζες στην ταφόπετρά σου?

” Κάποτε ήμουν εν ζωή “.

     5.  Διάλεξε ένα παραμύθι, που πιστεύεις, ότι σου ταιριάζει απόλυτα.

Η (ωραία) αιώνια (κοιμωμένη) νυχτωμένη…!

     6.  Διάλεξε καινούριους γονείς.

!!! Προτιμώ να πω “ευχαριστώ” που με γέννησαν…

    7.  Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου.

” Συγχωρέστε με ” !

    8.  Αν ήσουν συγγραφέας, ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος?

” Ένας δρόμος με αγκάθια “.

    9.  Αν ήσουν αυτοκίνητο τι μάρκα θα ήσουν?

Πειράζει να πω το αγαπημένο μου; μια Ζ3 (BMW)

   10.  Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν?

Μια λευκή τίγρις.

   11.  Για τι πράγμα μετανοιώνεις περισσότερο?

Για τον παρορμητισμό μου και τον αυθορμητισμό μου, μου προξενούν μπελάδες…

   12.  Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται.

 Για την αγνή μου ψυχή…

   13.  Θα θυσίαζες τη ζωή σου για κάποιον?

ΑΣΥΖΗΤΗΤΙ!!!

 

Σαν παλιό σινεμά…!

Τόσο καιρό συμμετέχω σε διάφορα παιχνίδια, που εσείς οι φίλοι μου προτείνετε και προσκαλείτε…σκέφτηκα λοιπόν να σας θέσω και εγώ με τη σειρά μου, ένα, αυτό το Σαββατιάτικο πρωινό…

Να είμαι ειλικρινής την ιδέα μου την έδωσε ο μικρός μου “ήλιος”, όταν μου ζήτησε για πολλοστή φορά να βάλω στο dvd την αγαπημένη του ελληνική ταινία…από τον καλό παλιό ελληνικό κινηματογράφο…!

Έτσι λοιπόν οι όροι του παιχνιδιού είναι οι εξής: Αναρτήστε σκηνές από την αγαπημένη σας ελληνική ταινία, πείτε γιατί σας αρέσει και αν θέλετε το συνοδεύετε με ένα τραγούδι. Στο τέλος καλείτε με τη σειρά σας άλλους τρεις για συμμετοχή…απλοί δεν είναι οι κανόνες?

 

Θα αρχίσω με το τραγουδάκι, έτσι να μας δώσει μια ώθηση…καθίστε αναπαυστικά και απολαύστε…!

Η ταινία, που κυριολεκτικά λατρεύω και αρέσει επίσης στο μικρό μου γιο είναι:

 

 

Μακάρι να μπορούσα να αναρτήσω ολόκληρη την ταινία…! Τι να πω, ξεκαρδιστική μέχρι δακρύων, ευρηματικές ατάκες, αστείρευτο χιούμορ, απλό σενάριο…που σε καθηλώνει όμως… και φυσικά πέρα από τους περίφημους ηθοποιούς που παίζουν, καταπληκτικότερος από όλους ο Κώστας Χατζηχρήστος, που έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας και αυτοσχεδιασμού!!!

…Δεν συμφωνείτε?….λοιπόν αγαπητοί φίλοι Adonios gk, Άννα και Lockheart, περιμένω την δική σας συμμετοχή.

Καλό σ/κ σε όλους και για τους τυχερούς καλό τετραήμερο!!!

Οι αλήθειες μου…!

Άλλο ένα παιχνίδι εν όψει… Αυτή τη φορά ως απάντηση στην πρόσκληση του αγαπητού ocean που προηγήθηκε χρονικά και της φίλης Batgirl αργότερα…δεν θα μπορούσα λοιπόν να το αρνηθώ στους φίλους μου…

Οι όροι του παιχνιδιού τείνουν να γίνουν σε όλους γνωστοί, αφού κάνει γύρα το παιχνίδι στο μπλογκοχωριό… βάλε link προς το άτομο, που σε έκανε tag, γράψε 7 αλήθειες για το άτομό σου και μετά κάνε tag σε άλλους 7 bloggers προσκαλώντας τους στο παιχνίδι, βάζοντας σε link το όνομά τους στο τέλος της ανάρτησης

Για να δούμε θα καταφέρω να σας ρίξω τα σωστά “ψίχουλα”, που χρειάζεται για  να με “ανακαλύψετε” και να με γνωρίσετε?…θα προσπαθήσω…

παιδικά μάτια … η μεγαλύτερη αλήθεια μου στο πρόσωπο του μικρού μου βλασταριού και η μόνη μου επιθυμία το βλαστάρι αυτό να αναπτυχθεί και να αντρωθεί με υγεία και ευτυχία!

 

 

 η Πίστη μου…κάτι εσωτερικό και προσωπικό και τόσο δυνατό, που δεν χρειάζεται να το εξηγήσω…εξάλλου η Πίστη στον καθένα, αν υπάρχει εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο!

 

 

Τα δύο πρώτα για μένα είναι και τα πιο σημαντικά…αλλά ο κατάλογος δεν σταματά εδώ…

 

η ομάδα μου…σε πολλούς μπορεί να φανεί ευτελές και λίγο τρελούτσικο…μα ποτέ μου δεν αρνήθηκα, ότι είμαι τρελή για τον Ολυμπιακό, από μικρό παιδί και συνεχίζω…

 

 

ουσίες…συνήθειες και εξαρτήσεις κατακριτέες από μένα…μου είναι αδύνατο να δεκτώ, πώς ο άνθρωπος καταντάει έρμαιο των παθών αυτών!

 

φαγητό…ωχ οι διατροφικές μου συνήθειες είναι φρικτές…όχι από πλευράς ποιότητας ή υγειινής διατροφής, αλλά λόγω έλλειψης τροφής γενικά…τρώω μόνο όταν το θυμηθώ πια!

 

 

βιβλία… πάντα μου άρεσε η ανάγνωση βιβλίων…τώρα τελευταία όμως έχω πέσει με μανία σε αυτά και… με μεγαλύτερη όρεξη!

 

 

το blogging…μια καινούρια συνήθεια που απόκτησα τους τελευταίους μήνες…μου φαίνεται αδιανόητο να χάσω την επαφή μου με σας πια!

 

Νομίζω αυτά είναι μέσες άκρες …τα υπόλοιπα…άλλη φορά, ποιος ξέρει ???

Με τη σειρά μου προσκαλώ τους : Indictos, akamas, Άννα, Φώτη, Elgreco, logicomix και τη Βασιλική (που μας λείπει μιας και δεν την βλέπουμε συχνά…)

Καλή επιτυχία σε όλους!

Θα βρω άραγε…απαντήσεις;

Η “κλειδωμένη καρδιά” (ο φίλος Lockheart), αποτελεί πηγή έμπνευσης για μας και μας βάζει πάντα να προβληματιζόμαστε…μας πρότρεψε λοιπόν να θέσουμε από μια ερώτηση σε τέσσερις προσωπικότητες : σε έναν φιλόσοφο, σε έναν παλιό έρωτα, σε ένα μέντιουμ, σε ένα παιδί και σε ένα αντικείμενο, δηλαδή έναν καθρέπτη, στην ουσία όμως να θέσουμε και ένα ερώτημα σε μας τους ίδιους…

Νομίζω ότι αξίζει να κάνω και εγώ μια προσπάθεια….

σε ένα φιλόσοφο

- Ένας άνθρωπος που κρύβει τη σοφία στο μυαλό του, μπορεί άραγε να μου πει ποιο είναι το “μεδούλι” της ζωής;

σε έναν παλιό έρωτα

 

- Ποια ήταν η ευχή σου για μένα στο στερνό αντίο;

σε ένα μέντιουμ

- Εσύ που ξέρεις να δίνεις απαντήσεις από τη γυάλινή σου σφαίρα, πες μου πού μπορώ να βρω την ευτυχία μου;

σε ένα παιδί

- Πες μου πώς θα μπορούσε να γίνει καλύτερος ο κόσμος μας;

 

σε έναν καθρέπτη

- Μπορείς να πας για ύπνο με καθαρή συνείδηση;

 

Ερωτήσεις, ερωτήσεις….ερωτήσεις …συχνά αναρωτιέμαι κατά πόσο παίρνουμε τις απαντήσεις που περιμένουμε;….καμιά φορά ποτέ… !

θάλασσα πλατιά…μου μοιάζεις!

Mετά από πρόσκληση της αγαπητής Άννας σε ένα νέο παιχνίδι, να αναρτήσουμε μια αγαπημένη φωτογραφία , να τη συνοδέψουμε με ένα τραγούδι και να αναφέρουμε το λόγο…δεν θα μπορούσα να πω όχι…

μόνο που εγώ δεν θα μπορούσα να αρκεστώ μόνο σε μία…το καλοκαίρι, που μας πέρασε, μου άφησε πολλές όμορφες εικόνες αιχμάλωτες στη φωτογραφική μου μηχανή και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικές…

…όλες με το αγαπημένο μου θέμα…και σε διάφορες “αποχρώσεις”…

…ο λόγος? Γιατί για μένα η θάλασσα αποτελεί ένα μυστήριο…σαν την ψυχή μου…μου μοιάζει…!

μα θα αφήσω να τα “πει” καλύτερα το παρακάτω παλιό τραγουδάκι σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι και ερμηνεύτρια την αξέχαστη Αλίκη…

Οι …φάροι της ζωής μου!

Η φίλη Batgirl μας προσκάλεσε σε ένα καινούριο μπλογκοπαίχνιδο:

Να αναρτήσουμε όλοι μας κάποιο ρητό, κάποιο ποίημα, στίχο και πίνακα που μας έκανε μεγάλη εντύπωση…

Με χαρά δέχτηκα αυτή την πρόσκληση-πρόκληση και ιδού σας καταθέτω…

Ποτέ μου δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις με τις τέχνες και κυρίως τις εικαστικές … μα δεν θα μπορούσα να αγνοήσω το έργο μιας εξέχουσας προσωπικότητας όπως ήταν ο Μιχαήλ Άγγελος…!

Δύο δημιουργίες του συγκεκριμένα έχουν ”επικολληθεί” μέσα μου και μου προσφέρουν μια αψίδα προστασίας…ευδαιμονίας και Ελπίδας…!

Η πρώτη είναι η “Δημιουργία”… η γνώση ότι προερχόμαστε από Εκείνον είναι τόσο ανακουφιστική… είμαστε παιδιά του Θεού, άρα έχουμε ως εφόδιο την ευλογία του για το δρόμο της ζωής που θα πάρουμε…

Η δεύτερη είναι “η Δευτέρα Παρουσία“, που βρίσκεται στην Κάπελα Σίξτινα στο Βατικανό… μου υπενθυμίζει ότι για τη ζωή που κάνω,  θα έρθει η στιγμή της κρίσης και με προτρέπει να γίνω καλύτερη ως άνθρωπος…

 

 Εντελώς πρόσφατα ήρθα μπροστά σε μια αξαιρετική αποκάλυψη: Μέσω ενός φίλου γνώρισα εσχάτως (και ομολογώ ντρέπομαι για αυτό), το βίο και το έργο του γέροντα Παϊσίου… Πραγματικά σαν σφουγγάρι “ρούφηξα” ό,τι βιβλίο έπεσε στα χέρια μου για εκείνον και ειλικρινά δεν μπορώ να κρύψω πόσο έχω επηρεαστεί από τη ζωή του, το έργο του και τα αποφθέγματα που άφησε πίσω του… !

Μερικές από τις ρήσεις αυτές έχουν ανεξίτηλα χαρακτεί μέσα μου και θα ήθελα να σας τις παραθέσω:

-”…’Εξυπνος άνθρωπος είναι ο καθαρισμένος από τα πάθη του άνθρωπος…”

-”Προσπαθήστε να κόψετε τα πάθη και τα ελαττώματά σας, από τα οποία είναι γεμάτη η καρδιά μας.Όλα τα θηρία του κόσμου είναι μέσα σ’ αυτήν. Να προσπαθούμε κάθε μέρα να καθαρίζουμε την καρδιά μας από αυτά.”

-”…ο Θεός παρακολουθεί την καρδιά μας και ελέγχει το περιεχόμενό της. Να εξετάζουμε συνεχώς τον εαυτό μας, να μετανοούμε για το παρελθόν και να φοβόμαστε τις αδυναμίες μας. Να μην χάνουμε όμως την ελπίδα της σωτηρίας μας.”

-” Ρίξτε το μεγαλύτερο βάρος του αγώνα σας στην Προσευχή, γιατί αυτή μας κρατεί σε επαφή με το Θεό και η επαφή αυτή πρέπει να είναι συνεχή.”

-”…η προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής…”. 

Δεν θα ήθελα με όλα τα παραπάνω να “παρουσιαστώ” ως ένα θρησκόληπτο και θεοσεβούμενο άτομο…απέχω πολύ από το να είμαι και να γίνω…η αλήθεια είναι ότι μου έχουν συμβεί τελευταία ορισμένες μη ευχάριστες καταστάσεις και η ψυχολογική μου κατάσταση δεν είναι και η καλύτερη…διαπιστώνω όμως ότι η Πίστη στο Θεό μπορεί να αποδειχτεί  “φάρος” στη ζωή μας, μια σανίδα σωτηρίας και να μας δείξει  ποιος είναι ο πραγματικός προορισμός μας και στόχος…