You are currently browsing the category archive for the 'ημερολόγιο' category.
10 Μαρτίου 1925
Μια δόξα για τον ελληνικό αθλητισμό γεννιέται …ένα όνειρο και όραμα των 5 αδερφών Ανδριανόπουλων έγινε πραγματικότητα…: Ιδρύθηκε ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
Μια ένδοξη ιστορία 84άρων χρόνων με δεκάδες τίτλους και επιτυχίες κυρίως στο ποδοσφαιρικό τμήμα…
Μια ομάδα με τους περισσότερους οπαδούς…η λαοφιλέστερη, που πολλοί αγάπησαν και πολλοί φθόνησαν!
Βαθύτερη αγάπη για τους οπαδούς της είναι φυσικά το ποδόσφαιρο… με τόσες διακρίσεις…:
Τίτλοι ( 64 ):
- 36 Πρωταθλήματα Ελλάδος: 1931, 1933, 1934, 1936, 1937, 1938, 1947, 1948, 1951, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1966, 1967, 1973, 1974, 1975, 1980, 1981, 1982, 1983, 1987, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008
- 23 Κύπελλα Ελλάδος: 1947, 1951, 1952, 1953, 1954, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1963, 1965, 1968, 1971, 1973, 1975, 1981, 1990, 1992, 1999, 2005, 2006, 2008
- 4 Σούπερ Καπ: 1980, 1987, 1992, 2007.
- 1 Βαλκανικό Κύπελλο: 1963.
Τα καλύτερα έπονται…Αρχής γενομένης με το φετινό πρωτάθλημα, που βρίσκεται προ των πυλών, μιλάμε βεβαίως για το 2009 και με πολλές πιθανότητες για κατάκτηση άλλου ενός κυπέλου Ελλάδας αφού ήδη βρισκόμαστε στους 4 του θεσμού.
Χρόνια πολλά ΟΛΥΜΠΙΑΚΕ μου να τα εκατοστήσεις και να εμπλουτίσεις περισσότερο την τροπαιοθήκη σου!
…γιατί είσαι Θρύλος, είσαι η ομάδα μου, η ομαδάρα μου, η ΟΛΥΜΠΙΑΚΑΡΑ μου!
Σου δίνεται λοιπόν, η ευκαιρία να κάτσεις μια μέρα να αφοσιωθείς και να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου, αλλά δυστυχώς να μην σε αφήνουν να αγιάσεις…
Όχι, που το έχω και παράπονο, γιατί και τεμπέλιασα στον καναπέ μου και ασχολήθηκα με κάτι, που πραγματικά ήθελα…
Έλα όμως που δεν μπορούσα να έχω την τηλεόραση κλειστή και έτσι την έπαθα κανονικά…
Το είχε η μέρα φυσικά! Μέρα του Αγ. Βαλεντίνου και όλα τα κανάλια της tv βάλθηκαν να μας τρελάνουν με διαφημιστικά σποτς με γλυκές σοκολάτες σε κόκκινο φόντο και καρδιές…αλλά προπαντώς με παλιές, αγαπημένες ρομαντικές ταινίες:
Αρχής γενομένης με το “Blind Date”, με πρωταγωνιστές τον Μπρους Γουίλις και την Κιμ Πάσιντζερ…Μια τρελή ταινία, με αστείρευτο γέλιο…πώς ένα ραντεβού στα τυφλά και ένα σωρό αναποδιές και κακοτυχίες, θα σε οδηγήσει στον αληθινό έρωτα…
Ένα διάλειμμα από τις ταινίες ήταν αναγκαία…ίσα ίσα για να ξεμουδιάσεις βρε αδερφέ, βλέποντας λίγη μπαλίτσα και την άλλη σου μεγάλη αγάπη: Τον Θρύλο. Αλλά και εκεί να μην σε εγκαταλείψει το καρδιοκτύπι…Να παίζεις με τη φωτιά για να κερδίσεις δια πυρός και σιδήρου το φιλότιμο Άρη, 2-1.
Ο μαραθώνιος ρομαντικών ταινιών όμως συνεχίστηκε και στο prime time με το “one fine day”. Ήταν όντως μια θαυμάσια ημέρα με πολύ τρέξιμο και αγωνία για δυο single γονείς, που ήθελαν να τα φέρουν εις πέρας με τα παιδιά τους και την καριέρα τους …και στο τέλος guess what {?}, ερωτεύονται μεταξύ τους…
Λίγο αργότερα προστέθηκε και με αποτελείωσε συναισθηματικά, αλλά και σωματικά το “my best friend’s wedding” με την ανεπανάληπτη Τζούλια Ρόμπερτς…Τι να πω? Συμβαίνει η μεγάλη αγάπη να βρίσκεται μπροστά μας, αλλά να το συνειδητοποιούμε, όταν πλέον είναι αργά. Το πουλάκι έχει πετάξει ψηλά και σε άλλες χώρες…Παρόλα αυτά η αγάπη σου για τον καλύτερό σου φίλο παραμένει και χαίρεσαι με τη χαρά του…
Έτσι είναι λοιπόν φίλοι…και να θέλει κανείς να αποφύγει τις καρδούλες, τα φτερωτά αγγελάκια με τα τόξα και τα βέλη …είναι πάρα πολύ δύσκολο…!!!
Όμως λίγο πριν πέσω για ύπνο, ξανασκέφτομαι τη μέρα μου και λέω: “τι στο καλό μια μέρα είναι…πάει πέρασε. Εξάλλου ο έρωτας δεν είναι θείο δώρο? Θα έρθει και η δική μας σειρά…”
Σας αφήνω με ένα πολύ όμορφο τραγουδάκι: ” I say a little prayer for you”, που μου έμεινε και το σιγοψιθύριζα συνέχεια μετά…εγώ πάω για ύπνο…καλή σας νύχτα! 
Μ’ αυτά και μ’ αυτά έχει ανοίξει το τριώδιο εδώ και μια εβδομάδα και δεν το έχω πάρει χαμπάρι. Ας όψεται η κακή διάθεση, που είχα αυτό το διάστημα και οι “φιλοσοφικές” , εσωτερικές μου αναζητήσεις…
‘Ολο ανάποδα τα κάνει το αστέρι, είναι εκτός τόπου και χρόνου…εκτός τόπου αυτό είναι σίγουρο αφού έπεσε από ψηλά….
Οπότε σκέφτομαι να επανορθώσω σήμερα και να εξορκίσω την κακοδαιμονία της ημέρας για όσους είναι προληπτικοί!
Μπροστά στον καθρέπτη λοιπόν, δοκιμάζω διάφορες μάσκες και στολές για να μεταφερθώ μεμιάς σε άλλα μέρη και καταστάσεις… Μια μάσκα, πάντα σου δίνει την ευκαιρία να ζήσεις κάτι εξωπραγματικό, μια φαντασίωση. Σου δίνει επίσης το δικαίωμα έστω και για λίγο χρόνο να ονειρευτείς, να ζήσεις πράγματα, που ίσως δεν θα τολμούσες να τα κάνεις ποτέ στην “αληθινή” ζωή και στην πεζή πραγματικότητα που μας περιβάλλει.΄
Εξάλλου αυτός δεν είναι ο σκοπός και ο συμβολισμός της αποκριάς? Το γλέντι, το κέφι, η διασκέδαση… όλα σε υπερθετικό βαθμό! ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΤΟ “ΠΑΡΑΜΥΘΙ” !!!
Αυτό και εγώ προτίθεμαι να κάνω απόψε: Καλεσμένη σε μια πρεμιέρα, στην επίσημη πρώτη των Παραμυθόνειρων…Ενός νέου blog δυο καλών φίλων, που ένωσαν τις δυνάμεις τους, το δημιουργικό τους ταλέντο και την αστείρευτη φαντασία τους για να μας ταξιδέψουν στο μαγικό κόσμο του Παραμυθιού.
Γλυκειά μου Lilith θα είμαι έτοιμη στην ώρα μου, να περιμένω τον Issallo, να με συνοδεύσει στο άνοιγμα της αυλαίας σας και να να σας χειροκροτήσω με όλη μου τη θέρμη και την αγάπη, στο τέλος της αναμενόμενης επιτυχία σας…!!!
Αργότερα από ό,τι γνωρίζω αναμένεται τρικούβερτο πάρτυ και γλέντι…Αναρωτιέμαι είναι ένα ” μπαλ μασκέ” λόγω ημερών ή επιβάλλεται επίσημο ένδυμα? Λέω να το ρισκάρω εν μέρει. Το αστέρι θα ντυθεί μια “μαύρη τρύπα” του γαλαξία, οπότε θα συνδυάσω και τα δύο. Το μαύρο χρώμα και το μασκάρεμα 
Είπαμε σήμερα θα διασκεδάσω. Η νύχτα επιβάλει ένα θέαμα για αρχή και έπειτα χορός, μουσική και ποτό. Τι και αν αυτό θα πραγματοποιηθεί μέσα στην μπλογκόσφαιρα με τη βοήθεια της τεχνολογίας? Σημασία έχει να περνάς καλά, ακόμα και αν δεν έχεις να ξοδέψεις ένα ευρώ…
Έτσι και αλλιώς μια ζωή την έχουμε… Ας πάει και το παλιάμπελο!!! 
28 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την αποφράδα εκείνη μέρα, όταν μια μεγάλη γιορτή της ομάδας μας μετατράπηκε σε αίμα και πόνο…!
Ο άδικος θάνατος 21 αθώων ψυχών μας συγκλόνισε για πάντα…!
Ένα “γιατί?”, που μένει αναπάντητο…
Μικρό παιδί τότε, δυστυχώς η μνήμη μου δεν το κατέγραψε…χαράκτηκε όμως με πύρινα γράμματα στην ερυθρόλευκη καρδιά μου. Αν υπάρχει κάτι, που με κάνει υπερήφανη για αυτή την ομάδα, είναι, ότι ποτέ δεν ξεχνά…!
Η Ιστορία μας γράφτηκε με αίμα…η στιγμή πάγωσε!!!
Η θύμησή τους μας καθοδηγεί. Σαν άγγελοι από ψηλά εκεί στη ΘΥΡΑ 7, δίνουν πάντα το παρόν. Μας προτρέπουν και δίνουν το σύνθημα:
…σίγουρα αυτό θα λέγανε…
OAKA…ντέρμπι: ΑΕΚ-ΟΣΦΠ. Αυτή τη φορά δεν ήμουν καθισμένη μπροστά στο δέκτη μια τηλεόρασης για να παρακολουθήσω το ματς…Ήμουν εκεί, παρούσα. Μια γαυρίνα στα χανούμια και μάλιστα καμουφλαρισμένη, με ένα κίτρινο κασκόλ…! Προδοσία? Εσείς θα το κρίνετε…
Είσοδος των ομάδων. Πρώτα οι φιλοξενούμενοι, που δέχτηκαν υποδοχή μετά ρόδων και μύρου ( χαχαχα). Θεμιτό το βρίσκω αυτό, οπότε δεν θα το σχολιάσω περαιτέρω, καταλαβαίνετε τι εννοώ…
Το ματς ξεκίνησε δυνατά, αν και η ΑΕΚ στα πρώτα λεπτά ήταν μουδιασμένη και σαν χαμένη στο γήπεδο…Αυτό εκμεταλλευτήκαμε εμείς και ήρθε το υπέροχο γκολ του Γκαλέττι μόλις στο 5′, ύστερα από λάθος του Σάχα. Aπό εκεί που ήμουν είδα, ότι πάγωσε όλη η εξέδρα…αλλά αναθάρρησαν και εμψύχωναν την ομάδα τους. Το γκολ όμως αυτό έκρινε και το αποτέλεσμα…
Παρόλα αυτά ήταν ένας χορταστικός αγώνας με πολλές φάσεις εκατέρωθεν κυρίως στο πρώτο ημίχρονο… Ο Νικοπολίδης σε μεγάλη μέρα χθες και κράτησε τον Ολυμπιακό με μηδέν παθητικό… Ο καημένος κηπουρός…το τι άκουσε…Άκουγα γύρω μου “καλά είναι ανάγκη να τα πιάνει όλα σήμερα?”
Στο δεύτερο ημίχρονο είχαμε πολλές διακοπές ελέω Καλόπουλου, αλλά και εκεί θα μπορούσαν να μπουν πολλά γκολ και από τις 2 ομάδες. Το 0-1 ήταν φτωχό, αν ήθελε να το συγκρίνει κανείς…Σε κάθε εξόρμηση του Θρύλου με το Λέτο κυρίως άκουγα: “ΩΧ, ωχ θα το φάμε τώρα”…γελούσαν και τα μουστάκια μου τότε…!
Θα ήθελα να αναφερθώ στην ατμόσφαιρα του γηπέδου χθες…
Πρώτη για μένα φορά στο ΟΑΚΑ, πρώτη σε ντέρμπι και μάλιστα ανάμεσα σε αντιπάλους…Καταλαβαίνω την ψυχολογία τους. Έδιναν παλμό και φανάτιζαν την ατμόσφαιρα…Ό,τι άκουσα και είδα στις κερκίδες δεν μου κάνουν εντύπωση…τα έχω ζήσει στο Καραϊσκάκη και στο παλιό και στο νέο….
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, πουθενά δεν είδα το πάθος των δικό μας οπαδών. Ίσως να μην είμαι αντικειμενική, ίσως να μην με συγκίνησε η ατμόσφαιρα εκεί μέσα και όντως έτσι έγινε…αλλά το ρίγος που με πιάνει με τους γαύρους και η ταχυκαρδία δεν τα έχω ξανανοιώσει…
Τελευταίο αφήνω να δείτε το γκολ…Από εκεί που καθόμουν δεν το είδα καλά… και δεν μπόρεσα να το πανηγυρίσω για ευννόητους λόγους…αν και μου ξεφεύγανε ορισμένα σχόλια σε κάποιες καλές μας φάσεις…
Γεγονός είναι, ότι η ιστορία έγραψε ΑΕΚ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ : 0-1 και πάμε σαν τρένο για το 12ο σε 13 χρόνια 
Το κλου της βραδιάς είναι ότι χάθηκα χθες και δεν έβρισκα τον ηλεκτρικό να γυρίσω στο ξενοδοχείο…τι να πω…το αστέρι κατέβηκε από άλλον πλανήτη … !!!
Κυριακάτικο ξύπνημα…τα μάτια ανοίγουν από μόνα τους μόλις τις 8 η ώρα…Φαίνεται δεν ήθελα να περάσω ανεκμετάλλευτο ούτε λεπτό της μέρας μου…!
Βγαίνοντας στους δρόμους με υποδέκτηκε ένας λαμπρός ήλιος μέσα στο χειμώνα… Πρώτος προορισμός ήταν η Ακρόπολη…Έχοντας έρθει τόσες φορές πια στην Αθήνα, θα ήταν ανεπίτρεπτο να μην επισκεπτώ πια την κοιτίδα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού…
Πράγματι ανέβηκα στον ιερό βράχο, αν και θέλω να καταγγείλω, ότι δεν υπάρχει μια ιδιαίτερη σήμανση για το πώς θα φτάσει κανείς εκεί μέσα από τα δρομάκια από κάτω…Αλλά εφόσον “ρωτώντας πας στην πόλη” τελικά τα κατάφερα.
Ανεβαίνοντας τον ανηφορικό δρόμο εντύπωση μου έκανε, ότι στις άκρες του μονοπατιού έβλεπα ανθισμένες παπαρούνες…Μα είναι δυνατόν? Ένα καλοκαιρινό λουλουδάκι μέσα στην καρδιά του χειμώνα? Πόσο τελικά ευλογημένο είναι αυτό το μέρος? Πόσο ευλογημένοι είμαστε όλοι μας έχοντας κληρονομιά αυτό τον ιερό βράχο? Συγκινήθηκα, παράλληλα ο θαυμασμός μου ήταν απερίγραπτος για την ομορφιά, που αντίκρυσα και την διαπίστωση, που έκανα (ιδίοις όμμασι πια) σε τι επίπεδο είχε φτάσει ο ελληνικός πολιτισμός…
Κατηφορίζοντας πλέον αφού έριξα τη ματιά μου σε ολόκληρη την αθήνα από κει…έφτασα στο μοναστηράκι, που συνάντησα πάλι “κάποιους παλιούς γνωστούς”: Τους περουβιανούς ινδιάνους, που έκαναν πάλι το σόου τους. Περιττό να σας πω, πως έκατσα πάλι να τους ακούσω…
Μετά συναντήθηκα με το φίλο μου για φαγητό εκεί στο μοναστηράκι, που έσφυζε από ζωή… Προετοιμαζόμασταν και παίρναμε δυνάμεις για τον απογευματινό αγώνα… 
Η Κυριακή ήταν αφιερωμένη στο ντέρμπι. Μια βόλτα από το Μολ για καφέ, νωρίς το απογευματάκι επιβεβαίωνε, πως πολλών οι καρδιές χτυπούσαν δυνατά για το μεγάλο αγώνα του ΟΑΚΑ. Οι περισσότεροι φορούσαν κιτρινόμαυρα, κρατώντας το πολυπόθητο χαρτάκι, του εισιτηρίου στα χέρια τους…Μου άρεσε ο ζήλος τους και το πάθος τους για την ομάδα τους…αλλά μέχρι εκεί…
Ήμουν ένας “passenger” ανάμεσα τους…ένας λαθρεπιβάτης του τρένου τους…είχε φτάσει η ώρα για το ματς…
to be continued…
Πώς θα μπορούσε να περιγράψει κανείς την τελειότητα?
Μάλλον είναι αδύνατον να γίνει αυτό, αφού το “τέλειο” για το καθένα μας είναι διαφορετικό…Ίσως να υπάρχουν κάποια κοινά στοιχεία, αλλά δεν παύει να είναι υποκειμενική η άποψη για το πώς αντιλαμβανόμαστε την “τελειότητα”.
Μα δεν θα αρχίσω αυτή την “φιλοσοφική” συζήτηση ή μονόλογο στην ουσία. Σκοπός μου είναι να περιγράψω την “τέλεια” πρώτη μου μέρα, στην Αθήνα.
Όλα ξεκίνησαν με τον ερχομό μου εδώ. Ένα ταξίδι πραγματικά πάνω από τα σύννεφα αφού σε όλη την ιπτάμενη διαδρομή από το νησί μου ως την πρωτεύουσα, την περάσαμε από συννεφιασμένες, λόγω άσχημου καιρού περιοχές. Είχα την εντύπωση ότι κάτω ακριβώς από το μεταλικό αυτό πουλί βρισκόταν ένα απέραντο λιβάδι από απαλό βαμβάκι…πότε ολόλευκο και πότε πιο σκούρο και πυκνό σε μέρη, που ο καιρός ήταν πιο άσχημος…Πάντως ήταν ένα ταξίδι υπέροχο χωρίς αναταράξεις και είχα την ευκαιρία να δω την ανατολή του ηλίου στον αέρα…ένα θέαμα πραγματικά εντυπωσιακό!
Η μετάβαση στο ξενοδοχείο, ένα πολύ καλό μάλιστα ξενοδοχείο, ήταν αναγκαία για να φρεσκαριστώ ίσα ίσα και μετά να δώσω σήμα στους φίλους ότι ΝΑΙ το αστέρι έφτασε και είναι έτοιμη για περιπέτειες….
Δεν απογοητεύτηκα…Από εκείνη τη στιγμή ώς αργά σχετικά το βράδυ είχα την ΤΕΛΕΙΑ (θα επαναλάμβω) μέρα. Ο καλύτερος μου φίλος ήρθε να με παραλάβει. Πρώτος σταθμός ένας καφές…σοκολάτα θα πω εγώ αφού είμαι λάτρης της. Γυρίσαμε σχεδόν ολόκληρη τη μεγαλόπολη και ομολογώ το καταδιασκέδασα, γιατί μπόρεσα και είδα οδικώς πολλά όμορφα σημεία της…νομίζω ότι καταλήξαμε στο ωραιότερο μέρος της. Κάτω από την Ακρόπολη πάνω στην ταράτσα ενός υπέροχου καφέ να πίνεις μια ζεστή σοκολάτα. Έξω από την τζαμαρία να βλέπεις το ψιλόβροχο, που έπεφτε απαλά και απέναντί σου αγέρωγος να στέκεται ύστερα από τόσους αιώνες ο ιερός βράχος της Ακρόπολης. Ένα ντελίριο τέρψης του ωραίου βλέποντας το περιβάλλον εκείνο, τέρψης της γεύσης και της ζωντάνιας που σου χαρίζει η σοκολάτα και τέλος τέρψης του νου και της επικοινωνίας με ένα αγαπημένο φίλο, που έχεις πάντα πολλά να συζητήσεις…Θέματα, που θα σε κάνουν να σοβαρέψεις, αλλά κυρίως, μιας και το σήκωνε η περιστάση λόγω του ερχομού μου εδώ, να διασκεδάσεις μέχρι δακρύων, από τα γέλια. Και για να μην ξεχάσω το πάρτι που έκαναν τα όμορφα σπουργίτια γύρω μου, αφού τα τάιζα από τα βουτήματα του μαγαζιού…
Οι ώρες πέρασαν, χωρίς να το καταλάβουμε…Έφτασε η ώρα του μεσημεριανού. Ένα ραντεβού ήδη σχεδιασμένο από ημέρες, σε ένα κεντρικό σημείο φαντάζομαι, όπως ειναι η περιοχή ζωγράφου-Γουδί. Μια σύναξη λίγων αλλά πολύ καλών φίλων bloggers. Υπάρχει τίποτα καλύτερο, η επικοινωνία και η σχέση, που αναπτύσσεις μέσα από το διαδίκτυο να την μεταφέρεις στην πραγματική ζωή? Να γνωρίσεις τον άνθρωπο με τον οποίο μιλάς και μοιράζεσαι πιθανότατα διάφορα κοινά και σκέψεις πάνω στο γυαλί μιας οθόνης? Εμένα όλα αυτά μου φαίνονται ανεκτίμητα και άξια να τα διαφυλάξεις μέσα σου σαν θησαυρό…!
Βέβαια στο τρελό φαγοπότι, που ακολούθησε δεν θα μπορούσα να παραλείψω, πως τα αρσενικά της παρέας κόντεψαν να φάνε και εμάς…Βρε τι λαίμαργα πλάσματα είναι τελικά οι άντρες…και μάλιστα να σε πιάνουν εξ απροόπτου από “πλάσματα ονειρώδη”, που δεν το περιμένεις!!!!
Το απόγευμα μας βρήκε πάλι στους δρόμους… Ο συνοδός πραγματικός κύριος με ξενάγησε παντού και δεν μου χάλασε το χατήρι και την επιθυμία να επισκεπτώ τον αγαπημένο μου Πειραιά. Ομολογώ, γοητεύτηκα από όλη αυτή την ομορφιά του μέρους. Με στόμα ανοικτό σαν χαζοχαρούμενο παιδί αποθήκευα στο μυαλό μου το όμορφο Μικρολίμανο,το Τουρκολίμανο, Καστέλα και το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Μια όμορφη διαδρομή από την παραλιακή με τα ζεστά και καλόγουστα καφέ και εστιατόρια. Είχα τη δυνατότητα χάριν στο φίλο μου να τα δω όλα αυτά και πανοραμικά από ένα ύψωμα. άλλη μια στάση είχαμε εκεί. Αυτή τη φορά για παγωτό σοκολάτα για μένα και τσάι για εκείνον. Ως συνήθως (για εμάς) βυθιστήκαμε σε μια όμορφη κουβεντούλα πάντα με τη συνοδεία γέλιου. Το ντεκόρ μας ήταν το λιμάνι με τα δεμένα στον όρμο πλεούμενα και δεν θα το κρύψω…η οθόνη μιας τηλεόρασης, που έδειχνε μπάλα… Τι να κάνουμε? Είμαστε και οι δυο ποδοσφαιρόφιλοι…
Αργότερα, αφού του έβγαλα το λάδι, όπως μου είπε χαρακτηριστικά ο φίλος μου, παραδέχτηκα, ότι η σοκολάτα μου άνοιξε την όρεξη και αφού γυρίσαμε πάλι θα πω, τη μισή Αθήνα καταλήξαμε σε ένα φαστφουντάδικο να ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις του στομαχιού μας…
Περασμένα μεσάνυχτα μας βρήκαν πάλι στους δρόμους. Ήταν η ώρα της επιστροφής στο ξενοδοχείο, που έγινε όμως μετά εμποδίων, αφού όλος, φαίνεται, αθηναόκοσμος (δική μου λέξη αν δεν υπάρχει ) είχε βγει στα μεγάλα κέντρα να διασκεδάσει- Σάββατο γαρ- και όπως καταλαβαίνετε οι δρόμοι ήταν φίσκα από αυτοκίνητα…
Έφτασα στο ξενοδοχείο μου με ασφάλεια, φυσικά και πάλι θα πω χάριν στην φροντίδα του συνοδού μου. Aν και μέχρι τότε είχα την εντύπωση, ότι θα μπορούσα να παραμείνω ξύπνια και ζωντανή…γεγονός ήταν με το που ακούμπησα το κεφάλι μου στο μαξιλάρι με πήρε ο ύπνος…
Το σημερινό μου τραγούδι είναι αφιερωμένο στην Αθήνα, που στα δικά μου μάτια φαντάζει όμορφη, τόσο στο φως της ημέρα ,έστω και υπό βροχή, όσο και στα φώτα της νύχτας….!
Η ΑΘΗΝΑ τη ΝΥΧΤΑ, από την αξέχαστη συμπατριώτισσά μου Ρένα Βλαχοπούλου:
Καλό σας μήνα!!!!
to be continued…..
Καινούρια εβδομάδα από σήμερα…η τελευταία του Ιανουαρίου. Άντε να φύγει και αυτός ο μήνας…λένε τα καλύτερα έπονται για μας τους Διδύμους και αρχή γενομένης από τη σημερινή έκλειψη ηλίου…Ποιου ηλίου καλέ? Σήμερα είχε ένα ολόλαμπρο ήλιο, τρόπος του λέγειν δηλαδή, αλλά αν σκεφτεί κανείς τη συνεχή βροχή την προηγούμενη εβδομάδα και την καταιγίδα την χθεσινοβραδινή…εεεε σήμερα είχαμε τότε…καλοκαίρι!
Πάντως η μέρα μου ξεκίνησε πολύ όμορφα…είχα καλά νέα από τη δουλειά μου. Με ειδοποίησαν να μου δώσουν ένα σεβαστό χρηματικό ποσό, χρωστούμενο… Επιτέλους πάνω στην ώρα, σκέφτηκα… Η στενότης και η έλλειψη ευρώ με είχε και εμένα στο “περίμενε” 3 μήνες τώρα…Και τυχερή είμαι να λέω…όσο υπάρχουν και άλλοι, που έχουν να δουν λεφτά από τον Αύγουστο…
Εκτός από αυτό με περίμενε άλλη μια ωραία έκπληξη στο γραφείο. Επί εννέα χρόνια, που εργάζομαι εκεί, παρακαλούσα τους εκάστοτε προϊσταμένους μου να μου αγοράσουν ένα καινούριο υπολογιστή. Είχα έναν απαρχαιωμένο τουλάχιστον 25ετίας παλιό, με μια οθόνη τεράστια και ογκώδη σαν να ξεπήδησε από την εποχή…των 50s. Σήμερα λοιπόν, πηγαίνοντας εκεί, αντικρύζω ένα ολοκαίνουριο υπολογιστή με επίπεδη, μοντέρνα οθόνη. Μεγαλεία!!! Μπορεί να είμαι άσχετη με τους υπολογιστές, αλλά δεν βαριέσαι θα καυχιέμαι, ότι δουλεύω με super εργαλεία! (Λέτε αν τον χαλάσω να τον πληρώσω κιόλας? οϊμέ!!!!)
Και έρχομαι στο ρεζουμέ του σημερινού μου ποστ. Όπως ανέφερα στον πρόλογο άρχισε να μου χαμογελάει και εμένα λίγο η τύχη και να επιστρέφει η καλή διάθεση. Σύντομα…πολύ σύντομα ετοιμάζω μια …δεν θα έλεγα έκπληξη στον εαυτό μου, αλλά ένα bonus, γιατί ήμουν “καλό κορίτσι” την προηγούμενη χρονιά, άρα δικαιούμαι επιβράβευση…Δεν αποκαλύπτω ακόμα τι…επιφυλάσσομαι να το αποκαλύψω λίαν συντόμως. Το σίγουρο είναι όμως, ότι θα περάσω υπέροχα! Γίνεται τώρα να μην πιστεύεις καμιά φορά, στα ζώδια και στα άστρα?
Η αλήθεια είναι ότι ήδη αντίστροφα ο χρόνος μετράει…σαν τρελή η καρδιά μου χτυπάει…χωρίς αναπνοή!!!!
Κυριακή απογευματάκι…ύστερα από μια χορταστική παστιτσάδα με ντόπιο κόκκορα, ήρθε η ώρα για χαλάρωση.
Αραχτή λοιπόν στον καναπέ να παρακουλουθώ με την μια άκρη του ματιού την τηλεόραση…μπα δεν έχει και τίποτα αξιόλογο να δω…
Άρα η προσοχή πέφτει κυρίως στο άλλο μάτι, που βλέπει έξω από την μπαλκονόπορτα… Όχι μην ανησυχείτε, δεν είμαι αλλήθωρη, αλλά η προσοχή μου δεν μένει εστιασμένη σε κάτι συγκεκριμένο…
Μόνο η θάλασσα εκεί απέναντι φαίνεται να κερδίζει τελικά το ενδιαφέρον μου. Την βλέπω να αφρίζει σε ορισμένα σημεία της όταν τα κύμματα σκάνε στην ακτή, εκεί στην προβλήτα που αράζουν τα πλοία…ενώ στο βάθος σαν χαμαιλέοντας να αλλάζει χρώματα από σκούρο πράσινο κυπαρισσί, σε διάφορες αποχρώσεις του μπλε ως το γκρι, όταν άκρη της θάλασσας μοιάζει να αγγίζει τα όρια του ουρανού…Είναι πράγματι ένα ωραίο θέαμα τόσο ξεκούραστο για το μάτι… Είπα ξεκούραστο? Ίσως να ισχύει αυτό από μια άποψη, αλλά κυρίως θα την χαρακτήριζα δελεαστικά επικίνδυνη…Μοιάζει σαν ένα τρομερό ζωντανό πλάσμα, που σε τραβάει στην σκοτεινή αγκαλιά της και ενώ ξέρεις, πως είναι παράτολμο δεν μπορείς να αντισταθείς στη γοητεία, που σου ασκεί και σε μαγεύει…
Τελικά νομίζω, ότι μου αρέσει περισσότερο αυτή η άγρια ομορφιά της θάλασσας…Μάλλον επειδή είναι η πρώτη φορά, που κάθομαι και την παρατηρώ πραγματικά. Πιάνω τον εαυτό μου να μην ξεκολλάει το βλέμμα της από πάνω της, ενώ παράλληλα τα δάχτυλά μου τρέχουν πάνω στο πληκτρολόγιο, έτσι όπως κάθομαι εδώ στον καναπέ με το λάπτοπ αγκαλιά…
Έχει σκοτεινιάσει…ναι σόρι πάλι για τον καιρό θα μιλήσω, αλλά αναγκαστικά πια, αφού ο βαρύς, συννεφιασμένος καιρός έχει βυθίσει στο σκοτάδι το δωμάτιο…Αν και το αμπαζούρ είναι δίπλα μου, δεν αποφασίζω να πατήσω τον διακόπτη. Προτιμώ να μείνω στις παχιές σκιες του χώρου γύρω μου με μόνη εξαίρεση η λάμψη της οθόνης του υπολογιστή, που πέφτει επάνω μου.
Τελικά έμαθα να απολαμβάνω αυτά τα κυριακάτικα απογεύματα…Κάποια στιγμή στο παρελθόν είχα παραπονεθεί εδώ σε αυτό το ιστολόγιο πόσο ανιαρά ένοιωθα, πόσο κοντά είχα φτάσει να χάσω ολότελα τον εαυτό μου μέσα στην απόλυτη απραξία…Όλα πια είναι θέμα συνήθειας. Μαθαίνεις να ζεις στις καταστάσεις, που αντιμετωπίζεις και να προσαρμόζεσαι…να αφομοιώνεις και να τα κάνεις κτήμα σου. Γίνεσαι και εσύ ένας χαμαιλέοντας σαν τη θάλασσα και περιμένεις. Περιμένεις να έρθει κάποιος στην αγκαλιά σου, γιατί δεν μπορεί να σου αντισταθεί.
Δεν ξέρω αν εγώ περιμένω πια κάτι αόριστο ή συγκεκριμένο, αλλά ένα είναι σίγουρο: ότι περιμένω. Αναμένω ίσως την αλλαγή στη ζωή μου. Αναμένω πιθανόν το ουράνιο τόξο, (όπως μου είπε μια φίλη χθες ) να βγει μετά την βροχή (μεταφορικά και κυριολεκτικά)…Ειλικρινά δεν μπορώ να προσδιορίσω τι… Είμαι όμως εδώ, έχοντας το βλέμμα μου στραμμένο στη θάλασσα και περιμένω να έρθει. Ίσως η θάλασσα να μου το φέρει, αφού το έχει ξεβράσει το κύμα… Who knows? { }
Αναρωτιέμαι αν βγαίνει ειρμός από αυτές τις σκέψεις…αλλά στην ουσία αδιαφορώ, γιατί μπορεί το μυαλό να μην καταλαβαίνει, η ψυχή και η καρδιά όμως αισθάνονται και νοιώθουν…!
Για σήμερα διάλεξα αυτό το τραγούδι…το άκουσα προχθές στην τηλεόραση και έτυχε να θυμηθώ πόσο πολύ μου αρέσει και είχα πολύ καιρό να ακούσω…νομίζω ταιριάζει….
Ένα σεπτεμβριάτικο ζεστό πρωινό του 1982, μια μητέρα κρατώντας από το χέρι τη μικρή της κόρη, κλείνει την εξώπορτα του σπιτιού της και παίρνουν το δρόμο, που οδηγεί στο δημοτικό σχολείο του τότε μικρού χωριού. Είναι η δεύτερη μέρα σταδιοδρομίας ως μαθήτριας, που ανοίγεται για το μικρό αυτό κορίτσι. Ένα κοριτσάκι με πλεγμένα τα μαλλιά της σε δυο κοτσίδες, να φοράει την κλασική μπλε ποδιά του σχολείου, με το λευκό γιακαδάκι.
Παρόλο που το βάπτισμα του πυρός, το είχε πάρει στον αγιασμό την προηγούμενη μέρα, η καρδιά του εξάχρονου κοριτσιού χτυπούσε δυνατά από συγκίνηση και από ντροπή… Στην πλάτη της είχε κρεμασμένη μια τεράστια σε όγκο, ροζ τσάντα με ζωγραφισμένη πάνω τις φιγούρες της Μάγιας της μέλισσας και του Βίλυ. Σε αυτή την τσάντα ήταν κλεισμένα όλα τα όνειρα και οι ελπίδες για μάθηση, στην καρδιά της όμως βρισκόταν το άγχος για τη νέα ζωή, που ξεκινούσε για εκείνη μακριά, από την ασφάλεια του σπιτιού της. Η αγωνία και η περιέργεια ήταν έκδηλα χαραγμένες στο πρόσωπό της για τα νέα άτομα, που θα συναντούσε, τους νέους φίλους, που θα αποκτούσε και κυρίως για την γνωριμία της με τους συμμαθητές της, που θα τη συνόδευαν και θα την περιστοίχιζαν για έξι χρόνια.
Φθάνει στο πλατύσκαλο του σχολείου, με ένα κόμπο στο στομάχι…για το ταξίδι στο άγνωστο, αλλά σηκώνοντας τα μάτια είδε τη δασκάλα με ένα θερμό χαμόγελο στα χείλη να καλωσορίζει τους μαθητές. Τα βλέμματα συναντήθηκαν, ένας κρυφός διάλογος σαν συννενόηση, πως όλα θα πάνε καλά, ήταν αρκετός να δώσει στο κοριτσάκι τη δύναμη να διαβεί την πόρτα του σχολείου.
Κάπως έτσι εξελίχθηκε η ιστορία της πρώτης εμπειρίας του αστεριού, η δικιά μου δηλαδή με το σχολείο…Ξεκίνησαν με έξι υπέροχα χρόνια στο δημοτικό, που είχε βέβαια τα μαθήματα και το διάβασμα, αλλά δεν ξέχασα ποτέ τις πλάκες με τους συμμαθητές μου, τα αστεία μας…Στα διαλείμματα να παίζουμε τα γνωστά παιχνίδια της εποχής, κουτσό, σχοινάκι, τα μήλα. Πώς θα μπορούσα να λησμονήσω το “πούντο πούντο το δαχτυλίδι”, το χαλασμένο τηλέφωνο και τόσα άλλα…
Μνήμες αξέχαστες και αγαπημένες ανασύρονται από το σεντούκι του νου μου…ένα ακόμα οδοιπορικό στις παλιές ρούγες του παρελθόντος…μια στάση στα μαθητικά μου χρόνια!
ΥΓ: το ποστάκι αυτό το αφιερώνω στη Lilith, που μου έδωσε την έμπνευση για να το αναρτήσω…
Πρόσφατα σχόλια