You are currently browsing the category archive for the 'Γενικά' category.
Σήμερα η τηλεόραση είχε πάλι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες…
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και συγκεκριμένα το τρίτο και τελευταίο μέρος της επικής τριολογίας του Tolkien: ” Η επιστροφή του βασιλιά”. Μια ταινία που κέρδισε την αποδοχή όλων ως μια από τις καλύτερες ταινίες, που έχουν γυριστεί, καθώς επίσης απέσπασε και 11 Όσκαρς!
Αν και τα τρία μέρη είναι καταπληκτικά και με καθήλωσαν πότε στο κινηματογράφο και πότε στον καναπέ του σπιτιού μου να τα παρακολουθώ ξανά και ξανά, η τελευταία “πράξη” της τριολογίας κερδίζει καθαρά την προτίμησή μου…
Πέρα από την πετυχημένη μεταφορά στο “πανί” με πολύ αξιόλογους ηθοποιούς κάτω από την επιβλητική μαεστρία του Jackson (του σκηνοθέτη), τα εκπληκτικά εφέ…αυτά που με μαγεύουν στην κυριολεξία είναι τα μηνύματα, που αποκομίζει κανείς…:
Πρώτα από όλα η αιώνια μάχη του καλού με το κακό…Από εκεί θα κρατήσω πάρα πολλά, όπως
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΧΩΡΙΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ…
ΚΑΜΙΑ ΝΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ…
ΚΑΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΘΥΣΙΑ….
Το κακό δεν το αντικρίζουμε μόνο γύρω μας …Το κακό μπορεί να κρύβεται και μέσα μας…Το θέμα είναι να μπορούμε να το αναγνωρίζουμε και να προσπαθούμε να το αποβάλουμε…γιατί ως γνωστόν ( θα χρησιμοποιήσω ατάκα από το έργο):
“Από τις στάχτες βγαίνει η φωτιά, από τις σκιές το φως”!
…..και ένας Άνθρωπος αξίζει και οφείλει να βρίσκεται στο φως!
Για το τέλος άφησα να ακούσουμε το soundtrack της ταινίας “into the west” από τη γλυκειά φωνή της Annie Lennox.
Κανονικά έπρεπε να το περιμένω το αποψινό πατατράκ…πανωλεθρία θα έλεγα καλύτερα…
Μου αρέσει, που οι περισσότεροι όχι είχαν εύκολη απλά την γαλλιδούλα, αλλά έβγαζαν εισιτήρια και για Μιλάνο…. 
Τώρα το ταξίδι θα το κάνουν?
Αλλά εγώ ξέρω τι φταίει…
Μα είναι δυνατόν σε ένα βαζελοκάναλο, όπως το STAR, να βγει χθες η Miss Weather με ερυθρόλευκο μπλουζάκι, να ευχηθεί στην ομάδα μας να παίξει εξαιρετικά και να βάλει πολλά γκολ…και μετά από αυτό εμείς να κάνουμε καλή εμφάνιση?
Προσχεδιασμένο θα “καταγγείλλω” εγώ…!!! Όλα έγιναν επίτηδες χθες και ήρθε και έκατσε η γρουσουζιά επάνω μας…!!!
Κακά τα ψέμματα, η ομάδα δεν βλεπόταν απόψε…Ιδιαίτερα τέτοιο πρώτο κακό ημίχρονο είχα να δω από την Κωνσταντινούπολη φέτος… Σε καμιά περίπτωση δεν θύμησε τον Ολυμπιακό, που ξέρουμε, μέσα στο Καραϊσκάκη! Τόσα λάθη δεν επιτρέπονται από ομάδα, που κάνει πρωταθλητισμό απέναντι σε μια μικρομεσαία της Γαλλίας… Ο Domi ήταν σε άλλο γήπεδο και όχι μόνο αυτός…Άρα φυσιολογικό μου φαίνεται το 1-3, δυστυχώς! 
Αναμφίβολα λοιπόν “this wasn’t our night”…αν παραφράσω το υποψήφιο τραγούδι της eurovision με το Σάκη…(Για να μην ξεχνιόμαστε έχει και eurovision αυτή η βραδιά και αν και δεν ξέρω ποιο θα βγει τελικά, θα δείξω την προτίμησή μου!) Ελπίζω μόνο να είναι τελικά η “βραδιά” του συμπατριωτάκου μου…
“Άντε γεια” σε μας τους γαύρους από τα σαλόνια της Ευρώπης για φέτος!
Σήμερα άνοιξαν οι βρύσες του ουρανού…Ξημερώματα ακόμα οι βροντές και οι αστραπές έδιναν τη δική τους συναυλία στο καταπράσινο νησί μου…
Βέβαια δεν σας λέω και κάτι καινούριο. Συχνά-πυκνά κάνω την αναφορά μου στον καιρό, που φέτος ξεπερνά ίσως τον πιο βροχερό των τελευταίων χρόνων…
Σήμερα παραδόξως δεν με ενοχλεί η βροχή, που δεν λέει να σταματήσει…Αντιθέτως την βρίσκω ιδιαίτερα ευχάριστη να την παρατηρώ να πέφτει με μανία και ορμή πάνω στις στέγες των διπλανών σπιτιών και άλλοτε ποτιστικά να δίνει μια σκούρα απόχρωση σε ότι έρχεται επαφή… Φυσικά όλα αυτά να τα βλέπω προφυλαγμένη στη θαλμπωρή και τη ζεστασιά του δικού μου σπιτιού, ρίχνοντας το βλέμμα μου έξω πέρα …από το τζάμι της μπαλκονόπορτάς μου…Όλα είναι όμορφα, όταν τα απολαμβάνεις μέσα στην “επικράτειά” σου, γιατί εκτός αυτής…
Δυστυχώς εκτός αυτής αρχίζουν τα προβλήματα και η ταλαιπωρία…12:15 η ώρα πρέπει να αφήσω την εστία μου να φέρω το παιδί από το σχολείο. Το να πάρεις το αυτοκίνητο για να πραγματοποιήσεις αυτή τη δουλειά κρίνεται αναγκαίο και λόγω απόστασης, αλλά κυρίως των καιρικών συνθηκών… Σαν επίτηδες εκείνη την ώρα έμοιαζε να ρίχνει “καρέκλες”, αλλά μπρος στην ανάγκη ποιος το λογαριάζει…
Όπως αποδείχτηκε την ίδια ιδέα είχαν και οι άλλοι γονείς και μέσα σε ένα στενό δρομάκι και μάλιστα μονής κατευθύνσεως γινόταν το αδιαχώρητο. Διπλοπαρκαρίσματα για να μην πω καλύτερα τριπλό…δεν περνούσε ούτε ποδήλατο και η βροχή να πέφτει ασταμάτητα…
Τελοσπάντων το προσπερνάμε και αυτό, παίρνω το γιο μου, όσο πιο γρήγορα γίνεται, γιατί δυο ομπρέλες τι μπορούν να σου προσφέρουν στον κατακλυσμό? Στο αυτοκίνητο μέσα και παίρνοντας το δρόμο του γυρισμού ένας άλλος γολγοθάς μας βρήκε…Ένα φοβερό μποτιλιάρισμα, κορναρίσματα…και τρεις φορές αποφύγαμε ΕΥΤΥΧΩΣ το τρακάρισμα!!!
Μα τι παθαίνουν οι οδηγοί με τη βροχή? Μαζί με το νερό, που κυλάει φεύγουν και όλες οι γνώσεις του οδηγήματος? Τελικά δεν είναι σημαντικό να οδηγάς προσεκτικά στους “φοβερούς” αυτούς δρόμους, που έχουμε…αλλά κυρίως να έχεις στραμμένη τη προσοχή σου, στο πώς οδηγούν οι δίπλα…Ξαφνικά με την πρώτη μπόρα οι κανόνες του Κ.Ο.Κ παύουν να ισχύουν και …όποιος πρόλαβε να δει τον “Κύριο”, τον είδε!!!
Ούτε φλας για προσπέρασμα, ούτε προσέχουν τη σήμανση, ούτε ποιος έχει προταιρεότητα…Ένα μπάχαλο!!! “Σιγά βρε φίλε-άγνωστε…καταλαβαίνω τον εκνευρισμό σου, τη βιασύνη σου να πας …στην τουαλέτα, αλλά δεν είσαι μόνος σου στο δρόμο…Σου φταίω εγώ να με στείλεις στο νοσοκομείο ή στην καλύτερη περίπτωση για “ψώνια” νέων ανταλλακτικών αυτοκινήτου?”
Αnyway, αφού αποσοβήσαμε το μοιραίο…δεν χρειάζεται να γκρινιάζω…έτσι δεν είναι? Το μόνο, που μπορώ να πω είναι: “Το νου σου κύριε οδηγέ και κυρίως σε κακοκαιρία και κυκλοφοριακή συμφόρηση“!!!
Έξι…έξι και τέταρτο, ακούω: “ντριιιιιννννν”. Κτύπησε το ξυπνητήρι, άλλο ένα πρωινό…
Ένα βογκητό ακούγεται “ωχχχ, όχι πάλι!” και ανασηκώνομαι αλαφιασμένη από το στρώμα…
Ακολουθεί ένας πανικός και παροξυσμός να ντυθείς στα πεταχτά και να ξυπνήσεις το παιδί για να το στείλεις στο σχολείο…Το ντύνεις, του ζεσταίνεις το γάλα, του ετοιμάζεις το κολατσιό, ένας τελευταίος έλεγχος στην τσάντα του μικρού, να δεις αν λείπει τίποτα…
“Αγόρι μου 8 η ώρα…καιρός να πας στο σχολείο”…φιλιά στο κεφάλι του παιδιού και “ουφ!” κλείνει η πόρτα…
Άντε μετά να ασχοληθείς με το νοικοκυριό…Να στρώσεις κρεβάτια, να μαγειρέψεις ένα νόστιμο λαχταριστό σπιτικό φαγητό για το μεσημέρι, να σιδερώσεις…
Αμάν και που τα σκέφτομαι και μόνο κουράζομαι και βαριέμαι…! Πρέπει απαραίτητα να έχεις κακή διάθεση, ή να μην αισθάνεσαι καλά, για να μην έχεις όρεξη να κάνεις κάτι…?
Απλά ίσως σε έχει επηρεάσει η Άνοιξη, το κλίμα των Απόκρεων … Μπούρδες απλά ώρες ώρες γινόμαστε οκνηροί και δεν θέλουμε να σηκωθούμε από το κρεβάτι μας…Θέλουμε να χουζουρέψουμε με μια κούπα καφέ (που λέει ο λόγος, γιατί δεν πίνω)… Να πάρουμε το βιβλίο μας να το διαβάσουμε, γιατί το βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρον (άσχετα, που ακόμα και η συγκέντρωση του μυαλού έχει κάνει φτερά- λέτε να έχω κολλήσει καμιά μοντέρνα αρρώστια, που δεν κάνει ο νους focus σε κάτι? 
)
Μπορεί να είναι η ανία, μπορεί να είναι η τεμπελιά, που αρκετές φορές μας αποσυντονίζουν από το καθημερινό μας “δρομολόγιο”. Μπορεί να είναι όλα αυτά ή και τίποτα η αιτία να βαριόμαστε…who knows? Ίσως απλά κανείς δεν έχει όρεξη να ξυπνάει από τις έξι ώρα το πρωί! 
Μπαααα άσχετο! (?)
Καινούρια εβδομάδα πια…μια μέρα, που άρχισε να μυρίζει και να θυμίζει άνοιξη και ας είμαστε ακόμα στα μέσα Φλεβάρη…
Η διάθεσή μου, έχει όμως παραμείνει στο πνεύμα του σ/κ, που μόλις μας πέρασε…μόνο που είχε όμως μια ευχάριστη έκβαση…!Εντελώς αναπάντεχα σε ένα συρτάρι του κομομοδίνου μου ανακάλυψα μια παλιά σκονισμένη κασέτα…Ξέρετε αυτές τις “προϊστορικές”, που σπάνια συναντάμε, αφού πλέον έχουν αντικατασταθεί από τα cds, mp3 και πάει λέγοντας…που ούτε να τα ονομάσω δεν ξέρω…
Αυτή η κασέτα λοιπόν, είναι η μόνη που διεσώθηκε από τότε…και μιλάμε βρέθηκε στα χέρια μου, εντελώς τυχαία…Ήμουν δεν ήμουν 8 χρονών τότε που την κράτησα στα μικρά μου χεράκια, για πρώτη φορά και στάθηκε η αφορμή να θέλω να μάθω όσο πιο γρήγορα γίνεται να μιλώ αγγλικά για να καταλαβαίνω τους στίχους…
Αυτή η κασέτα περιείχε παλιά τραγούδια…δεν ξέρω καν πώς να τα χαρακτηρίσω…μπλουζ ίσως…δεκαετίες 50-60. Κομμάτια ρομαντικά γεμάτες συναίσθημα και ερμηνευμένα από “μεγάλες φωνές”, που ας με συγχωρήσουν οι ειδικοί της μουσικής και πάλι δεν ξέρω να μνημονεύσω ποιοι ήταν…
Παρόλα αυτά χάρηκα πάρα πολύ όταν ανακάλυψα αυτήν την κασέτα…την έβαλα ανυπόμονα στο στερεοφωνικό του σπιτιού μου και έκπληκτη διαπίστωσα, ότι παρόλο, που την έχω στην κατοχή μου σχεδόν 25 χρόνια έπαιζε μια χαρά…!
Με λαχτάρα άκουσα αυτές τις παλιές μελωδίες και αυτή τη φορά,τις τραγούδησα και εγώ, ξαφνιάζοντάς με το γεγονός, πως παρά τα χρόνια θυμόμουν όλους τους στίχους ακόμα απέξω…
Σε μια προσπάθειά μου να διαφυλάξω αυτά τα ακούσματα τα τόσο λατρευτά, έψαξα στο you tube για να τα βρω. Αν και όχι όλα, βρήκα αρκετά…Ας είναι καλά τελικά η τεχνολογία…είναι χρήσιμη ακόμα και σε μένα την άσχετη!
Σας παραθέτω τα “τραγούδια μου” και σας τα αφιερώνω με αγάπη…:
1. Don’t make over {Dionne Warwick 1967}
3. Just walkin’ in the rain {Johnnie Ray 1956}
4. Sixteen Candles {The Crests}
5. Go away little girl {Steve Lawrence}
6. The great pretender {σόρι δεν βρήκα τον ίδιο ερμηνευτή}
7. Ι will follow Him {και πάλι δυστυχώς δεν βρήκα την ίδια εκτέλεση}
8. Raindrops keep falling on my head {??}
10. I can’t stop loving you {Ray Charles}
Σου δίνεται λοιπόν, η ευκαιρία να κάτσεις μια μέρα να αφοσιωθείς και να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου, αλλά δυστυχώς να μην σε αφήνουν να αγιάσεις…
Όχι, που το έχω και παράπονο, γιατί και τεμπέλιασα στον καναπέ μου και ασχολήθηκα με κάτι, που πραγματικά ήθελα…
Έλα όμως που δεν μπορούσα να έχω την τηλεόραση κλειστή και έτσι την έπαθα κανονικά…
Το είχε η μέρα φυσικά! Μέρα του Αγ. Βαλεντίνου και όλα τα κανάλια της tv βάλθηκαν να μας τρελάνουν με διαφημιστικά σποτς με γλυκές σοκολάτες σε κόκκινο φόντο και καρδιές…αλλά προπαντώς με παλιές, αγαπημένες ρομαντικές ταινίες:
Αρχής γενομένης με το “Blind Date”, με πρωταγωνιστές τον Μπρους Γουίλις και την Κιμ Πάσιντζερ…Μια τρελή ταινία, με αστείρευτο γέλιο…πώς ένα ραντεβού στα τυφλά και ένα σωρό αναποδιές και κακοτυχίες, θα σε οδηγήσει στον αληθινό έρωτα…
Ένα διάλειμμα από τις ταινίες ήταν αναγκαία…ίσα ίσα για να ξεμουδιάσεις βρε αδερφέ, βλέποντας λίγη μπαλίτσα και την άλλη σου μεγάλη αγάπη: Τον Θρύλο. Αλλά και εκεί να μην σε εγκαταλείψει το καρδιοκτύπι…Να παίζεις με τη φωτιά για να κερδίσεις δια πυρός και σιδήρου το φιλότιμο Άρη, 2-1.
Ο μαραθώνιος ρομαντικών ταινιών όμως συνεχίστηκε και στο prime time με το “one fine day”. Ήταν όντως μια θαυμάσια ημέρα με πολύ τρέξιμο και αγωνία για δυο single γονείς, που ήθελαν να τα φέρουν εις πέρας με τα παιδιά τους και την καριέρα τους …και στο τέλος guess what {?}, ερωτεύονται μεταξύ τους…
Λίγο αργότερα προστέθηκε και με αποτελείωσε συναισθηματικά, αλλά και σωματικά το “my best friend’s wedding” με την ανεπανάληπτη Τζούλια Ρόμπερτς…Τι να πω? Συμβαίνει η μεγάλη αγάπη να βρίσκεται μπροστά μας, αλλά να το συνειδητοποιούμε, όταν πλέον είναι αργά. Το πουλάκι έχει πετάξει ψηλά και σε άλλες χώρες…Παρόλα αυτά η αγάπη σου για τον καλύτερό σου φίλο παραμένει και χαίρεσαι με τη χαρά του…
Έτσι είναι λοιπόν φίλοι…και να θέλει κανείς να αποφύγει τις καρδούλες, τα φτερωτά αγγελάκια με τα τόξα και τα βέλη …είναι πάρα πολύ δύσκολο…!!!
Όμως λίγο πριν πέσω για ύπνο, ξανασκέφτομαι τη μέρα μου και λέω: “τι στο καλό μια μέρα είναι…πάει πέρασε. Εξάλλου ο έρωτας δεν είναι θείο δώρο? Θα έρθει και η δική μας σειρά…”
Σας αφήνω με ένα πολύ όμορφο τραγουδάκι: ” I say a little prayer for you”, που μου έμεινε και το σιγοψιθύριζα συνέχεια μετά…εγώ πάω για ύπνο…καλή σας νύχτα!
Δεν είμαι από εκείνους, που πιστεύουν, ότι ο έρωτας γιορτάζει μόνο μια μέρα…Ο έρωτας και η αγάπη πρέπει να εκδηλώνονται κάθε μέρα και κάθε στιγμή…άλλοτε με λόγια και άλλοτε με πράξεις… Αυτό αφήνεται στην προσωπικότητα και στην διάθεση του καθενός, με τι τρόπο να το φανερώσει. Αρκεί να γίνεται από καρδιάς….
Δεν είμαι η κατάλληλη να μιλήσω για τον έρωτα ή για την αγάπη…Mε αφορμή την ημέρα, όμως θα παίξω έναν άλλο ρόλο:
Θα γίνω ένα φερέφωνο…θα μεταφέρω στο ποστ μου σκέψεις άλλων, που τα διάβασα τυχαία σε ένα βιβλιαράκι. Λόγια απλά, καθημερινά…που όμως με συγκίνησαν βαθύτατα και θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας.
Ένα τελευταίο μόνο θα πω: Ερωτευθείτε, αγαπήστε!!!! (υπόκλιση)
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
” Για σένα θα μπορούσα να πεθάνω. Θρησκεία μου είναι η αγάπη και εσύ το μόνο δόγμα της. Με παρασέρνεις με μια δύναμη στην οποία δεν μπορώ να αντισταθώ… Δεν ανασαίνω μακριά σου!” {John Keats σε επιστολή στη Fanny Brawne}
” Η υπέρτατη χαρά στη ζωή είναι η γνώση, ότι σε αγαπούν για ό,τι είσαι ή καλύτερα, ότι σε αγαπούν παρά τα όσα είσαι.” {Victor Hugo}
” Με την αγάπη γίνεται γλυκό ό,τι πικρό, ο ευτελής χαλκός γίνεται ευθύς χρυσάφι, το μιαρό γίνεται αγνό, φεύγουνε όλοι οι πόνοι. Γυρνάνε πίσω οι νεκροί κι αυτός, που είναι βασιλιάς μπορεί να γίνει σκλάβος.” {Jalal Al Din Rumi}
” H αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία* πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει, η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.” {Απόστολος Παύλος προς Κορινθίους}
” Αν θες ν’ αγαπηθείς, αγάπα.” {Σενέκας}
” Αγάπη- είναι μια μικρή λέξη, αλλά τα κλείνει όλα μέσα της: το σώμα, την ψυχή, τη ζωή, ολόκληρη την ύπαρξη. Τη νοιώθουμε όπως το αίμα, που κυλά στις φλέβες μας ζεστό, την ανασαίνουμε όπως τον αέρα, μέσα μας την κουβαλάμε, όπως κουβαλάμε τις σκέψεις μας. Δεν είναι απλώς μια λέξη, είναι μια απροσδιόριστη κατάσταση, που υποδηλώνεται με πέντε γράμματα…” {Guy De Maupassant}
” Ακόμα κι αν οι ζωές μας για πάντα χωρίζανε, το ότι σε γνώρισα θα δικαιολογούσε κατά κάποιον τρόπο όλη αυτή την περιπέτεια της ύπαρξης.” {Lewis Mumford στη σύζυγό του}
” Κάθε σκέψη σου για μένα είναι κι ένα δώρο: τα ζαχαρωτά, οι μελωδίες του Βιβάλντι, τα λευκά χρυσάνθεμα απ’ τον κήπο πάνω στο κομοδίνο μου, οι περίπατοι στο ανοιξιάτικο δάσος, η χαρά σου κάθε φορά που περνάω απ’ τη δουλειά, η λάμψη των ματιών σου όταν με ξεχωρίζεις μες στο πλήθος. Μα το πιο σπουδαίο είναι η αγάπη σου.” {Helen Exley}
” Οι πιο δυνατοί έρωτες ήταν όσοι δε ζήσαμε ποτέ.” {Νorman Lindsay}
” Να αναρωτιέσαι αν τα άστρα είναι φωτιά, να αναρωτιέσαι αν κινείται ή όχι ο Ήλιος, να αναρωτιέσαι αν η αλήθεια ψεύδεται, αλλά για την αγάπη μου να έχεις σιγουριά.” {William Shakespeare}
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Ψάχνοντας ένα τραγούδι για να κλείσω αυτό το αφιέρωμα στον έρωτα, θα μπορούσα να βάλω πάρα πολλά. Εύθυμα, διασκεδαστικά…η επιλογή δύσκολη. Για σήμερα όμως μου βγαίνει κάτι διαφορετικό… :“Να μείνεις εδώ”
Έτσι και αλλιώς ο έρωτας περικλείει και τη χαρά και τη θλίψη…!
Χρόνια σας Πολλά!!!
Μ’ αυτά και μ’ αυτά έχει ανοίξει το τριώδιο εδώ και μια εβδομάδα και δεν το έχω πάρει χαμπάρι. Ας όψεται η κακή διάθεση, που είχα αυτό το διάστημα και οι “φιλοσοφικές” , εσωτερικές μου αναζητήσεις…
‘Ολο ανάποδα τα κάνει το αστέρι, είναι εκτός τόπου και χρόνου…εκτός τόπου αυτό είναι σίγουρο αφού έπεσε από ψηλά….
Οπότε σκέφτομαι να επανορθώσω σήμερα και να εξορκίσω την κακοδαιμονία της ημέρας για όσους είναι προληπτικοί!
Μπροστά στον καθρέπτη λοιπόν, δοκιμάζω διάφορες μάσκες και στολές για να μεταφερθώ μεμιάς σε άλλα μέρη και καταστάσεις… Μια μάσκα, πάντα σου δίνει την ευκαιρία να ζήσεις κάτι εξωπραγματικό, μια φαντασίωση. Σου δίνει επίσης το δικαίωμα έστω και για λίγο χρόνο να ονειρευτείς, να ζήσεις πράγματα, που ίσως δεν θα τολμούσες να τα κάνεις ποτέ στην “αληθινή” ζωή και στην πεζή πραγματικότητα που μας περιβάλλει.΄
Εξάλλου αυτός δεν είναι ο σκοπός και ο συμβολισμός της αποκριάς? Το γλέντι, το κέφι, η διασκέδαση… όλα σε υπερθετικό βαθμό! ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΤΟ “ΠΑΡΑΜΥΘΙ” !!!
Αυτό και εγώ προτίθεμαι να κάνω απόψε: Καλεσμένη σε μια πρεμιέρα, στην επίσημη πρώτη των Παραμυθόνειρων…Ενός νέου blog δυο καλών φίλων, που ένωσαν τις δυνάμεις τους, το δημιουργικό τους ταλέντο και την αστείρευτη φαντασία τους για να μας ταξιδέψουν στο μαγικό κόσμο του Παραμυθιού.
Γλυκειά μου Lilith θα είμαι έτοιμη στην ώρα μου, να περιμένω τον Issallo, να με συνοδεύσει στο άνοιγμα της αυλαίας σας και να να σας χειροκροτήσω με όλη μου τη θέρμη και την αγάπη, στο τέλος της αναμενόμενης επιτυχία σας…!!!
Αργότερα από ό,τι γνωρίζω αναμένεται τρικούβερτο πάρτυ και γλέντι…Αναρωτιέμαι είναι ένα ” μπαλ μασκέ” λόγω ημερών ή επιβάλλεται επίσημο ένδυμα? Λέω να το ρισκάρω εν μέρει. Το αστέρι θα ντυθεί μια “μαύρη τρύπα” του γαλαξία, οπότε θα συνδυάσω και τα δύο. Το μαύρο χρώμα και το μασκάρεμα
Είπαμε σήμερα θα διασκεδάσω. Η νύχτα επιβάλει ένα θέαμα για αρχή και έπειτα χορός, μουσική και ποτό. Τι και αν αυτό θα πραγματοποιηθεί μέσα στην μπλογκόσφαιρα με τη βοήθεια της τεχνολογίας? Σημασία έχει να περνάς καλά, ακόμα και αν δεν έχεις να ξοδέψεις ένα ευρώ…
Έτσι και αλλιώς μια ζωή την έχουμε… Ας πάει και το παλιάμπελο!!!
Είναι περασμένα μεσάνυχτα…Σε λίγες ώρες θα πετάω ψηλά…Αλλά η αγωνία μου και το άγχος της αναμονής δεν με αφήνει να κλείσω λίγο το μάτια, να ξεκουραστώ…
Δεν με νοιάζει καθόλου αυτό. Πραγματικά δεν με απασχολεί. Ξέρω, πως ο καλύτερος για μένα τρόπος να διοχετεύσω την ενέργεια και την αδρεναλίνη μου, αυτή την ώρα, είναι να “ταξιδεύω” μαζί σας.
Βρέθηκα στον χώρο σας εντελώς τυχαία…δεν είχα καμιά σχέση με το αντικείμενο…δεν ήξερα καν, ότι υπήρχε. Με το πρώτο κλικ, που έκανα σε ένα ποστ, κατάλαβα, ότι η ζωή μου είχε αλλάξει ολοκληρωτικά. Κάποτε…πριν δυο μήνες, ακόμα στα πρώτα μου δειλά βήματα, ούσα η ίδια πλέον blogger, είχα γράψει αυτό:
Εκεί που ήμουν μόνη βρήκα συντροφιά…
Εκεί που είχα ανάγκη να μιλήσω, βρήκα κάποιον να με ακούσει…
Εκεί που ήμουν σε απόγνωση, βρήκα λόγια ενθαρυντικά…
Εκεί που ήμουν πληγωμένη, βρήκα παρηγοριά…
Εκεί που ήμουν δακρυσμένη, το χαμόγελο και το γέλιο άνθισαν ξανά…
Εκεί που μάτωνε η ψυχή μου, βρήκα γιατρειά…
Απέκτησα ΦΙΛΟΥΣ!
Καιρό μετά έχω να πω, ότι η γνώμη μου αυτή δεν άλλαξε. Αντίθετα ενδυνάμωσε, όπως το νερό οδεύει και αναπτύσσει ταχύτητα προς τον καταρράκτη. Δεν υπερβάλλω αν δηλώσω, πως άρχισα να νοιώθω και να αισθάνομαι σαν ΑΝΘΡΩΠΟΣ, με ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Σας στο οφείλω και σας ευχαριστώ όλους σας από τα βάθη της ψυχής μου και της καρδιά μου!
Η αγαπημένη Θαλασσινή με μνημόνευσε σαν φίλη της (δεν αναφέρω καν την απονομή βραβείου) και με τιμάει πάρα πολύ και την ευχαριστώ επίσης πάρα πολύ! Δεν το περίμενα πραγματικά αυτό και με συγκινεί αφάνταστα!
Ακολουθεί το κείμενο, που κάνει περιφορά σε πολλά ιστολόγια και σας το αφιερώνω…
“Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!»
Proximidade is described as follows:’This blog invests and believes in PROXIMITY – nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers!’This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites. You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.As I have to choose only eight, the Proximidade Award goes to:
Η καρδιά μου, μου απαγορεύει να απονείμω το παραπάνω βραβείο μόνο σε 8 από εσάς, αλλά με παρηγορεί η σκέψη, ότι επειδή νοιώθετε όλοι το ίδιο, μαζί ενωμένοι σαν γροθιά δεν θα αφήσουμε κανένα από την παρέα μας ως μην αναφερόμενο. Με τη σειρά μου, λοιπόν και ακολουθώντας τους όρους, απονέμω το βραβείο στους:
Αντώνιος …. Υπήρξε ο Πυγμαλίωνάς μου, ο καθοδηγητής μου, ο επιστήθιος φίλος και η αιτία να βρίσκομαι ανάμεσά σας.
Υπέρυθρος…. Αν και ανήκει σε άλλο χώρο, πιο κοντά στα δικά μου ενδιαφέροντα, γνωρίζοντας τον, διαπίστωσα, πως είναι ένα παιδί διαμάντι, ένας πάρα πολύ καλός φίλος!!!
Indictos …. Με το καυστικό του χιούμορ, με τις αλήθειες, που ξέρει να μας λέει…μας έχει κερδίσει και χαίρομαι, που τον έχουμε πάλι ανάμεσά μας.
Lilith …. Ξεκινήσαμε μαζί, την ίδια χρονική περίοδο…και αμέσως με κέρδισε η καλή της καρδιά και η αύρα της.
Glaykiyou …. Το μπρίο της, η τσαχπινιά της, ο ευθύς της λόγος, με έκανε να γελάσω, να λυπηθώ, να εξοργιστώ. Όλα σε υπέρμετρο βαθμό.
Melomenos …. Μόνο και το όνομά του τα λέει όλα. Μας μεταφέρει σε ένα κόσμο μαγικό και ονειρικό…εκεί, που μόνο το καλό και το όμορφο έχει θέση.
Kaveiros…. Αρέσκεται να χαρακτηρίζει τον εαυτό του “δαιμονισμένο”. Θα συμφωνήσω μαζί του, γιατί βρίσκεται πάντα σε εγρήγορση και δεν εφησυχάζει ποτέ. Μου αρέσουν τέτοιοι τύποι ανθρώπων!
Λουλούδι χωρίς Άρωμα …. Μια φίλη, που γνώρισα μόλις πρόσφατα. Την συμπάθησα όμως αμέσως, επειδή μιλάει ανθρώπινα και αληθινά… (Εγώ επιμένω να τη προσφωνώ Λουλούδι ΜΕ άρωμα).
Μακάρι να μπορούσα να αφιερώσω το βραβείο σε όλους σας… Σας θεωρώ όλους φίλους μου και σας αγαπώ όλους. Μπορεί να πείτε, ότι είπα μεγάλη λέξη, αλλά την εννοώ. Μου έχετε χαρίσει πάρα πολλά και μόνος τρόπος να δείξω την ευγνωμοσύνη μου είναι με ένα ακόμα τραγουδάκι… γιατί είστε τα φιλαράκια μου.
Ήρθε επιτέλους η ώρα…έφτασε η μεγάλη στιγμή να σας αποκαλύψω, τι ετοίμαζα αυτή την εβδομάδα:
ΤΑΞΙΔΙ
Ένα μίνι ταξιδάκι για το σαββατοκύριακο. Για άλλη μια φορά, αύριο το πρωί ένα αεροπλάνο θα με πάρει μακριά από το νησί μου και θα με πάει κοντά σε φίλους…
Μια παρόρμηση της στιγμής στην αρχή της εβδομάδας, να δω το επικείμενο ντέρμπι (ξέρω πάλι θα με πείτε κολλημένη με την ομάδα μου, αλλά δεν μετανιώνω 
) από κοντά, υπήρξε η αφορμή να βάλω μπροστά το “σατανικό” μου μυαλό για να πραγματοποιήσω αυτή την ιδέα.
Ευτυχώς είχα καλούς φίλους να με βοηθήσουν με όλες τις λεπτομέρειες…Συγκεκριμένα ο ένας δηλαδή, που τράβηξε όλο το κουπί…{φίλε μου σε ευχαριστώ!!!} : Τι να τρέξει να μου βρει εισιτήριο του αγώνα, τι να με βοηθήσει δίνοντάς μου συμβουλές, πώς να φερθώ μέσα στο Ο.Α.Κ.Α για να μην καταλάβουν τα χανουμάκια, ότι είμαι μια γαυρίνα ανάμεσά τους. Ακόμα με βοήθησε να βρω μέρος για να μείνω…Δεν έκανε και λίγα
Είμαι σίγουρη ότι θα περάσω μια χαρά. Πέρα από το παιχνίδι φυσικά, θα δω και θα γνωρίσω, ελπίζω, καινούριους φίλους. Μια ευκαιρία να περιηγηθώ μόνη μου στην πρωτεύουσα, να δω και να κάνω, όσα δεν πρόλαβα την προηγούμενη φορά.It’s so exciting!!!
Δεν λέει να περάσει η ώρα…ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει…Πιάνω τον εαυτό μου να κοιτάει ανυπόμονα το ρολόι συνέχεια, νομίζοντας, ότι οι δείχτες έχουν κολλήσει…Πού θα πάει όμως, στο χέρι τους ειναι?
Θα έρθει η ώρα “0″ (μηδέν) και εγώ θα βρίσκομαι στο κάθισμα του αεροπλάνου να κοιτώ και να χαιρετώ το νησί μου από ψηλά…
Αισθάνομαι σαν κατάσκοπος. Μια πράκτορας, που θα εισχωρήσει σε μια νέα παρέα, θα μελετήσει, θα αναστατώσει και θα κλέψει καρδιές ( εδώ γελάνε φυσικά )! Μια κατάσκοπος μέσα στο γήπεδο της ΑΕΚ, να παρακολουθήσει το ντέρμπι …και να δούμε τι θα καταφέρει…
Τρέμε κόσμε έρχεται το μοναχικό αστέρι, η νέα πράκτωρ 007 !
to be continued…
Πρόσφατα σχόλια