Η επιστροφή του βασιλιά…

Σήμερα η τηλεόραση είχε πάλι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες…

Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και συγκεκριμένα το τρίτο και τελευταίο μέρος της επικής τριολογίας του Tolkien: ” Η επιστροφή του βασιλιά”. Μια ταινία που κέρδισε την αποδοχή όλων ως μια από τις καλύτερες ταινίες, που έχουν γυριστεί, καθώς  επίσης απέσπασε και 11 Όσκαρς!

Αν και τα τρία μέρη είναι καταπληκτικά και με καθήλωσαν πότε στο κινηματογράφο και πότε στον καναπέ του σπιτιού μου να τα παρακολουθώ ξανά και ξανά, η τελευταία “πράξη” της τριολογίας κερδίζει  καθαρά την προτίμησή μου…

Πέρα από την πετυχημένη μεταφορά στο “πανί”  με πολύ αξιόλογους ηθοποιούς κάτω από την επιβλητική μαεστρία του Jackson (του σκηνοθέτη), τα εκπληκτικά εφέ…αυτά που με μαγεύουν στην κυριολεξία είναι τα μηνύματα, που αποκομίζει κανείς…:

Πρώτα από όλα η αιώνια μάχη του καλού με το κακό…Από εκεί θα κρατήσω πάρα πολλά, όπως

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΧΩΡΙΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ…

ΚΑΜΙΑ ΝΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ…

ΚΑΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΘΥΣΙΑ….

 Το κακό δεν το αντικρίζουμε μόνο γύρω μας …Το κακό μπορεί να κρύβεται και μέσα μας…Το θέμα είναι να μπορούμε να το αναγνωρίζουμε και να προσπαθούμε να το αποβάλουμε…γιατί ως γνωστόν ( θα χρησιμοποιήσω ατάκα από το έργο):

“Από τις στάχτες βγαίνει η φωτιά, από τις σκιές το φως”!

…..και ένας Άνθρωπος αξίζει και οφείλει να βρίσκεται στο φως!

 

Για το τέλος άφησα να ακούσουμε το soundtrack της ταινίας “into the west” από τη γλυκειά φωνή της Annie Lennox.

 

 

Βαριέμαι…!!!

Έξι…έξι και τέταρτο, ακούω: “ντριιιιιννννν”. Κτύπησε το ξυπνητήρι, άλλο ένα πρωινό…

Ένα βογκητό ακούγεται “ωχχχ, όχι πάλι!” και ανασηκώνομαι αλαφιασμένη από το στρώμα…

Ακολουθεί ένας πανικός και παροξυσμός να ντυθείς στα πεταχτά και να ξυπνήσεις το παιδί για να το στείλεις στο σχολείο…Το ντύνεις, του ζεσταίνεις το γάλα, του ετοιμάζεις το κολατσιό, ένας τελευταίος έλεγχος στην τσάντα του μικρού, να δεις αν λείπει τίποτα…

“Αγόρι μου 8 η ώρα…καιρός να πας  στο σχολείο”…φιλιά στο κεφάλι του παιδιού και “ουφ!” κλείνει η πόρτα…

Άντε μετά να ασχοληθείς με το νοικοκυριό…Να στρώσεις κρεβάτια, να μαγειρέψεις ένα νόστιμο λαχταριστό σπιτικό φαγητό για το μεσημέρι, να σιδερώσεις…

Αμάν και που τα σκέφτομαι και μόνο κουράζομαι και βαριέμαι…! Πρέπει απαραίτητα να έχεις κακή διάθεση, ή να μην αισθάνεσαι καλά, για να μην έχεις όρεξη να κάνεις κάτι…?

Απλά ίσως σε έχει επηρεάσει η Άνοιξη, το κλίμα των Απόκρεων … Μπούρδες απλά ώρες ώρες γινόμαστε οκνηροί και δεν θέλουμε να σηκωθούμε από το κρεβάτι μας…Θέλουμε να χουζουρέψουμε με μια κούπα καφέ (που λέει ο λόγος, γιατί δεν πίνω)… Να πάρουμε το βιβλίο μας να το διαβάσουμε, γιατί το βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρον (άσχετα, που ακόμα και η συγκέντρωση του μυαλού έχει κάνει φτερά- λέτε να έχω κολλήσει καμιά μοντέρνα αρρώστια, που δεν κάνει ο νους focus σε κάτι?  )

Μπορεί να είναι η ανία, μπορεί να είναι η τεμπελιά, που αρκετές φορές μας αποσυντονίζουν από το καθημερινό μας “δρομολόγιο”. Μπορεί να είναι όλα αυτά ή και τίποτα η αιτία να βαριόμαστε…who knows? Ίσως απλά κανείς δεν έχει όρεξη να ξυπνάει από τις έξι ώρα το πρωί! Μπαααα άσχετο! (?)  

Valentine’s Day

Δεν είμαι από εκείνους, που πιστεύουν, ότι ο έρωτας γιορτάζει μόνο μια μέρα…Ο έρωτας και η αγάπη πρέπει να εκδηλώνονται κάθε μέρα και κάθε στιγμή…άλλοτε με λόγια και άλλοτε με πράξεις… Αυτό αφήνεται στην προσωπικότητα και στην διάθεση του καθενός, με τι τρόπο να το φανερώσει. Αρκεί να γίνεται από καρδιάς….

Δεν είμαι η κατάλληλη να μιλήσω για τον έρωτα ή για την αγάπη…Mε αφορμή την ημέρα, όμως θα παίξω έναν άλλο ρόλο:

Θα γίνω ένα φερέφωνο…θα μεταφέρω στο ποστ μου σκέψεις άλλων, που τα διάβασα τυχαία σε ένα βιβλιαράκι. Λόγια απλά, καθημερινά…που όμως με συγκίνησαν βαθύτατα και θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας.

Ένα τελευταίο μόνο θα πω: Ερωτευθείτε, αγαπήστε!!!! (υπόκλιση)

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

” Για σένα θα μπορούσα να πεθάνω. Θρησκεία μου είναι η αγάπη και εσύ το μόνο δόγμα της. Με παρασέρνεις με μια δύναμη στην οποία δεν μπορώ να αντισταθώ… Δεν ανασαίνω μακριά σου!” {John Keats σε επιστολή στη Fanny Brawne}

” Η υπέρτατη χαρά στη ζωή είναι η γνώση, ότι σε αγαπούν για ό,τι είσαι ή καλύτερα, ότι σε αγαπούν παρά τα όσα είσαι.” {Victor Hugo}

” Με την αγάπη γίνεται γλυκό ό,τι πικρό, ο ευτελής χαλκός γίνεται ευθύς χρυσάφι, το μιαρό γίνεται αγνό, φεύγουνε  όλοι οι πόνοι. Γυρνάνε πίσω οι νεκροί κι αυτός, που είναι βασιλιάς μπορεί να γίνει σκλάβος.” {Jalal Al Din Rumi}

” H αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία* πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει, η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.” {Απόστολος Παύλος προς Κορινθίους}

” Αν θες ν’ αγαπηθείς, αγάπα.” {Σενέκας}

” Αγάπη- είναι μια μικρή λέξη, αλλά τα κλείνει όλα μέσα της: το σώμα, την ψυχή, τη ζωή, ολόκληρη την ύπαρξη. Τη νοιώθουμε όπως το αίμα, που κυλά στις φλέβες μας ζεστό, την ανασαίνουμε όπως τον αέρα, μέσα μας την κουβαλάμε, όπως κουβαλάμε τις σκέψεις μας. Δεν είναι απλώς μια λέξη, είναι μια απροσδιόριστη κατάσταση, που υποδηλώνεται με πέντε γράμματα…” {Guy De Maupassant}

 

” Ακόμα κι αν οι ζωές μας για πάντα χωρίζανε, το ότι σε γνώρισα θα δικαιολογούσε κατά κάποιον τρόπο όλη αυτή την περιπέτεια της ύπαρξης.” {Lewis Mumford στη σύζυγό του}

” Κάθε σκέψη σου για μένα είναι κι ένα δώρο: τα ζαχαρωτά, οι μελωδίες του Βιβάλντι, τα λευκά χρυσάνθεμα απ’ τον κήπο πάνω στο κομοδίνο μου, οι περίπατοι στο ανοιξιάτικο δάσος, η χαρά σου κάθε φορά που περνάω απ’ τη δουλειά, η λάμψη των ματιών σου όταν με ξεχωρίζεις μες στο πλήθος. Μα το πιο σπουδαίο είναι η αγάπη σου.” {Helen Exley}

” Οι πιο δυνατοί έρωτες ήταν όσοι δε ζήσαμε ποτέ.” {Νorman Lindsay}

” Να αναρωτιέσαι αν τα άστρα είναι φωτιά, να αναρωτιέσαι αν κινείται ή όχι ο Ήλιος, να αναρωτιέσαι αν η αλήθεια ψεύδεται, αλλά για την αγάπη μου να έχεις σιγουριά.” {William Shakespeare}

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Ψάχνοντας ένα τραγούδι για να κλείσω αυτό το αφιέρωμα στον έρωτα, θα μπορούσα να βάλω πάρα πολλά. Εύθυμα,  διασκεδαστικά…η επιλογή δύσκολη. Για σήμερα όμως μου βγαίνει κάτι διαφορετικό… :“Να μείνεις εδώ”

Έτσι και αλλιώς ο έρωτας περικλείει και τη χαρά και τη θλίψη…!

Χρόνια σας Πολλά!!!

Εμπιστοσύνη…

Σε καιρούς δύσκολους, που οι σχέσεις δοκιμάζονται…

με τον κίνδυνο να παραμονεύει…και την πιθανότητα να χάσεις τα πάντα…

ο εαυτός σου φαντάζει να είναι ο μοναδικός σου σύμμαχος…

…ο έμπιστός σου…

Δύσκολα ανοίγεσαι…δύσκολα αφήνεσαι…

Φοβάσαι να δώσεις λίγο από την ψυχή σου ή να πάρεις από τον διπλανό σου…

Κάθε φύλλο από το μπουμπούκι της καρδιάς σου με φειδώ ανοίγει και πάντα είναι έτοιμο να κλείσει στην πρώτη μπόρα…

Η εμπιστοσύνη δεν χαρίζεται, αλλά αποκτάται με αγώνα…

Ένα περήφανο άγριο άλογο, δύσκολα το πλησιάζεις και εκείνο δύσκολα θα σου επιτρέψει να το αγγίξεις…

Άμα όμως τα καταφέρεις και κερδίσεις τη φιλία του άλλου,

ξέρεις πως μοιράζεσαι τη χαρά του και τη λύπη του…στηρίζεις και στηρίζεσαι…

……….έτσι και αλλιώς μιλάμε για εμπιστοσύνη… μιλάμε για αγάπη!

 

Ένας λύκος ντυμένος πρόβατο…μια γαυρίνα στα χανούμια…

OAKA…ντέρμπι: ΑΕΚ-ΟΣΦΠ. Αυτή τη φορά δεν ήμουν καθισμένη μπροστά στο δέκτη μια τηλεόρασης για να παρακολουθήσω το ματς…Ήμουν εκεί, παρούσα. Μια γαυρίνα στα χανούμια και μάλιστα καμουφλαρισμένη, με ένα κίτρινο κασκόλ…! Προδοσία? Εσείς θα το κρίνετε…

Είσοδος των ομάδων. Πρώτα οι φιλοξενούμενοι, που δέχτηκαν υποδοχή μετά ρόδων και μύρου ( χαχαχα). Θεμιτό το βρίσκω αυτό, οπότε δεν θα το σχολιάσω περαιτέρω, καταλαβαίνετε τι εννοώ…

Το ματς ξεκίνησε δυνατά, αν και η ΑΕΚ στα πρώτα λεπτά ήταν μουδιασμένη και  σαν χαμένη στο γήπεδο…Αυτό εκμεταλλευτήκαμε εμείς και ήρθε το υπέροχο γκολ του Γκαλέττι μόλις στο 5′, ύστερα από λάθος του Σάχα. Aπό εκεί που ήμουν είδα, ότι πάγωσε όλη η εξέδρα…αλλά αναθάρρησαν και εμψύχωναν την ομάδα τους. Το γκολ όμως αυτό έκρινε και το αποτέλεσμα…

Παρόλα αυτά ήταν ένας χορταστικός αγώνας με πολλές φάσεις εκατέρωθεν κυρίως στο πρώτο ημίχρονο… Ο Νικοπολίδης σε μεγάλη μέρα χθες και κράτησε τον Ολυμπιακό με μηδέν παθητικό… Ο καημένος κηπουρός…το τι άκουσε…Άκουγα γύρω μου “καλά είναι ανάγκη να τα πιάνει όλα σήμερα?”

Στο δεύτερο ημίχρονο είχαμε πολλές διακοπές ελέω Καλόπουλου, αλλά και εκεί θα μπορούσαν να μπουν πολλά γκολ και από τις 2 ομάδες. Το 0-1 ήταν φτωχό, αν ήθελε να το συγκρίνει κανείς…Σε κάθε εξόρμηση του Θρύλου με το Λέτο κυρίως άκουγα: “ΩΧ, ωχ θα το φάμε τώρα”…γελούσαν και τα μουστάκια μου τότε…!

Θα ήθελα να αναφερθώ στην ατμόσφαιρα του γηπέδου χθες…

Πρώτη για μένα φορά στο ΟΑΚΑ, πρώτη σε ντέρμπι και μάλιστα ανάμεσα σε αντιπάλους…Καταλαβαίνω την ψυχολογία τους. Έδιναν παλμό και φανάτιζαν την ατμόσφαιρα…Ό,τι άκουσα και είδα στις κερκίδες δεν μου κάνουν εντύπωση…τα έχω ζήσει στο Καραϊσκάκη και στο παλιό και στο νέο….

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, πουθενά δεν είδα το πάθος των δικό μας οπαδών. Ίσως να μην είμαι αντικειμενική, ίσως να μην με συγκίνησε η ατμόσφαιρα εκεί μέσα και όντως έτσι έγινε…αλλά το ρίγος που με πιάνει με τους γαύρους και η ταχυκαρδία δεν τα έχω ξανανοιώσει…

Τελευταίο αφήνω να δείτε το γκολ…Από εκεί που καθόμουν δεν το είδα καλά… και δεν μπόρεσα να το πανηγυρίσω για ευννόητους λόγους…αν και μου ξεφεύγανε ορισμένα σχόλια σε κάποιες καλές μας φάσεις…

Γεγονός είναι, ότι η ιστορία έγραψε  ΑΕΚ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ : 0-1 και πάμε σαν τρένο για το 12ο σε 13 χρόνια

Το κλου της βραδιάς είναι ότι χάθηκα χθες και δεν έβρισκα τον ηλεκτρικό να γυρίσω στο ξενοδοχείο…τι να πω…το αστέρι κατέβηκε από άλλον πλανήτη … !!!

Οι bloggers βραβεύουν…

Είναι περασμένα μεσάνυχτα…Σε λίγες ώρες θα πετάω ψηλά…Αλλά η αγωνία μου και το άγχος της αναμονής δεν με αφήνει να κλείσω λίγο το μάτια, να ξεκουραστώ…

Δεν με νοιάζει καθόλου αυτό. Πραγματικά δεν με απασχολεί. Ξέρω, πως ο καλύτερος για μένα τρόπος να διοχετεύσω την ενέργεια και την αδρεναλίνη μου, αυτή την ώρα, είναι να “ταξιδεύω” μαζί σας.

Βρέθηκα στον χώρο σας εντελώς τυχαία…δεν είχα καμιά σχέση με το αντικείμενο…δεν ήξερα καν, ότι υπήρχε. Με το πρώτο κλικ, που έκανα σε ένα ποστ, κατάλαβα, ότι η ζωή μου είχε αλλάξει ολοκληρωτικά. Κάποτε…πριν δυο μήνες, ακόμα στα πρώτα μου δειλά βήματα, ούσα η ίδια πλέον blogger, είχα γράψει αυτό:

Εκεί που ήμουν μόνη βρήκα συντροφιά…

Εκεί που είχα ανάγκη να μιλήσω, βρήκα κάποιον να με ακούσει…

Εκεί που ήμουν σε απόγνωση, βρήκα λόγια ενθαρυντικά…

Εκεί που ήμουν πληγωμένη, βρήκα παρηγοριά…

Εκεί που ήμουν δακρυσμένη, το χαμόγελο και το γέλιο άνθισαν ξανά…

Εκεί που μάτωνε η ψυχή μου, βρήκα γιατρειά…

Απέκτησα ΦΙΛΟΥΣ!

Καιρό μετά έχω να πω, ότι η γνώμη μου αυτή δεν άλλαξε. Αντίθετα ενδυνάμωσε, όπως το νερό οδεύει και αναπτύσσει ταχύτητα προς τον καταρράκτη. Δεν υπερβάλλω αν δηλώσω, πως άρχισα να νοιώθω και να αισθάνομαι σαν ΑΝΘΡΩΠΟΣ, με ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Σας στο οφείλω και σας ευχαριστώ όλους σας από τα βάθη της ψυχής μου και της καρδιά μου!

Η αγαπημένη Θαλασσινή με μνημόνευσε σαν φίλη της (δεν αναφέρω καν την απονομή βραβείου) και με τιμάει πάρα πολύ και την ευχαριστώ επίσης πάρα πολύ! Δεν το περίμενα πραγματικά αυτό και με συγκινεί αφάνταστα!

Ακολουθεί το κείμενο, που κάνει περιφορά σε πολλά ιστολόγια και σας το αφιερώνω…

 

“Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!»

Proximidade is described as follows:’This blog invests and believes in PROXIMITY – nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers!’This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites. You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.As I have to choose only eight, the Proximidade Award goes to:

Η καρδιά μου, μου απαγορεύει να απονείμω το παραπάνω βραβείο μόνο σε 8 από εσάς, αλλά με παρηγορεί η σκέψη, ότι επειδή νοιώθετε  όλοι το ίδιο, μαζί ενωμένοι σαν γροθιά δεν θα αφήσουμε κανένα από την παρέα μας ως μην αναφερόμενο. Με τη σειρά μου, λοιπόν και ακολουθώντας τους όρους, απονέμω το βραβείο στους:

Αντώνιος …. Υπήρξε ο Πυγμαλίωνάς μου, ο καθοδηγητής μου, ο επιστήθιος φίλος και η αιτία να βρίσκομαι ανάμεσά σας.

Υπέρυθρος…. Αν και ανήκει σε άλλο χώρο, πιο κοντά στα δικά μου ενδιαφέροντα, γνωρίζοντας τον, διαπίστωσα, πως είναι ένα παιδί διαμάντι, ένας πάρα πολύ καλός φίλος!!!

Indictos …. Με το καυστικό του χιούμορ, με τις αλήθειες, που ξέρει να μας λέει…μας έχει κερδίσει και χαίρομαι, που τον έχουμε πάλι ανάμεσά μας.

Lilith …. Ξεκινήσαμε μαζί, την ίδια χρονική περίοδο…και αμέσως  με κέρδισε η καλή της καρδιά και η αύρα της.

Glaykiyou …. Το μπρίο της, η τσαχπινιά της, ο ευθύς της λόγος, με έκανε να γελάσω, να λυπηθώ, να εξοργιστώ. Όλα σε υπέρμετρο βαθμό.

Melomenos …. Μόνο και το όνομά του τα λέει όλα. Μας μεταφέρει σε ένα κόσμο μαγικό και ονειρικό…εκεί, που μόνο το καλό και το όμορφο έχει θέση.

Kaveiros…. Αρέσκεται να χαρακτηρίζει τον εαυτό του “δαιμονισμένο”. Θα συμφωνήσω μαζί του, γιατί βρίσκεται πάντα σε εγρήγορση και δεν εφησυχάζει ποτέ. Μου αρέσουν τέτοιοι τύποι ανθρώπων!

Λουλούδι χωρίς  Άρωμα …. Μια φίλη, που γνώρισα μόλις πρόσφατα. Την συμπάθησα όμως αμέσως, επειδή μιλάει ανθρώπινα και αληθινά… (Εγώ επιμένω να τη προσφωνώ Λουλούδι ΜΕ άρωμα).

Μακάρι να μπορούσα να αφιερώσω το βραβείο σε όλους σας… Σας θεωρώ όλους φίλους μου και σας αγαπώ όλους. Μπορεί να πείτε, ότι είπα μεγάλη λέξη, αλλά την εννοώ. Μου έχετε χαρίσει πάρα πολλά και μόνος τρόπος να δείξω την ευγνωμοσύνη μου είναι με ένα ακόμα τραγουδάκι… γιατί είστε τα φιλαράκια μου.

 

 

 

Με παρέα μια βέλγικη σοκολάτα και μια ταινία…

Η αρχή της εβδομάδας με βρήκε να την περνώ στην απόλυτη ησυχία και στη σιωπή. Τίποτα δεν υπήρχε να ταράξει τα λιμνάζουσα νερά της ανίας μου, περά από τις μικρές καθημερινές ασχολίες μου…

Ώσπου, πήρα την απόφαση να βγω από το συναισθηματικό τέλμα και την εγκεφαλική αδράνεια, που με απειλούσαν να με πιάσουν, σκεπτόμενη να βρω κάποια ερεθίσματα, να διεγείρουν το μυαλό μου και κατά συνέπεια να ανεβάσουν την διάθεσή μου.

Ο καλύτερος τρόπος να επιτευχθεί αυτό, τη δεδομένη στιγμή μου φάνηκε, πως ήταν να απολαύσω μικρές μπουκιές βέλγικης σοκολάτας υγείας (δώρο ενός φίλου). Πράγματι η λιωμένη σοκολατένια λιχουδιά στο στόμα αποτέλεσε ένα ποίημα για τους γευστικούς μου αδένες…ο κινητήριος μοχλός να ζωντανέψει το πνεύμα μου και η ψυχική μου διάθεση…

Παράλληλα έβαλα να παρακολουθήσω στον υπολογιστή μια ταινία, που δεν είχε τύχει μέχρι τώρα να δω. Ήταν σαν μια επιπλέον προσφορά μιας γνωστής Κυριακάτικης εφημερίδας και σκέφτηκα, πώς ήταν μια κατάλληλη ευκαιρία για να περάσω έτσι το απόγευμά μου…με συντροφιά πάντα τη σοκολάτα…

V For Vendetta, λεγόταν η ταινία με πρωταγωνιστές τους Natalie Portman και τον Ηugo Weaving, τον μασκοφόρο τιμωρό- εκδικητή.

Δεν ξέρω κατά πόσο έχετε δει αυτήν την ταινία, αλλά προσωπικά εγώ την βρήκα εξαιρετική! Ένα σενάριο, που πάντα θα μπορούσε να είναι επίκαιρο… Ο ήρωας ένας βαζανισμένος και παραμορφωμένος άνθρωπος μάχεται απέναντι σε μια φασιστική κυβέρνηση, που στερεί τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών της. Σε ένα αστυνοκρατούμενο κράτος δεν υπάρχει ελευθερία λόγου,ούτε καν διακίνηση τη νύχτα στους δρόμους, αφού υπάρχει σχετική απαγόρευση. Τα ΜΜΕ λογοκρίνονται, ο φόβος, ότι τα πάντα παρακολουθούνται και υπάρχουν καταδότες για να έρθει μετά η αυθαίρετη τιμωρία από το κράτος, είναι διάχυτος.

Ο ήρωας μέσα στο πνεύμα εκδίκησης, που τον διακατέχει θα βρει μια αναπάντεχη βοήθεια στο πρόσωπο ενός κοριτσιού, που είναι και αυτό εν μέρει θύμα της ίδιας πολιτικής της κυβέρνησης.

Ο λόγος του μασκοφόρου λυρικός και ευαίσθητος. Ερωτεύεται την κοπέλα, αλλά ούτε ο έρωτας είναι ικανός  να τον αποτρέψει από το σχέδιό του, που είναι η επανάσταση, ενάντια στην αδικία γενικότερα. Πιστεύω του, ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και θεώρημά του, ότι η δράση φέρνει την αντίδραση και με την τελευταία να είναι το ίδιο τρομερή και ισόποση με την πρώτη.

Τον πρωταγωνιστή δεν θα τον δούμε χωρίς τη μάσκα (αν και ο περίφημος αυτός ηθοποιός είναι γνωστός από τα Μάτριξ και τον Άρχοντα τον Δακτυλιδιών). Κάτω από αυτή τη μάσκα, όπως λέει χαρακτηριστικά η ταινία, κρύβεται η φωτιά, που θα έρθει και θα εξαγνίσει το κακό, υπάρχει το πάθος για να επιτευχθεί αυτό…βρίσκεται μια μεγάλη ΙΔΕΑ, που δεν έχει πρόσωπο.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Σαν τραγουδάκι θέλω να βάλω το παρακάτω…μιλάει για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, επειδή είναι  ο τρίτος ανάμεσα στους δυο…όπως η Ίβυ, της ταινίας, ανάμεσα στον V και τον σκοπό του…δεν στάθηκε ικανή να τον χωρίσει από το προδιεγραμμένο μέλλον του…ακόμα και αν  ίδιος κρυφά το ίδιο ευχόταν…!

sex and the city ή η Μαρία η άσχημη?

Ένα άλλο αναμνηστικό που αγόρασα στην Αθήνα ήταν και το dvd της ταινίας  σε συσκευασία δώρου…όχι ότι είχε φυσικά σημασία αυτό, αλλά μια βόλτα στα village cinemas με έκαναν να το αγοράσω από το gift shop, αφού δεν έτυχε μέχρι στιγμής να δω την ταινία…

Χθες το βράδυ μιας και δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω, έκατσα να την δω και…σήμερα θέλω να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας…

Συλλογίζομαι πόσος ντόρος έγινε για αυτή την ταινία, έτσι ώστε να πέσω θύμα και εγώ για να την αποχτήσω και όχι απλά να νοικιάσω το dvd ή να την δω κάποτε στη NOVA. Δεν λέω διασκεδαστική ήταν, αλλά μέχρι εκεί… Πόσες όμως γυναίκες παρακολουθούσαν τη σειρά ή την ταινία τώρα και τη θεωρούσαν ως τη Βίβλο της χειραφετημένης, ανεξάρτητης  και σύγχρονης γυναίκας?

Οι περιπέτειες τεσσάρων  γυναικών, σε μια ώριμη ηλικία, που το κύριο μέλημά τους φαντάζει το πώς θα μείνουν ανεξάρτητες και δυναμικές. Άλλο μήνυμα, που “πασάρουν” προς τα έξω, είναι η εμμονή των γυναικών για την επώνυμη ένδυση σε σημείο να φτάνουν να μην έχουν χρήματα για να πληρώσουν το νοίκι τους, αρκεί να κορευτεί η “ανάγκη” τους να αγοράσουν ΤΟ παπούτσι ενός επώνυμου σχεδιαστή. Άρα μόνο έτσι θα φτάσουν (τάχα) στην επιτομή της επιτυχίας…της οποιαδήποτε επιτυχίας…

Ο καλλωπισμός και η ματαιοδοξία σε όλο το μεγαλείο τους! Αυτή όμως  είναι η επιφάνεια, που παρουσιάζεται μέσα από τα φανταχτερά χρώματα και τα φίνα υφάσματα υπό την υπογραφή ενός φημισμένου δημιουργού. Είναι η λουστραρισμένη εικονική πραγματικότητα, που θέλει το θηλυκό να επιβληθεί του αρσενικού στο αναγνωρισμένο, κοινώς, δύσκολο στίβο της ζωής. Η δύναμη, που αντλούν οι κυρίες στολισμένες σαν παγώνια, τους δίνει την ανόητη σκέψη, ότι μπορούν να ζήσουν χωρίς την παρουσία αντρός στη ζωή τους και αν τον αποδεχτούν δεν τον κάνουν ισότιμο μέλος μιας όμορφης συμβίωσης , αλλά ένα κομπάρσο στο έργο, που οι ίδιες δημιουργούν στο μυαλό τους.

Πέρσι επίσης μεγάλος χαμός έγινε στην τηλεόραση με τη σειρά του MEGA, η Μαρία η άσχημη  όπου μια κοπέλα εκεί παρά την αντικειμενική άσχημη εικόνα της κατάφερε (έστω για χάρη ενός στοιχήματος) να κερδίσει την καρδιά του αρενωπού προϊσταμένου της. Αφού εντέλει μεταμορφώνεται σε καλλονή, να κάνει τους πάντες γύρω της να πέφτουν ξεροί στα πόδια της…Βέβαια εδώ θα μου πείτε είναι η επιβράβευση της καλής της και ευγενικής της καρδιάς…μόνο που λίγοι είναι αυτοί, που το αντιλαμβάνονται εγκαίρως…και δεν σπάνε στο τέλος τα “μούτρα” τους…

Σε μια συζήτηση, που είχαμε την παρέα μου σε ένα καφέ προχθές, πάνω στην κουβέντα έπεσε και το ΜΕΓΑΛΟ ερώτημα: “πού είναι οι άντρες πια”? Για να έρθει η απάντηση, ότι απλά δεν υπάρχουν…

Κάθομαι και αναρωτιέμαι πόσο έχει αλλάξει η κόσμος μας και η εποχή μας στην ουσία… Θα πρέπει να μεταλλαχτώ από κάμπια σε πεταλούδα και να αποκτήσω πλουμιστά φτερά για να σαγηνεύσω το αρσενικό…και αν παρασυρθώ και από λατέρνα που θα κυκλοφορώ, η εγωπάθειά μου δεν με αφήσει να χαρώ το σύντροφό μου, αλλά τελικά τον κατασπαράξω σαν μια άλλη γυναίκα αράχνη?

Από την άλλη, μήπως θα πρέπει να θαφτώ πίσω από ματομπούκαλα, να αφήσω την τρίχα στη μασχάλη να γίνει…κοτσίδα μπας και κάποιος με λυπηθεί και να μου ρίξει…ΑΝ μου ρίξει μια δεύτερη ματιά, όταν ανακαλύψει τον καλό μου χαρακτήρα και την ευγενική μου ψυχή?

Δεν μπορώ απλά να είμαι ο εαυτός μου? Θα πρέπει να αποδείξω και να αναδείξω τη θηλυκότητά μου φτάνοντας στα δύο άκρα είτε μέσα από μάσκες ομορφιάς και ρούχα υψηλής ραπτικής είτε να γίνω…σκιάχτρο? Είναι απαραίτητο να αποτάξω την απλότητα, που με χαρακτηρίζει?

Κανείς δεν αξίζει να μείνει μόνος (εκτός αν το κάνει από επιλογή)…Μόνο που πιστεύω ότι κάπου έχει χαθεί η μπάλα κάπου έχουμε μπερδέψει τους ρόλους στην κοινωνία μας και πόσο δύσκολο είναι πλέον να σχετίζονται τα δυο φύλα, αν σχετίζονται δηλαδή…

Αλλά μάλλον δεν είμαι αυτή, που θα μπορέσει να διορθώσει τα πράγματα…Θα παραμείνω όμως ο εαυτός μου, το απλό χωρίς ακρότητες αστεράκι και από εκεί και πέρα…σε όποιον αρέσουμε…!

Επιτέλους…ξύπνησα! (updated)

Ημέρα των Φώτων σήμερα…Χρόνια πολλά σε όσους και όσες γιορτάζουν…να είστε ΟΛΟΙ καλά!!!

Εύχομαι σήμερα να μας έρθει η Φώτιση…να λάμψει το Πνεύμα μας και το αστέρι, που όλοι κρύβουμε μέσα μας!

Φαίνεται το δικό μου αστράκι επιτέλους ΞΥΠΝΗΣΕ, βγήκε από τη νάρκη και το συναισθηματικό τέλμα, που είχε πέσει.

Ύστερα από ένα βαθύ ύπνο (που είχα ανάγκη, γιατί ήμουν εξολοκλήρου άϋπνη την προηγούμενη βραδιά) και ξεκουράστηκα, αλλά και με το, που άνοιξα το μάτι, ήξερα ότι κάτι είχε αλλάξει. Η ΔΙΑΘΕΣΗ μου έχει αλλάξει!… Θα μπορούσα να χαρακτηριστώ το κορίτσι του καιρού και είναι αλήθεια, γιατί ξέρω, ότι ο καιρός με επηρεάζει άλλοτε αρνητικά και άλλοτε θετικά.

Ένας ολόλαμπρος ήλιος με περίμενε σήμερα…δεν θα πω πρωί, γιατί παρακοιμήθηκα, για το λόγο, που ανέφερα παραπάνω… Βγήκα στο μπαλκόνι μου, κοίταξα την γαλήνια θάλασσα, απέναντί μου και άφησα την ανάσα του χειμωνιάτικου πρωινού να μπει στους πόρους μου, να εισχωρήσει μέσα μου να φτάσει στην ψυχή μου και να αναζωογονηθώ!  Άφησα τις χρυσές ακτίδες του ήλιου να με χαϊδέψουν και να με ζεστάνουν!

Τέρμα η αναφορά στον καιρό…έχω τόσα πολλά να πω…να γράψω, λες και δεν έχω το χρόνο να το κάνω.

Επέστρεψε το χαμόγελο και η αισιοδοξία στη ζωή μου… και οι λόγοι πολλοί: Πάνω από όλα έχω την υγειά μου, δεύτερον και κυριότερο έχω άνθρωπους δίπλα μου, που με αγαπούν, νοιάζονται και στηρίζονται σε μένα…

Ο μικρός μου γιος, που με μια μικρή κουβέντα, μου έδωσε να καταλάβω, ότι οι μικρές χαρές φέρνουν την ευτυχία. Ο καλύτερος μου φίλος, που νόμισα προς στιγμήν τον είχα χάσει, με συγχώρεσε και σήμερα ξυπνώντας βρήκα την “καλημέρα” του να με περιμένει με ένα μήνυμα… Διαπίστωσα, ότι  έχω φίλους καλούς να νοιάζονται για μένα, να μου απλώνουν το χέρι της συμπαράστασης και του ενδιαφέροντος. Σε ευχαριστώ “Τ” για το χθεσινό σου τηλεφώνημα, μου έδωσε χαρά και είμαι ευγνώμων για αυτό, όπως και άλλα φιλαράκια αν και μακρινά, μου είπαν, ότι είναι πάντα “κοντά” μου.

Υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να γνωρίζεις, ότι στα δύσκολα έχεις ανθρώπους δίπλα σου και σου συμπαραστέκονται? Υπάρχει τίποτα καλύτερο από την ΑΓΑΠΗ? Εγώ (αν και το εγώ είναι εγωιστικό σε μια πρόταση) σας αγαπώ όλους πάρα πολύ. Σας έχω μες στην καρδιά μου, όπως φυσικά και εσάς τους άλλους διαδικτυακούς φίλους μου.

Πέρα από την αγάπη, που δέχομαι..ξέρω ότι οφείλω ( το “οφείλω” το λέω προαιρετικά, γιατί το αισθάνομαι, άρα δεν υπάρχει υποχρέωση) να ανταποδώσω και να προσφέρω την αγάπη μου αυτή. Μου το θύμισε ένα γράμμα, που έλαβα χθες από ένα αγοράκι, που “έχω” στη μακρινή Αφρική. Εδώ και ένα εξάμηνο περίπου είμαι ανάδοχη μητέρα ενός αγοριού στο Λεσόθο της Αφρικής.

Μου έγραψε ότι τώρα, που βρέχει στην περιοχή εκεί θα έχει φαγητό και σκέφτομαι πόσο αχάριστη φέρομαι καμιά φορά, όταν τα μικροπροβλήματα τα γιγαντώνω, όταν κάπου μακριά η έλλειψη βροχής, έχει ως αποτέλεσμα να στερείται πολύς κόσμο το πιο φυσικό, απλό δικαίωμα της τροφής…Συγκινήθηκα πάρα πολύ από μια ζωγραφιά, που μου έστειλε και αναλογίστηκα ότι τα 22 € το μήνα είναι μικρό το τίμημα, που πληρώνω για να προσφέρω βοήθεια και να δέχομαι ΧΑΡΑ!… Η  ACTION AID είναι ένα πρόγραμμα, που αξίζει να συμμετέχει και να είναι μέλος κανείς!

Κάθομαι και πληκτρολογώ στον υπολογιστή μου, δίπλα μου στέκεται φωτισμένο ακόμα το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το κοιτώ για τελευταία φορά για εφέτος, αφού αύριο θα το ξεστολίσουμε…Σκέφτομαι, ότι γύρω μας ο πόνος, ο πόλεμος, η τρομοκρατία…όλη η ασχήμια του κόσμου μας απειλούν να μας “πνίξουν”. Δεν είναι απαραίτητο να γλεντάμε, αλλά ας αντισταθούμε με το χαμόγελό μας και την καλή μας διάθεση…

Ημέρα των Φώτων σήμερα…έτσι ξεκίνησα το ποστ αυτό…Καθαγιάζονται τα ύδατα. Ας πιούμε όλοι μας λίγο παραπάνω νεράκι σήμερα, να περάσει ο Αγιασμός μέσα μας!

….Φυσικά δεν θα μπορούσα να παραλείψω το τραγουδάκι της ημέρας. Σας το αφιερώνω…αααα να  προσέξετε τους στίχους…

ΥΓ: Όλη αυτή τη χάλια εβδομάδα που πέρασα…δεν μπόρεσα να χαρώ  την νίκη της ομάδας μου το Σάββατο.. η πρώτη για τη νέα χρονιά…που μας έφερε αρκετά μακριά από τους άλλους διεκδικητές του τίτλου…Άντε γεια βαζελοχανουμάκια, προσέξτε τα παόκια !!!!!

Peace On Earth…

Έλεος πια…!

Aς σταματήσει αυτό το αιματοκύλησμα…να χάνονται αθώες ψυχές και κυρίως ζωές μικρών παιδιών!

Ας εισακουστεί η κραυγή εκατομμυρίων απλών ανθρώπων, που βγαίνουν στους δρόμους να διαμαρτηρηθούν

ενάντια του πολέμου…

ενάντια των πολιτικών ηγεσιών των κρατών, που ακολουθούν τακτική Ποντίου Πιλάτου…

και αποποιούνται των ευθυνών τους…

Ζητάμε εκεχειρία!!!

PEACE ON EARTH