Καινούρια εβδομάδα πια…μια μέρα, που άρχισε να μυρίζει και να θυμίζει άνοιξη και ας είμαστε ακόμα στα μέσα Φλεβάρη…
Η διάθεσή μου, έχει όμως παραμείνει στο πνεύμα του σ/κ, που μόλις μας πέρασε…μόνο που είχε όμως μια ευχάριστη έκβαση…!Εντελώς αναπάντεχα σε ένα συρτάρι του κομομοδίνου μου ανακάλυψα μια παλιά σκονισμένη κασέτα…Ξέρετε αυτές τις “προϊστορικές”, που σπάνια συναντάμε, αφού πλέον έχουν αντικατασταθεί από τα cds, mp3 και πάει λέγοντας…που ούτε να τα ονομάσω δεν ξέρω…
Αυτή η κασέτα λοιπόν, είναι η μόνη που διεσώθηκε από τότε…και μιλάμε βρέθηκε στα χέρια μου, εντελώς τυχαία…Ήμουν δεν ήμουν 8 χρονών τότε που την κράτησα στα μικρά μου χεράκια, για πρώτη φορά και στάθηκε η αφορμή να θέλω να μάθω όσο πιο γρήγορα γίνεται να μιλώ αγγλικά για να καταλαβαίνω τους στίχους…
Αυτή η κασέτα περιείχε παλιά τραγούδια…δεν ξέρω καν πώς να τα χαρακτηρίσω…μπλουζ ίσως…δεκαετίες 50-60. Κομμάτια ρομαντικά γεμάτες συναίσθημα και ερμηνευμένα από “μεγάλες φωνές”, που ας με συγχωρήσουν οι ειδικοί της μουσικής και πάλι δεν ξέρω να μνημονεύσω ποιοι ήταν…
Παρόλα αυτά χάρηκα πάρα πολύ όταν ανακάλυψα αυτήν την κασέτα…την έβαλα ανυπόμονα στο στερεοφωνικό του σπιτιού μου και έκπληκτη διαπίστωσα, ότι παρόλο, που την έχω στην κατοχή μου σχεδόν 25 χρόνια έπαιζε μια χαρά…!
Με λαχτάρα άκουσα αυτές τις παλιές μελωδίες και αυτή τη φορά,τις τραγούδησα και εγώ, ξαφνιάζοντάς με το γεγονός, πως παρά τα χρόνια θυμόμουν όλους τους στίχους ακόμα απέξω…
Σε μια προσπάθειά μου να διαφυλάξω αυτά τα ακούσματα τα τόσο λατρευτά, έψαξα στο you tube για να τα βρω. Αν και όχι όλα, βρήκα αρκετά…Ας είναι καλά τελικά η τεχνολογία…είναι χρήσιμη ακόμα και σε μένα την άσχετη!
Σας παραθέτω τα “τραγούδια μου” και σας τα αφιερώνω με αγάπη…:
1. Don’t make over {Dionne Warwick 1967}
3. Just walkin’ in the rain {Johnnie Ray 1956}
4. Sixteen Candles {The Crests}
5. Go away little girl {Steve Lawrence}
6. The great pretender {σόρι δεν βρήκα τον ίδιο ερμηνευτή}
7. Ι will follow Him {και πάλι δυστυχώς δεν βρήκα την ίδια εκτέλεση}
8. Raindrops keep falling on my head {??}
10. I can’t stop loving you {Ray Charles}




16 comments
Comments feed for this article
Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 7:21 μμ
Αθανασία
Γειάσου αστεράκι….αα, τι ωραία!τι μου θύμησες τώρα…πολύ με συγκίνησε το ποστάκι αυτό…πάρα πολύ…κι εγώ αγαπώ ιδιαίτερα τα τραγούδια αυτά..επειδή τα άκουγα μικρή…(κάπου στα δέκατρία;;)κάπου εκεί..και επειδή τα έχω συνδέσει με τη πιό αθώα,πιό γλυκιά και όμορφη εποχή της ζωής μου….που ήταν τα χρόνια της εφηβείας μου…που ήταν τα πιό όμορφα χρόνια που πέρασα….μπορώ να πώ αλλά που όμως έφυγαν για πάντα….πάντα αγαπούσα πολύ αυτά τα τραγούδια…και πάντα θα τ αγαπώ….πολύ όμορφο το ποστάκι σου σήμερα!…πολύ νοσταλγικό…και με πήγε πίσω σε παλιές,καλές,αγαπημένες εποχές…και αναμνήσεις….φιλάκια, αστεράκι!…………..
Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 7:26 μμ
Lilith
Κάθε φορά που θα έρχομαι θα ακούω και ένα!
.
Για αρχή, έβαλα το I will follow him αφού είμαι fan τόσο των gospel όσο και της Whoopi!
Πάντα γελάω πολύ με το Sister Act!
Φιλιά!
Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 7:34 μμ
monaxikoasteri
Γλυκειά μου Αθανασία πραγματικά αυτή η κασέτα με έχει σημαδέψει…δεν μπορώ να το εξηγήσω γιατί…είμαι πολύ τυχερή, που είναι ακόμα αναλλοίωτη στο χρόνο και λυπάμαι, που δεν μπόρεσα να βρω και τα υπόλοιπα στο you tube…Είναι όντως υπέροχα ακούσματα!
Καλό σου βράδυ καλή μου και πολλά φιλιά!
Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 7:40 μμ
monaxikoasteri
Λοιπόν Lilith, ή είσαι μέσα στο μυαλό μου ή εγώ στο δικό σου…το συγκεκριμένο τραγούδι, όπως και το “Don’t make over”, καθώς και το “Goin’ out of my head” είναι από τα αγαπημένα μου της κασέτας αυτής…
Όσο για την ταινία τι να πω? Μια από τις αγαπημένες επίσης και η Whoopi απλά καταπληκτική, για αυτό επέλεξα να βάλω αυτό το βιντεάκι!
Καλό βράδυ!!!
Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 9:09 μμ
Λουλούδι χωρίς άρωμα
Τι μου θύμισες απόψε…φωτεινό μου Αστέρι…παλιά αγαπημένα και σίγουρα όχι ξεχασμένα…
Δεν το πιστεύω ότι έχει περάσει τόσος καιρός…λοιπόν εγώ θα σου αφιερώσω Goin’ Out of My Head
Καλό βράδυ να έχεις
Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 9:18 μμ
monaxikoasteri
Αχ τι ΜΕ κάνεις, όπως θα λέγανε οι βορειοελλαδίτες!!! και εγώ έτσι αισθάνομαι!!!!
Καλό σου βράδυ Λουλούδι μου!
Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 9:25 μμ
unclescrooge
είναι ωραίο να ανακαλύπτεις ξανά αυτά τα μικρά σημεία που σε συνδέουν με το παρελθόν. θα ψάξω κι εγώ να βρω καμιά από τις δικές μου
έδωσες ιδέα! καλό βραδάκι!
Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 9:44 μμ
monaxikoasteri
Χαίρομαι, που σε ενέμπνευσα…περιμένω την “ενσάρκωση” της ιδέας σου Σκρούτζι μου!
Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 10:39 μμ
Osiris
Μαγική η κασέτα σου Αστέρι.
Ευχαριστώ που την μοιράστηκες μαζί μου.
Να. Πάρε και μια δική μου: http://www.youtube.com/watch?v=QHFK1yKfiGo
Είναι και αυτή μαγική.
Αλλάζουν τα λόγια ακούγοντάς την καθώς μεγαλώνεις.
Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 11:06 μμ
monaxikoasteri
Σε ευχαριστώ Οsiri, που την μοιράστηκες μαζί μου!
Καλό σου βράδυ!
Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 12:13 πμ
Urban Fish
Eίναι πραγματικά πολύ όμορφο να ανακαλύπτουμε παλιά πράγματα, πράγματα που μας θυμίζουν όμορφες στιγμές… ιδίως όταν αυτές οι στιγμές είναι στην παιδική μας ηλικία…
Εγώ για παράδειγμα κάθε φορά που ακούω το τραγούδι Lambada των Kaoma (http://visit-urbanfish.blogspot.com/2008/02/lambada.html) ταξιδεύω αυτόματα παλιά… τότε που ήμουν και εγώ μικρούλα και υπό τους ήχους του τραγουδιού στροβιλιζόμουν με μια φούστα Lambada!
Τι όμορφες εποχές…
Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 12:48 πμ
monaxikoasteri
Tώρα που το λες Urban Fish, είχε γίνει χαμός εκείνη την εποχή με το Lambada και όπως αργότερα με την Makarena….
Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 1:07 μμ
vasilis
Όμορφα όλα, ήθελα έναν Ray Charles.. να σαι καλά που μας τα ξαναθύμισες… Μπαίνει άνοιξη, παρά το κρύο το σημερινό… Φιλιά και καλημέρα
Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 1:23 μμ
Kaveiros
Κοίτα να μη τη χάσεις, ή τη πετάξεις, αμαρτία είναι..
Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 1:44 μμ
monaxikoasteri
Χαίρομαι vasili μου που σου άρεσε ο Ray Charles…έπρεπε τελικά, να ψάξω στο you tube, για να μάθω τελικά, ποιος ερμήνευσε γενικότερα αυτά τα ωραία τραγούδια…
Καλή σου μέρα!
Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 1:52 μμ
monaxikoasteri
Βρε συ kaveire, την έχω ήδη μόνο εγώ στα χέρια μου 25 χρόνια και τα λατρεύω αυτά τα τραγούδια…δεν πρόκειται να τη χάσω…το μόνο που με φοβίζει είναι μήπως χαλάσει…