Άνθρωποι…

Μια υποχρέωση με ανάγκασε να κατέβω στο κέντρο της πόλης σήμερα το πρωί. Ήθελα να πάρω κάποια πιστοποιητικά από τα Κ.Ε.Π. Ευτυχώς δεν είχε πολύ κόσμο και συγκεκριμένα ήμουν δεύτερη στη σειρά πίσω από έναν κύριο. Έναν άντρα, που φαινόταν ταλαιπωρημένος από τη ζωή, ατημέλητα ντυμένος, με γένια 2 βδομάδων, η ηλικία του γύρω στα 45. Χωρίς να το θέλω άκουσα τη συνομιλία του με την υπάλληλο του Κ.Ε.Π. Η εμφάνισή του επιβεβαίωσε και την εικόνα της υπόλοιπής του κατάστασης. Μέσα σε 6 μήνες είχε χάσει τη γυναίκα του, πατέρα, πεθερά και όπως ανέφερε ο ίδιος και η αδερφή του ήταν έτοιμη να “φύγει”…Μόνο με μερικά λόγια ενός αγνώστου ανθρώπου αμέσως ένοιωσα μια θλίψη και στενοχώρια για το προσωπικό δράμα αυτού του άντρα…

Αργότερα στο σπίτι κάθισα και σκέφτηκα, πώς γίνεται να  επηρεαζόμαστε από τις ζωές των άλλων… Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων, που τους γνωρίζεις μια ολόκληρη ζωή, αλλά σε καμιά περίπτωση να μην μπορούν να σε αγγίξουν συναισθηματικά. Είτε θα σε αφήνουν παντελώς αδιάφορο, ακόμα και αν κυκλοφορείτε στον ίδιο κύκλο. Λέγοντας κύκλο εννοώ τον συγγενικό, τον κοινωνικό και τον επαγγελματικό. Από την άλλη άνθρωποι, που τους αντικρύζεις για πρώτη φορά κεντρίζουν το ενδιαφέρον σου.

Από εκεί και πέρα, ένα άλλο ερώτημα γεννήθηκε μέσα μου: Κατά πόσο αυτό το ενδιαφέρον που αναπτύσσεται μέσα μας είναι ειλικρινές και βαθύ…Πόσο κοντά αφήνουμε τον άλλον να μας πλησιάσει? Μέσα από συζητήσεις, εμπειρίες των άλλων, αλλά και προσωπικές, φαίνεται, ότι όλοι μας κρατάμε κάποιες δικλείδες ασφαλείας. Υψώνουμε ένα τείχος ανάμεσα σε μας και τους άλλους και επικρατεί γενικά μια καχυποψία στις καθημερινές μας δοσοληψίες.

Φυσικά όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι και το σίγουρο είναι επίσης, πως υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί χαρακτήρες. Άνθρωποι ανοικτοί και εξωστρεφείς, που εύκολα μιλούν για τα προσωπικά τους και τα συναισθήματά τους. Στον αντίποδα υπάρχουν και άνθρωποι εσωστρεφείς, που αρέσκονται να κρατούν το στόμα τους και την καρδιά τους κλειστά. Ο τύπος ανθρώπου στην πρώτη περίπτωση παρουσιάζεται να είναι πιο κοινωνικός και να επιθυμεί να βρίσκεται με άλλους ανθρώπους, ενώ στη δεύτερη περίπτωση μοιάζει να αποζητά τη μοναχικότητα ως τρόπο ζωής. Αλλά και πάλι αυτές οι περιπτώσεις δεν είναι οι μοναδικές ούτε ο κανόνας στη ζωή.

Η κοινωνικότητα δεν σημαίνει και παράλληλα, ότι ενδιαφέρεσαι και νοιάζεσαι για τα συναισθήματα των άλλων. Όπως επίσης η μοναχικότητα δεν σημαίνει και ταυτόχρονη αποστασιοποίηση και νέκρωμα των αισθήσεων.

Επιστρέφοντας στο ερώτημά μου κατά πόσο ενδιαφερόμαστε για τον πλησίον μας και κατά πόσο είμαστε και εμείς δεκτικοί στο να μας πλησιάσουν και να γνωριστούμε αμφίδρομα και ειλικρινά, είναι μεγάλο. Έχει να κάνει με το κέρδος, τον αλτρουισμό, τον φόβο? Ποιος μπορεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα?

Όλοι γνωρίζουμε ότι στον κόσμο αυτό ερχόμαστε και φεύγουμε μόνοι. Από εκεί και πέρα όμως δική μας είναι η επιλογή για το πώς θα πορευτούμε στη ζωή. Το πώς θα χειριστούμε τον εαυτό μας, τι σχέσεις θα κρατήσουμε με τους γύρω μας…

Παρόλα αυτά, όλα μοιάζουν να είναι δύσκολα στις μέρες μας… τον ποιον να εμπιστευτείς, σε ποιον να χαρίσεις την καρδιά σου.

Ο κίνδυνος της προδοσίας είναι διάχυτος παντού…προδίδονται σχέσεις, αισθήματα και ελπίδες. Φοβάσαι να ρισκάρεις, φοβάσαι να επενδύσεις στο συνάνθρωπό σου…Νοιώθεις ότι αν απλώσεις το χέρι για συμπαράσταση, να δώσεις και να λάβεις αγάπη…όλα θα χαθούν στις σκιες…

….Θα μείνουν μόνο τα κομμάτια ενός ονείρου!

Σε όλα αυτά αναρωτιέμαι ποια είναι η θέση του αστεριού?