Δυο κουβεντούλες και ένα τραγούδι…

Κυριακή απογευματάκι…ύστερα από μια χορταστική παστιτσάδα με  ντόπιο κόκκορα, ήρθε η ώρα για χαλάρωση.

Αραχτή λοιπόν στον καναπέ να παρακουλουθώ με την μια άκρη του ματιού την τηλεόραση…μπα δεν έχει και τίποτα αξιόλογο να δω…

Άρα η προσοχή πέφτει κυρίως στο άλλο μάτι, που βλέπει έξω από την μπαλκονόπορτα… Όχι μην ανησυχείτε, δεν είμαι αλλήθωρη, αλλά η προσοχή μου δεν μένει εστιασμένη σε κάτι συγκεκριμένο…

Μόνο η θάλασσα εκεί απέναντι φαίνεται να κερδίζει τελικά το ενδιαφέρον μου. Την βλέπω να αφρίζει σε ορισμένα σημεία της όταν τα κύμματα σκάνε στην ακτή, εκεί στην προβλήτα που αράζουν τα πλοία…ενώ στο βάθος σαν χαμαιλέοντας να αλλάζει χρώματα από σκούρο πράσινο κυπαρισσί, σε διάφορες αποχρώσεις του μπλε ως το γκρι, όταν άκρη της θάλασσας μοιάζει να αγγίζει τα όρια του ουρανού…Είναι πράγματι ένα ωραίο θέαμα τόσο ξεκούραστο για το μάτι… Είπα ξεκούραστο? Ίσως να ισχύει αυτό από μια άποψη, αλλά  κυρίως θα την χαρακτήριζα δελεαστικά επικίνδυνη…Μοιάζει σαν ένα τρομερό ζωντανό πλάσμα, που σε τραβάει στην σκοτεινή αγκαλιά της και ενώ ξέρεις, πως είναι παράτολμο δεν μπορείς να αντισταθείς στη γοητεία, που σου ασκεί και σε μαγεύει…

Τελικά νομίζω, ότι μου αρέσει περισσότερο αυτή η άγρια ομορφιά της θάλασσας…Μάλλον επειδή είναι η πρώτη φορά, που κάθομαι και την παρατηρώ πραγματικά. Πιάνω τον εαυτό μου να μην ξεκολλάει το βλέμμα της από πάνω της, ενώ παράλληλα τα δάχτυλά μου τρέχουν πάνω στο πληκτρολόγιο, έτσι όπως κάθομαι εδώ στον καναπέ  με το λάπτοπ αγκαλιά…

 Έχει σκοτεινιάσει…ναι σόρι πάλι για τον καιρό θα  μιλήσω, αλλά αναγκαστικά πια, αφού ο βαρύς, συννεφιασμένος καιρός έχει βυθίσει στο σκοτάδι το δωμάτιο…Αν και το αμπαζούρ είναι δίπλα μου, δεν αποφασίζω να πατήσω τον διακόπτη. Προτιμώ να μείνω στις παχιές σκιες του χώρου γύρω μου με μόνη εξαίρεση η λάμψη της οθόνης του υπολογιστή, που πέφτει επάνω μου.

Τελικά έμαθα να απολαμβάνω αυτά τα κυριακάτικα απογεύματα…Κάποια στιγμή στο παρελθόν είχα παραπονεθεί εδώ σε αυτό το ιστολόγιο πόσο ανιαρά ένοιωθα, πόσο κοντά είχα φτάσει να χάσω ολότελα τον εαυτό μου μέσα στην απόλυτη απραξία…Όλα πια είναι θέμα συνήθειας. Μαθαίνεις να ζεις στις καταστάσεις, που αντιμετωπίζεις και να προσαρμόζεσαι…να αφομοιώνεις και να τα κάνεις κτήμα σου. Γίνεσαι και εσύ ένας χαμαιλέοντας σαν τη θάλασσα και περιμένεις. Περιμένεις να έρθει κάποιος στην αγκαλιά σου, γιατί δεν μπορεί να σου αντισταθεί.

Δεν ξέρω αν εγώ περιμένω πια κάτι αόριστο ή συγκεκριμένο, αλλά ένα είναι σίγουρο: ότι περιμένω. Αναμένω ίσως την αλλαγή στη ζωή μου. Αναμένω πιθανόν το ουράνιο τόξο, (όπως μου είπε μια φίλη χθες ) να βγει μετά την βροχή (μεταφορικά και κυριολεκτικά)…Ειλικρινά δεν μπορώ να προσδιορίσω τι… Είμαι όμως  εδώ, έχοντας το βλέμμα μου στραμμένο στη θάλασσα και περιμένω να έρθει. Ίσως η θάλασσα να μου το φέρει, αφού το έχει ξεβράσει το κύμα… Who knows? {  }

Αναρωτιέμαι αν βγαίνει ειρμός από αυτές τις σκέψεις…αλλά στην ουσία αδιαφορώ, γιατί μπορεί το μυαλό να μην καταλαβαίνει, η ψυχή και η καρδιά όμως αισθάνονται και νοιώθουν…!

Για σήμερα διάλεξα αυτό το τραγούδι…το άκουσα προχθές στην τηλεόραση και έτυχε να θυμηθώ πόσο πολύ μου αρέσει και είχα πολύ καιρό να ακούσω…νομίζω ταιριάζει….

Μας καρδιοκτύπησε μεν, αλλά…

 Σε ένα ματς που θα μπορούσε να καθαρίσει από το πρώτο εικοσιπεντάλεπτο, προτίμησε ο Θρύλος να του δώσει λίγο σασπένς χάνοντας πάρα πολλές ευκαιρίες στο πρώτο ημίχρονο, με κορυφαία την απώλεια του πέναλτι…

Τι και αν ανοίξαμε γρήγορα το σκορ μόνο στο 7′ με πολύ ωραίο πλασέ του Ντιόγκο, ο Ολυμπιακός έπαιζε σε όλο το παιχνίδι με τη φωτιά, αφού ο ΟΦΗ, παραλίγο να επιβεβαιώσει (και το έκανε εν μέρει) το όνομά του.

Έπρεπε να μπει ο σούπερ Galletti, με την κλάση του να δώσει το προβάδισμα εκ νέου στην ομάδα και να γράψει και το τελικό: ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΟΦΗ    2-1

Αξιοσημείωτο? Αναρωτιέμαι για ποιο λόγο έπαιζε απόψε ο Γκαλίτσιος…το παιδί φαίνεται δεν τραβάει.

Συγκινητική Στιγμή? Η στιγμή αποθέωσης του Ντάρκο Κοβάσεβιτς, όταν όλο το γήπεδο τον χειροκροτούσε και φώναζε ρυθμικά το όνομά του. Αν και κράτησε με με το ζόρι τα δάκρυά του, φάνηκε, ότι η μεγάλη  αγάπη του κόσμου, τον συγκίνησε βαθιά…!

Αλλά ας δούμε τα δυο υπέροχα γκολ του Θρύλου, γιατί ανεξαρτήτως καρδιοκτυπήματος αξίζαμε τη νίκη και πετύχαμε δυο όμορφα γκολ:

Αααα και για να μην ξεχνιόμαστε τα δώρα συνεχίζονται από τον αιώνιο αντίπαλο…

ο φίλος υπέρυθρος εδώ και εδώ τα εξηγεί όλα (καλά είναι όλα τα λεφτά!!!!! )

Άντε γεια βαζελάκια… εκείνα τα κυάλια, που λέγαμε τις προάλλες τα θέλετε τελικά?