Είναι φοβερό αυτό, που συμβαίνει…! Δεν λέει να σταματήσει να βρέχει, συνεχίζουν οι βρύσες του ουρανού να έχουν ανοικτές τις βάνες και μας έχουν έχουν κλείσει στα σπίτια μας μέσα, σαν το άγριο ζώο στο κλουβί…Τουλάχιστον εμένα. Δεν μου κάνει καμιά αίσθηση να βγω έξω.

Ξέρω σας έχω πρήξει με το να παριστάνω συνέχεια την Ε.Μ.Υ, αλλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Θυμάμαι πριν δυο χρόνια περίπου, ίσως και λίγο παραπάνω τέτοια εποχή να κυκλοφορούμε με κοντομάνικα και μες τον καλόκαιρο… Αλλά έτσι είμαστε γενικά…πάντα να παραπονιόμαστε  και να γκρινιάζουμε με το καθετί, γιατί τίποτα δεν μας ευχαριστεί…

Και εμένα πολλά δεν με ευχαριστούν αυτόν το καιρό. Πιθανότατα επειδή δεν δουλεύω, παρά θα μπω ξανά στον στίβο της εργασίας ξανά την Άνοιξη. Ως τότε άπλετος χρόνος για “σκότωμα” και πραγματικά δεν ξέρω πώς… Είναι η πρώτη φορά, που δεν κάνω τίποτα το χειμώνα και δεν έχω συνηθίσει να κάθομαι…

Μέσα μου παλεύουν δυνατά δυο χαρακτηριστικά μου: Η κοινωνικότητα και η αντικοινωνικότητα. ‘Εχω επιλέξει να είμαι χώρια από οικείους μου…αρκετά προβλήματα έχω να αντιμετωπίσω με τους δικούς μου δαίμονες δεν είναι ανάγκη να φορτωθώ και την πίεση άλλων. Μένουν, λοιπόν οι φίλοι…λίγοι και καλοί. Αλλά και αυτοί έχουν τις δουλειές τους, τις ασχολίες τους, ή ακόμα και εγώ δεν είμαι σε ψυχολογική θέση να μιλώ συνέχεια μαζί τους…οπότε επιλέγω τη μοναξιά ή η μοναξιά επιλέγει εμένα…

Η θλίψη είναι το κύριο χαρακτηριστικό της εποχής…η μελαγχολία και η λύπη. Μια βόλτα στην μπλογκόσφαιρα βλέπω καθημερινά αυτό το φαινόμενο σε όλους τους e-φίλους. Σήμερα πάλι σε μια επίσκεψη στο αγαπημένο νατασσΆκι διάβασα και είδα αυτό… Πόσο στενοχωρήθηκα!!! Κοιτάω το μικρό μου “ήλιο”, παρακολουθεί κινούμενα σχέδια…συλλογίζομαι πόσο αθώα είναι ακόμα η ψυχούλα του. Δεν έχει δηλητηριαστεί από τα κακώς κείμενα της καθημερινότητας, δεν τον έχει αγγίξει ο όλεθρος του πολέμου. Εύχομαι να μην τύχει να τα νοιώσει ποτέ. Μακάρι σε κανένα παιδί να μην έρθει η ώρα της ενηλικίωσης, αλλά να παραμείνει για πάντα ένα παιδί στην καρδιά και στην ψυχή. Ίσως να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος, αλλά φευ! Νομίζω, ότι άδικα κάνω αυτή την ευχή…κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει της μοίρας του….

Βλέπω τον “ήλιο” μου να χορεύει και να διασκεδάζει με τα τραγούδια των Mazoo and the Zoo. Άφησα και εγώ τον εαυτό μου να παρασυρθεί και να γελάσει με το νέο τραγούδι της μικρής κατσικούλας… Τελικά αυτή είναι η λύση, να μπορούμε να βρίσκουμε τη χαρά στα μικρά και απλά πράγματα στη ζωή? Βέβαια παραμονεύει και ο άλλος κίνδυνος να ξεφύγουμε τελείως…

Χαμός γίνεται στην τηλεόραση και στα blogs πότε με το ποια παρουσιάστρια ή celebrity κυκλοφορεί χωρίς εσώρουχο και πότε με το σάλο που έχει γίνει με το ξενόφερτο φρούτο της γνωστής τηλεπερσόνας να εκφωνεί τον καιρό. Μάλλον έχω γίνει γεροπαράξενη αλλά αυτό το θέαμα στην τηλεόραση με ξενίζει και με ενοχλεί. Δεν πιστεύω να είμαι πουριτανή ή να μου λείπει το χιούμορ, αλλά πραγματικά δεν βρίσκω καμιά χρησιμότητα σε αυτά, που με το ζόρι μας σπρώχνουν να δούμε. Οπότε η καλύτερη επιλογή φαντάζει το remotecontrol να είναι μονίμως πατημένο στο pauce, για να μην πω καλύτερα να κλείσουμε τελείως την τηλεόραση.

Θα προτιμήσω να ακούσω μουσική…μελωδίες που χαρακτηρίζουν τη βαριά ατμόσφαιρα του χειμώνα…και ακολουθούν το πνεύμα του προηγούμενου ποστ μου. Χειμώνας από τις 4 εποχές του Vivaldi, νομίζω ότι ταιριάζουν στη σημερινή μέρα:

ΥΓ: Ελπίζω αργότερα…κάποια στιγμή το απόγευμα, αύριο ή ακόμα μεθαύριο να μπορούμε να πούμε πως πάνε καλύτερα τα πράγματα…!

ΥΓ2: Αν κέρδιζε ο Ολυμπιακός το απόγευμα θα έφτιαχνε  η δική μου διάθεση… Το ξέρω θα σας τρελάνει το αστεράκι με την τελευταία σκέψη, αλλά τι να κάνουμε έχουμε και ορισμένες  αδυναμίες   !!!!!