Σήμερα θεωρώ, πως είναι η πιο χειμωνιάτικη μέρα…Πάντα να στέκομαι στην αγαπημένη μου γωνιά του σπιτιού…εκεί στην μπαλκονόπορτα, παρατηρώ την βροχή να πέφτει αστάματητα. Στα γυμνά κλαδιά των δέντρων κρέμονται οι στάλες σαν διαμαντένια δάκρυα…πιο πέρα το βλέμμα μου πέφτει στη θάλασσα. Μια θάλασσα σκοτεινή, που έχει γίνει ένα με τον ορίζοντα…μια γκρίζα ατμόσφαιρα σε αυτό το χειμωνιάτικο πρωινό.

Ο συλλογισμός μου τρέχει…έχω φύγει από τα όρια του σπιτιού μου, μακριά από το νησί μου. Έχω περάσει τη θάλασσα και έφτασα εκεί ψηλά, στο λατρεμένο μου προορισμό: το Μέτσοβο.

Μια βόλτα στα πέτρινα σοκάκια, ανάμεσα στα παραδοσιακά σπιτάκια με τις πέτρινες προσόψεις και τη ξύλινη διακόσμηση στο εσωτερικό. Το πιο πιθανό είναι το μέρος να είναι χιονισμένο. Μια ματιά ψηλά στο βουνό, εκεί στο χιονοδρομικό, μου επιβεβαιώνει αυτή τη σκέψη.

Ο αναζωογονητικός ψυχρός αέρας, η απαράμιλλη ομορφιά του τοπίου γύρω μου έχουν γεμίσει κάθε πόρο της ψυχής μου. Ο καλύτερος τρόπος να διαφυλάξω αυτές τις στιγμές στα ντουλαπάκια του μυαλού μου είναι να κάτσω (νοητά πάντα) σε έναν καναπέ δίπλα στο τζάκι. Να βλέπω το χορό της φωτιάς στα μυρωδάτα καυσόξυλα και τις φλόγες να γλύφουν τα κούτσουρα, διαχέοντας τη ζεστασιά στο χώρο και σε μένα…στα χέρια μου να κρατώ μια μεγάλη κούπα με ζεστή πηχτή σοκολάτα, ενώ στα αυτιά μου να φτάνουν οι απαλές νότες της μουσικής: Moonlight του Beethoven… Υπάρχει καλύτερη και πιο χαλαρωτική εικόνα?

Το ποστάκι αυτό είναι μια απάντηση της αγαπητής Θαλασσινής, σε ένα νέο μπλογκοπάιχνιδο και που δέχτηκα με χαρά, να περιγράψω δηλαδή, μια χαλαρωτική στιγμή μου εντός ή εκτός σπιτιού…Ελπίζω να τα κατάφερα…