Τα μαθητικά τα χρόνια…

Ένα σεπτεμβριάτικο ζεστό πρωινό του 1982, μια μητέρα κρατώντας από το χέρι τη μικρή της κόρη, κλείνει την εξώπορτα του σπιτιού της και παίρνουν το δρόμο, που οδηγεί στο δημοτικό σχολείο του τότε μικρού χωριού. Είναι η δεύτερη μέρα σταδιοδρομίας ως μαθήτριας, που ανοίγεται για το μικρό αυτό κορίτσι. Ένα κοριτσάκι με πλεγμένα τα μαλλιά της σε δυο κοτσίδες, να φοράει την κλασική μπλε ποδιά του σχολείου, με το λευκό γιακαδάκι.

 Παρόλο που το βάπτισμα του πυρός, το είχε πάρει στον αγιασμό την προηγούμενη μέρα, η καρδιά του εξάχρονου κοριτσιού χτυπούσε δυνατά από συγκίνηση και από ντροπή… Στην πλάτη της είχε κρεμασμένη μια τεράστια σε όγκο, ροζ τσάντα με ζωγραφισμένη πάνω τις φιγούρες της Μάγιας της μέλισσας και του Βίλυ. Σε αυτή την τσάντα ήταν κλεισμένα όλα τα όνειρα και οι ελπίδες για μάθηση, στην καρδιά της όμως βρισκόταν το άγχος για τη νέα ζωή, που ξεκινούσε για εκείνη μακριά, από την ασφάλεια του σπιτιού της. Η αγωνία και η περιέργεια ήταν έκδηλα χαραγμένες στο πρόσωπό της για τα νέα άτομα, που θα συναντούσε, τους νέους φίλους, που θα αποκτούσε και κυρίως για την γνωριμία της με τους συμμαθητές της, που θα τη συνόδευαν και θα την περιστοίχιζαν για έξι χρόνια.

Φθάνει στο πλατύσκαλο του σχολείου, με ένα κόμπο στο στομάχι…για το ταξίδι στο άγνωστο, αλλά σηκώνοντας τα μάτια είδε τη δασκάλα με ένα θερμό χαμόγελο στα χείλη να καλωσορίζει τους μαθητές. Τα βλέμματα συναντήθηκαν, ένας κρυφός διάλογος σαν συννενόηση, πως όλα θα πάνε καλά, ήταν αρκετός να δώσει στο κοριτσάκι τη δύναμη να διαβεί την πόρτα του σχολείου.

Κάπως έτσι εξελίχθηκε η ιστορία της πρώτης εμπειρίας του αστεριού, η δικιά μου δηλαδή με το σχολείο…Ξεκίνησαν με έξι υπέροχα χρόνια στο δημοτικό, που είχε βέβαια τα μαθήματα και το διάβασμα, αλλά δεν ξέχασα ποτέ τις πλάκες με τους συμμαθητές μου, τα αστεία μας…Στα διαλείμματα να παίζουμε τα γνωστά παιχνίδια της εποχής, κουτσό, σχοινάκι, τα μήλα. Πώς θα μπορούσα να λησμονήσω το “πούντο πούντο το δαχτυλίδι”, το χαλασμένο τηλέφωνο και τόσα άλλα…

Μνήμες αξέχαστες και αγαπημένες ανασύρονται από το σεντούκι του νου μου…ένα ακόμα οδοιπορικό στις παλιές ρούγες του παρελθόντος…μια στάση στα μαθητικά μου χρόνια!

ΥΓ: το ποστάκι αυτό το αφιερώνω στη Lilith, που μου έδωσε την έμπνευση για να το αναρτήσω…