Στη μηχανή του χρόνου…

Σηνήθως, ως και καθόλου, δεν κοιμάμαι τα μεσημέρια, αλλά χθες ένεκα καιρού, που παρεπιπτόντως, είχε μια βαριά συννεφιά, είχα έναν πονοκέφαλο. Έτσι έγειρα για λίγο στον καναπέ κλείνοντας τα μάτια και όπως φαίνεται με πήρε ο ύπνος…

Πραγματικά ο ύπνος μου δεν κράτησε πολύ, παρά μόνο λίγες στιγμές…αρκετές όμως να ανεβώ σε μια μηχανή του χρόνου να με πάει στα παλιά…στην παιδική μου ηλικία.

Τότε που το αστέρι ήταν απλά ένα μικρό σημαδάκι στον ουρανό, είχε μόλις ουσιαστικά βγει από το αβγό και έπαιζε με τα άλλα μιικρά αστεράκια της γειτονιάς…

Σε μια γειτονιά, που είχε περισσότερες αλάνες παρά πυκνοκατοικημένα σπίτια, ιδανικά για μικρά παιδιά για να τρέξουν, να κρυφτούν πίσω από δέντρα ή να σκαρφαλώσουν σε αυτά, χωρίς το φόβο να παραμονεύει σε κάθε γωνιά…Μιλάμε για τον φόβο που έχει πλέον η δική μας γενιά γονέων στο που να αφήσουν μόνα τους τα τέκνα τους να παίξουν, χωρίς επιτήρηση.

Τότε ήταν αλλιώς…στο όνειρό μου πάντα μου ήρθε μια σκηνή ανοιξιάτικη, που η παρέα μου την αποτελούσε εγώ, ο αδελφός μου και τα δυο μου ξαδέρφια…Είχαμε φτιάξει τόξα και φαρέτρες με βέλη (μην νομίζετε κάτι σπουδαίο και επικίνδυνο) και κρυβόμασταν ανάμεσα στα δέντρα. Ψηλές λυγερόκορμες δάφνες και στις ρίζες τους ήταν φυτρωμένα ροζ και μαβιά κυκλάμινα, θαρρώ. Τα μάγουλά μας κόκκινα από το κυνηγητό και το γέλιο μας να ακούγεται σε όλη την γειτονιά…

Το μεσημέρι οι γονείς μας μας φώναζαν να μαζευτούμε για να μην αναστατώνουμε την γειτονιά, αλλά πού μυαλό εμείς…Αφήναμε να περάσει λίγη ώρα και μαζευόμαστε πάλι…σειρά είχαν πιο ήσυχα παιχνίδια, πότε κουκλοθέατρο με μαριονέτες που φτιάχναμε εμείς με ένα απλό μακό ύφασμα και περνούσαμε τα δάχτυλα ανάμεσα…πότε παίζαμε το “μπακάλικο” και πουλούσαμε τάχα στους περαστικούς δαφνόφυλλα και φρέσκο αρωματισμένο χώμα…

Στο σούρουπο είχε την τιμητική του ο κρυφτοπόλεμος. Η ορατότητα περιορισμένη, οι κρυψώνες άφθονες στις ανεγειρόμενες τότε οικοδομές και παίζαμε τότε με τις ώρες μέχρι να βραδιάσει για τα καλά…

Το βράδυ συγκεντρωνόμαστε στην αυλή, εκεί δίπλα στους δικούς μας που κουβέντιαζαν, ενώ εμείς  περικυκλωμένα από το χλωμό φως των πυγολαμπίδων, που χόρευαν γύρω μας λέγαμε τις δικές μας ιστορίες…Ο ξάδερφός μου, ο μεγαλύτερος ήταν άσσος στο να μας διηγείται ιστορίες φανταστικές, ανατριχιαστικές με μάγισσες και βρυκόλακες, ενώ εμείς τα μικρότερα παιδιά τον ακούγαμε με βουρλωμένα μάτια και ανοικτό το στόμα…Πόσες φορές μείναμε ξάγρυπνοι στα κρεβάτια μας εξαιτίας των διηγήσεων αυτών!

Σε ένα φλας μπακ σαν αστραπή πέρασαν αυτές οι εικόνες από τα κλειστά μου βλέφαρα…Όλη μου η παιδική ηλικία συρρικνωμένη σε ελάχιστα δευτερόλεπτα του ονείρου, όσο κράτησε και ο ελάχιστος ύπνος μου πάνω στον καναπέ. Σε ένα καναπέ ενός διαμερίσματος σε μια πολυκατοικία, δίπλα σε άλλες νεόκτιστες πολυκατοικίες…

Πόσο μου έλειψαν αυτές οι μνήμες από τα παλιά…στην παλιά μου γειτονιά…!