Μα…πολύ πίτα, σου λέω…!

Έντεκα η ώρα…ανοίγω το ένα μάτι. Αμάν τι ήθελα και το έκανα αυτό? Το σφράγισα με μιας, μπας και σταματούσα το σφυροκόπημα, που ένοιωθα στο κεφάλι…

Έντεκα και δέκα…άνοιξα και τα δυο μονομιάς. Σκέφτηκα μια ψυχή, που είναι να βγει, ας βγει μια ώρα αρχύτερα. Η κατάσταση μου δεν είχε καλυτερέψει μα λέω “τι στο καλό, έτσι θα περάσω όλη την Κυριακή μου?”

Εμ τι ήθελα το ξενύχτι και κυρίως το ποτό μέχρι τις πεντέμισι τα ξημερώματα? Η πρώτη έξοδος για το 2009 και το…γλέντησα δεόντως! Τα μεσάνυχτα η γνωστή παρέα των τριών κυριών (το τρίο στούτζες, όπως μας αποκαλώ εγώ   ) συγκεντρώθηκε και πήγαμε στο στέκι μας, το καλό εκείνο μπαράκι με την πολύ καλή μουσική…και τον ενδιαφέροντα κόσμο, που μαζεύει.

Τα ποτά πήγαιναν και έρχονταν, η μια μπύρα μετά την άλλη, τέσσερις στον αριθμό…πάλι καλά που θυμάμαι και τον αριθμό. Τι σημασία έχει αυτό θα με ρωτήσετε…Εεεεε δεν έχει όταν σε συνδυασμό με τρία (ίσως, δεν είμαι σίγουρη) σφηνάκια μου έκαναν ένα κεφάλι “καζάνι”?

Κάπως έτσι πέρασε η βραδιά…αστεία, γέλια και εξαίσια μουσική. Αφού ήπιαμε και τα τελευταία ποτά μας, φύγαμε, αλλά οι φίλες μου νόμιζαν, ότι δεν ήμουν σε θέση να οδηγήσω. Παρόλο που όντως ήμουν…πίτα, πήρα τη μια σπίτι της και μετά εγώ στο δικό μου.

Εκεί άρχισε ένα δράμα αφού ένοιωθα το κεφάλι να γυρίζει και το στομάχι να διαμαρτύρεται. Ξεντύθηκα κουτσά στραβά και έπεσα ξερή για ύπνο, γλιτώνοντας το άδειασμα…του στομαχιού. Βέβαια ξυπνώντας πια διαπίστωσα, ότι είχα αποκτήσει δυο μάτια ρακούν…είχα ξαχάσει να ξεβαφτώ!

Ώρες αργότερα αφού σηκώθηκα πλέον, με τρομερό πονοκέφαλο (μέχρι και τώρα δηλαδή) έφτιαξα ένα παστίτσιο σαν …χαρωπή νοικοκυρά!

Σκέτη μεταμόρφωση ή θα πω καλύτερα μια παράνοια σαν αυτό που άκουσα χθες ….