Ένα άλλο αναμνηστικό που αγόρασα στην Αθήνα ήταν και το dvd της ταινίας  σε συσκευασία δώρου…όχι ότι είχε φυσικά σημασία αυτό, αλλά μια βόλτα στα village cinemas με έκαναν να το αγοράσω από το gift shop, αφού δεν έτυχε μέχρι στιγμής να δω την ταινία…

Χθες το βράδυ μιας και δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω, έκατσα να την δω και…σήμερα θέλω να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας…

Συλλογίζομαι πόσος ντόρος έγινε για αυτή την ταινία, έτσι ώστε να πέσω θύμα και εγώ για να την αποχτήσω και όχι απλά να νοικιάσω το dvd ή να την δω κάποτε στη NOVA. Δεν λέω διασκεδαστική ήταν, αλλά μέχρι εκεί… Πόσες όμως γυναίκες παρακολουθούσαν τη σειρά ή την ταινία τώρα και τη θεωρούσαν ως τη Βίβλο της χειραφετημένης, ανεξάρτητης  και σύγχρονης γυναίκας?

Οι περιπέτειες τεσσάρων  γυναικών, σε μια ώριμη ηλικία, που το κύριο μέλημά τους φαντάζει το πώς θα μείνουν ανεξάρτητες και δυναμικές. Άλλο μήνυμα, που “πασάρουν” προς τα έξω, είναι η εμμονή των γυναικών για την επώνυμη ένδυση σε σημείο να φτάνουν να μην έχουν χρήματα για να πληρώσουν το νοίκι τους, αρκεί να κορευτεί η “ανάγκη” τους να αγοράσουν ΤΟ παπούτσι ενός επώνυμου σχεδιαστή. Άρα μόνο έτσι θα φτάσουν (τάχα) στην επιτομή της επιτυχίας…της οποιαδήποτε επιτυχίας…

Ο καλλωπισμός και η ματαιοδοξία σε όλο το μεγαλείο τους! Αυτή όμως  είναι η επιφάνεια, που παρουσιάζεται μέσα από τα φανταχτερά χρώματα και τα φίνα υφάσματα υπό την υπογραφή ενός φημισμένου δημιουργού. Είναι η λουστραρισμένη εικονική πραγματικότητα, που θέλει το θηλυκό να επιβληθεί του αρσενικού στο αναγνωρισμένο, κοινώς, δύσκολο στίβο της ζωής. Η δύναμη, που αντλούν οι κυρίες στολισμένες σαν παγώνια, τους δίνει την ανόητη σκέψη, ότι μπορούν να ζήσουν χωρίς την παρουσία αντρός στη ζωή τους και αν τον αποδεχτούν δεν τον κάνουν ισότιμο μέλος μιας όμορφης συμβίωσης , αλλά ένα κομπάρσο στο έργο, που οι ίδιες δημιουργούν στο μυαλό τους.

Πέρσι επίσης μεγάλος χαμός έγινε στην τηλεόραση με τη σειρά του MEGA, η Μαρία η άσχημη  όπου μια κοπέλα εκεί παρά την αντικειμενική άσχημη εικόνα της κατάφερε (έστω για χάρη ενός στοιχήματος) να κερδίσει την καρδιά του αρενωπού προϊσταμένου της. Αφού εντέλει μεταμορφώνεται σε καλλονή, να κάνει τους πάντες γύρω της να πέφτουν ξεροί στα πόδια της…Βέβαια εδώ θα μου πείτε είναι η επιβράβευση της καλής της και ευγενικής της καρδιάς…μόνο που λίγοι είναι αυτοί, που το αντιλαμβάνονται εγκαίρως…και δεν σπάνε στο τέλος τα “μούτρα” τους…

Σε μια συζήτηση, που είχαμε την παρέα μου σε ένα καφέ προχθές, πάνω στην κουβέντα έπεσε και το ΜΕΓΑΛΟ ερώτημα: “πού είναι οι άντρες πια”? Για να έρθει η απάντηση, ότι απλά δεν υπάρχουν…

Κάθομαι και αναρωτιέμαι πόσο έχει αλλάξει η κόσμος μας και η εποχή μας στην ουσία… Θα πρέπει να μεταλλαχτώ από κάμπια σε πεταλούδα και να αποκτήσω πλουμιστά φτερά για να σαγηνεύσω το αρσενικό…και αν παρασυρθώ και από λατέρνα που θα κυκλοφορώ, η εγωπάθειά μου δεν με αφήσει να χαρώ το σύντροφό μου, αλλά τελικά τον κατασπαράξω σαν μια άλλη γυναίκα αράχνη?

Από την άλλη, μήπως θα πρέπει να θαφτώ πίσω από ματομπούκαλα, να αφήσω την τρίχα στη μασχάλη να γίνει…κοτσίδα μπας και κάποιος με λυπηθεί και να μου ρίξει…ΑΝ μου ρίξει μια δεύτερη ματιά, όταν ανακαλύψει τον καλό μου χαρακτήρα και την ευγενική μου ψυχή?

Δεν μπορώ απλά να είμαι ο εαυτός μου? Θα πρέπει να αποδείξω και να αναδείξω τη θηλυκότητά μου φτάνοντας στα δύο άκρα είτε μέσα από μάσκες ομορφιάς και ρούχα υψηλής ραπτικής είτε να γίνω…σκιάχτρο? Είναι απαραίτητο να αποτάξω την απλότητα, που με χαρακτηρίζει?

Κανείς δεν αξίζει να μείνει μόνος (εκτός αν το κάνει από επιλογή)…Μόνο που πιστεύω ότι κάπου έχει χαθεί η μπάλα κάπου έχουμε μπερδέψει τους ρόλους στην κοινωνία μας και πόσο δύσκολο είναι πλέον να σχετίζονται τα δυο φύλα, αν σχετίζονται δηλαδή…

Αλλά μάλλον δεν είμαι αυτή, που θα μπορέσει να διορθώσει τα πράγματα…Θα παραμείνω όμως ο εαυτός μου, το απλό χωρίς ακρότητες αστεράκι και από εκεί και πέρα…σε όποιον αρέσουμε…!