Το ξημέρωμα με βρήκε στους δρόμους…κάποιες ανειλημένες υποχρεώσεις με σήκωσαν νωρίς από τη ζεστασιά του στρώματός μου. Ας είναι… μου δόθηκε η ευκαιρία να πω νωρίς την καλημέρα μου, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται σε μια μέρα, που ξεκινούσε με τα βαριά σύννεφα σκοτεινά και γεμάτα βροχή…

Οι φόβοι επαληθεύτηκαν. Δεν κατάφερα να την αποφύγω εγκαίρως, όχι ότι με πείραξε αφού ήταν τόσο σιγανή και “ποτιστική”, άρα θα πω, ότι την ευχαριστήθηκα κιόλας…

Στο σπίτι πια, χωρίς να έχω κάτι ιδιαίτερο να κάνω, θυμήθηκα τα cds μου με την ινδιάνικη μουσική, που είχα φέρει από το ταξίδι…

Καθισμένη οπώς πάντα κοντά στην μπαλκονόπορτα έβλεπα την βροχή να πέφτει ασταμάτητα πότε με ένταση και πότε πιο σιγά. Στα γυμνά κλαδιά των δέντρων οι στάλες της βροχής κρεμόντουσαν σαν μικροί κρύσταλλοι…και εγώ με ένα βιβλίο στο χέρι, διάβαζα και άκουγα την υπέροχη μουσική από τον υπολογιστή μου…

Η μουσική γρήγορα με παρέσυρε, παρατώντας το βιβλίο στην άκρη. Με πήρε σε ένα φανταστικό, νοητό ταξίδι στο χρόνο…με έφερε κοντά στις βαθιές ρίζες υπερήφανων λαών. Με τη μουσική τους να θέλουν να υμνούν τα στοιχεία της φύσης, που τα λάτρευαν ως θεούς… 

Σε ένα τετράωρο πραγματικής απόλαυσης και τα αυτιά μου ακόμα γεμάτα ήχους και μελωδίες, σίγουρα ξεχώρισα ορισμένα κομμάτια, που έγιναν αμέσως αγαπημένα : “ relampago” = rain dance, δηλαδή ο “χορός της βροχής” που ταίριαζε γάντι με τη σημερινή μέρα. Αποτέλεσε ο δικός μου ύμνος προς σε αυτήν. ’Εψαξα ειδικά για αυτό στο you tube να το βρω και δεν απογοητεύτηκα. Μου άρεσε τόσο πολύ! Ακούστε μελωδία…:

Ανάμεσα σε αυτά τα εκπληκτικά ακούσματα, ανακάλυψα και το “el ultimo mohicano” …Ποτέ μου δεν το είχα συνδυάσει με αυθεντική ινδιάνικη μουσική…

Αναφέρομαι στη μουσική επένδυση, το soundtrack της εξαιρετικής ταινίας “ο τελευταίος των Μοϊκανών” με τον εκπληκτικό ηθοποιό Daniel Day Lewis. Ποιος θα μπορούσε να ξεχάσει αυτήν την ταινία?

…μου άρεσε αυτό το μουσικό ταξίδι!!!  :)