Τα πάντα μου φταίνε…

Τι και αν άλλαξε η χρονιά…τι και αν οι ευχές πέσανε βροχή γύρω μου, από συγγενείς, φίλους, αγνώστους, ταξιτζήδες, εργαζόμενους στο ξενοδοχείο, που έμενα, στα μαγαζιά που πήγα να ψωνίσω, από μικροπωλητές στο δρόμο…ευχολόγια στην τηλεόραση και στα blogs…τίποτα μα τίποτα δεν λέει να αλλάξει προς το καλύτερο… Απεναντίας μοιάζει να βυθιζόμαστε περισσότερο στην απελπισία και την απόγνωση, που φέρνει το άκουσμα των κακών ειδήσεων…ο αδυσώπητος πόλεμος, που μαίνεται δίπλα μας και κανείς μα κανείς δεν βγαίνει να φωνάξει, να διαμαρτηρηθεί…να κάνει κάτι να αντιστραφεί το κλίμα.

Επέστρεψα από το ταξίδι, έχω κλειστεί στο σπίτι, δεν έχω δει άνθρωπο και κλεισμένη αυτές τις λίγες μέρες, που βρίσκομαι εδώ σε ένα δωμάτιο σκοτεινό, που φωτίζεται μόνο από τη λάμψη του υπολογιστή, τα έχω βάλει με όλους.

Με τον καιρό, που βρέχει ασταμάτητα  και είμαστε μες την μουντάδα, στην υγρασία και το κρύο. Δεν μου κάνει αίσθηση να ξεμυτίσω, να βγω να πάρω λίγο αέρα…με καλέσανε οι φίλες μου χθες: “έλα να βγούμε για ποτό”, μα εγώ με μια φτηνή δικαιολογία απέρριψα την πρόσκληση…

Μου έχει χαλάσει η ψυχολογία μπροστά στο χαζοκούτι, με έκτακτα δελτία να γίνομαι μάρτυρας  και τηλεθεάτρια ενός σκληρού και άδικου πολέμου. Να βλέπω τους σκοτωμούς και τις καταστροφές και πέρα από την απέραντη θλίψη, που νοιώθω να είμαι συνάμα αδύναμη να βοηθήσω…να κάνω κάτι να σταματήσω αυτή την τραγωδία.

Όπου να γύρω το βλέμμα θα βρίσκω και μια απώλεια…Θα θρηνώ ένα μικρό θάνατο! Ακόμα και εδώ στην μπλογκόσφαιρα, προσπαθώ να καταλάβω το γιατί ένας αγαπητός φίλος blogger σταμάτησε να γράφει…Indicte δεν γνωριζόμαστε πολύ, αλλά με θλίβει αφάνταστα το γεγονός, που αποφάσισες να σταματήσεις το blogging!

Γυρνώ μες στο σπίτι σαν την άδικη κατάρα και περνώντας από έναν καθρέπτη μπροστά βλέπω μια φρικτή φιγούρα να  με κοιτά…Εμένα με μπλεγμένα μαλλιά, ένα ξανθό κουβάρι και τσίμπλες στα μάτια να έχω πέσει στην αυτολύπηση και στη μιζέρια, γιατί τίποτα δεν με γεμίζει πια, τίποτα δεν με χαροποιεί…

Σαββατοκύριακο σου λέει ο άλλος, υποτίθεται ότι αυτές τις μέρες χαλαρώνεις… μα σε μένα μου φαίνονται όλα το ίδιο. Μην πω και χειρότερα ίσως, γιατί είμαι μες την τσίτα και τον εκνευρισμό…Φοβόμουν να  αρχίσω το post αυτό, σε συζητήσεις, που είχα με φίλους στο msn, το είχα εξομολογηθεί…αν γράψω, έλεγα δεν θα είχα τίποτε καλό να πω. Κυρίως δεν έχω να πω τίποτα καλό για μένα:

Κάθομαι και μυξοκλαίω την τύχη μου, τη μοναξιά μου, ενώ γνωρίζω καλά, πως υπεύθυνη για αυτό είμαι μόνο εγώ. Ακόμα και ο ίδιος μου εαυτός διαμαρτύρεται για την κατάντια μου. Μέρες τώρα με φαγουρίζει ο θωρακάς μου, λίγο πιο πάνω από το στήθος σαν να θέλει να δείξει την απέχθειά του για μένα…

Έγραψα σαν επικεφαλίδα του post “τα πάντα μου φταίνε”… Ίσως κανονικά να έπρεπε να γράψω “εσύ φταις για όλα αστέρι…μόνο αστέρι δεν αποδεικνύεσαι”. Γιατί λυπάσαι τον εαυτό σου, πως τάχα είσαι μόνη, ενώ δεν κάνεις κάτι για αυτό? Είσαι δειλή κρύβεσαι μες τη σιγουριά της συγκατάβασης και της παραίτησης από τη ζωή. Νομίζεις ότι δίνοντας μια στάλα από το αίμα σου, λίγα χρήματα από την τσέπη σου σε κάποιον, που τα έχει ανάγκη…σε κάνει καλύτερο άνθρωπο?

Όχι είσαι μια υποκρίτρια…έχεις ρίξει σε ένα μπλέιντερ του μυαλού, τα προσωπικά σου προβλήματα και ανασφάλειες με τα προβλήματα του έξω κόσμου και τα ανακατεύεις κάνοντάς τα “σαλάτα”…λυπάσαι…οκ αυτό είναι σίγουρο, αλλά δεν κάνεις τίποτα να αντιδράσεις:

-Να βγεις από την πόρτα του σπιτιού σου και να φωνάξεις κατά του πολέμου, να ενώσεις τη φωνή σου με τη φωνή άλλων ενάντια σε αυτόν το χαμό!

- Θέλεις να προσφέρεις? Κάντο πιο ενεργά…πάντα θα υπάρχει κάποιος, που χρειάζεται την βοήθειά σου. Να νοιώθεις πάντα τύψεις, που δεν δίνεις κάτι παραπάνω…να μην επαναπαύεσαι!

- Κλαις για τη μοίρα σου?  Τότε πιθανόν είσαι μια χαμένη υπόθεση. Δεν αξίζεις την ευτυχία, αφού οι ίδιοι φτιάχνουμε την τύχη μας. Ψάξε μέσα σου, βρες την ταυτότητά σου και αν σε βοηθάει το blogging, έχει καλώς. Χρησιμοποίησέ το για να βρεις ποια είσαι… τι θες από σένα, από τη ζωή την ίδια και αποκτησέ το!

Δεν ξέρω αν με όλα αυτά αισθάνομαι καλύτερα ή χειρότερα…αλλά για να νοιώθω την ανάγκη να τα γράψω…ίσως σε κάτι με ωφέλησε!

‘Οπως πάντα με ανακουφίζει ένα τραγούδι μια μουσική… έχουν τη δύναμη αυτή, όπως ξέρετε φυσικά, να σας ανακουφίζουν η μουσική και το τραγούδι…και χθες πιστέψτε με άκουσα πολλά.

Ένα από τα πολλά είναι και το παρακάτω…μην με ρωτήσετε για ποιο λόγο επέλεξα αυτό…απλά επειδή μου αρέσει!