Οι bloggers βραβεύουν…

Είναι περασμένα μεσάνυχτα…Σε λίγες ώρες θα πετάω ψηλά…Αλλά η αγωνία μου και το άγχος της αναμονής δεν με αφήνει να κλείσω λίγο το μάτια, να ξεκουραστώ…

Δεν με νοιάζει καθόλου αυτό. Πραγματικά δεν με απασχολεί. Ξέρω, πως ο καλύτερος για μένα τρόπος να διοχετεύσω την ενέργεια και την αδρεναλίνη μου, αυτή την ώρα, είναι να “ταξιδεύω” μαζί σας.

Βρέθηκα στον χώρο σας εντελώς τυχαία…δεν είχα καμιά σχέση με το αντικείμενο…δεν ήξερα καν, ότι υπήρχε. Με το πρώτο κλικ, που έκανα σε ένα ποστ, κατάλαβα, ότι η ζωή μου είχε αλλάξει ολοκληρωτικά. Κάποτε…πριν δυο μήνες, ακόμα στα πρώτα μου δειλά βήματα, ούσα η ίδια πλέον blogger, είχα γράψει αυτό:

Εκεί που ήμουν μόνη βρήκα συντροφιά…

Εκεί που είχα ανάγκη να μιλήσω, βρήκα κάποιον να με ακούσει…

Εκεί που ήμουν σε απόγνωση, βρήκα λόγια ενθαρυντικά…

Εκεί που ήμουν πληγωμένη, βρήκα παρηγοριά…

Εκεί που ήμουν δακρυσμένη, το χαμόγελο και το γέλιο άνθισαν ξανά…

Εκεί που μάτωνε η ψυχή μου, βρήκα γιατρειά…

Απέκτησα ΦΙΛΟΥΣ!

Καιρό μετά έχω να πω, ότι η γνώμη μου αυτή δεν άλλαξε. Αντίθετα ενδυνάμωσε, όπως το νερό οδεύει και αναπτύσσει ταχύτητα προς τον καταρράκτη. Δεν υπερβάλλω αν δηλώσω, πως άρχισα να νοιώθω και να αισθάνομαι σαν ΑΝΘΡΩΠΟΣ, με ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Σας στο οφείλω και σας ευχαριστώ όλους σας από τα βάθη της ψυχής μου και της καρδιά μου!

Η αγαπημένη Θαλασσινή με μνημόνευσε σαν φίλη της (δεν αναφέρω καν την απονομή βραβείου) και με τιμάει πάρα πολύ και την ευχαριστώ επίσης πάρα πολύ! Δεν το περίμενα πραγματικά αυτό και με συγκινεί αφάνταστα!

Ακολουθεί το κείμενο, που κάνει περιφορά σε πολλά ιστολόγια και σας το αφιερώνω…

 

“Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!»

Proximidade is described as follows:’This blog invests and believes in PROXIMITY – nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers!’This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites. You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.As I have to choose only eight, the Proximidade Award goes to:

Η καρδιά μου, μου απαγορεύει να απονείμω το παραπάνω βραβείο μόνο σε 8 από εσάς, αλλά με παρηγορεί η σκέψη, ότι επειδή νοιώθετε  όλοι το ίδιο, μαζί ενωμένοι σαν γροθιά δεν θα αφήσουμε κανένα από την παρέα μας ως μην αναφερόμενο. Με τη σειρά μου, λοιπόν και ακολουθώντας τους όρους, απονέμω το βραβείο στους:

Αντώνιος …. Υπήρξε ο Πυγμαλίωνάς μου, ο καθοδηγητής μου, ο επιστήθιος φίλος και η αιτία να βρίσκομαι ανάμεσά σας.

Υπέρυθρος…. Αν και ανήκει σε άλλο χώρο, πιο κοντά στα δικά μου ενδιαφέροντα, γνωρίζοντας τον, διαπίστωσα, πως είναι ένα παιδί διαμάντι, ένας πάρα πολύ καλός φίλος!!!

Indictos …. Με το καυστικό του χιούμορ, με τις αλήθειες, που ξέρει να μας λέει…μας έχει κερδίσει και χαίρομαι, που τον έχουμε πάλι ανάμεσά μας.

Lilith …. Ξεκινήσαμε μαζί, την ίδια χρονική περίοδο…και αμέσως  με κέρδισε η καλή της καρδιά και η αύρα της.

Glaykiyou …. Το μπρίο της, η τσαχπινιά της, ο ευθύς της λόγος, με έκανε να γελάσω, να λυπηθώ, να εξοργιστώ. Όλα σε υπέρμετρο βαθμό.

Melomenos …. Μόνο και το όνομά του τα λέει όλα. Μας μεταφέρει σε ένα κόσμο μαγικό και ονειρικό…εκεί, που μόνο το καλό και το όμορφο έχει θέση.

Kaveiros…. Αρέσκεται να χαρακτηρίζει τον εαυτό του “δαιμονισμένο”. Θα συμφωνήσω μαζί του, γιατί βρίσκεται πάντα σε εγρήγορση και δεν εφησυχάζει ποτέ. Μου αρέσουν τέτοιοι τύποι ανθρώπων!

Λουλούδι χωρίς  Άρωμα …. Μια φίλη, που γνώρισα μόλις πρόσφατα. Την συμπάθησα όμως αμέσως, επειδή μιλάει ανθρώπινα και αληθινά… (Εγώ επιμένω να τη προσφωνώ Λουλούδι ΜΕ άρωμα).

Μακάρι να μπορούσα να αφιερώσω το βραβείο σε όλους σας… Σας θεωρώ όλους φίλους μου και σας αγαπώ όλους. Μπορεί να πείτε, ότι είπα μεγάλη λέξη, αλλά την εννοώ. Μου έχετε χαρίσει πάρα πολλά και μόνος τρόπος να δείξω την ευγνωμοσύνη μου είναι με ένα ακόμα τραγουδάκι… γιατί είστε τα φιλαράκια μου.

 

 

 

Μια και σήμερα…

Ήρθε επιτέλους η ώρα…έφτασε η μεγάλη στιγμή να σας αποκαλύψω, τι ετοίμαζα αυτή την εβδομάδα:

ΤΑΞΙΔΙ

Ένα μίνι ταξιδάκι για το σαββατοκύριακο. Για άλλη μια φορά, αύριο το πρωί ένα αεροπλάνο  θα με πάρει μακριά από το νησί μου και θα με πάει κοντά σε φίλους…

Μια παρόρμηση της στιγμής  στην αρχή της εβδομάδας, να δω το επικείμενο ντέρμπι (ξέρω πάλι θα με πείτε κολλημένη με την ομάδα μου, αλλά δεν μετανιώνω  ) από κοντά, υπήρξε η αφορμή να βάλω μπροστά το “σατανικό” μου μυαλό για να πραγματοποιήσω αυτή την ιδέα.

Ευτυχώς είχα καλούς φίλους να με βοηθήσουν με όλες τις λεπτομέρειες…Συγκεκριμένα ο ένας δηλαδή, που τράβηξε όλο το κουπί…{φίλε μου σε ευχαριστώ!!!} : Τι να τρέξει να μου βρει εισιτήριο του αγώνα, τι να με βοηθήσει δίνοντάς μου συμβουλές, πώς να φερθώ μέσα στο Ο.Α.Κ.Α για να μην καταλάβουν τα χανουμάκια, ότι είμαι μια γαυρίνα ανάμεσά τους. Ακόμα με βοήθησε να βρω μέρος για να μείνω…Δεν έκανε και λίγα

Είμαι σίγουρη ότι θα περάσω μια χαρά. Πέρα από το παιχνίδι φυσικά, θα δω και θα γνωρίσω, ελπίζω, καινούριους φίλους. Μια ευκαιρία να περιηγηθώ μόνη μου στην πρωτεύουσα, να δω και να κάνω, όσα δεν πρόλαβα την προηγούμενη φορά.It’s so exciting!!!

Δεν λέει να περάσει η ώρα…ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει…Πιάνω τον εαυτό μου να κοιτάει ανυπόμονα το ρολόι συνέχεια, νομίζοντας, ότι οι δείχτες έχουν κολλήσει…Πού θα πάει όμως, στο χέρι τους ειναι?

 Θα έρθει η ώρα “0″ (μηδέν) και εγώ θα βρίσκομαι στο κάθισμα του αεροπλάνου να κοιτώ και να χαιρετώ το νησί μου από ψηλά…

Αισθάνομαι σαν κατάσκοπος. Μια πράκτορας, που θα εισχωρήσει σε μια νέα παρέα, θα μελετήσει, θα αναστατώσει και θα κλέψει καρδιές ( εδώ γελάνε φυσικά )! Μια κατάσκοπος μέσα στο γήπεδο της ΑΕΚ, να παρακολουθήσει το ντέρμπι …και να δούμε τι θα καταφέρει…

Τρέμε κόσμε έρχεται το μοναχικό αστέρι, η νέα πράκτωρ 007 ! 

to be continued…

 

Δύο και σήμερα…

Το μοναχικό αστέρι σε νέες περιπέτειες…!

Πριν τρεις μέρες σας είχα υποσχεθεί, ότι ετοιμάζομαι να χαρίσω στον εαυτό μου ένα δώρο… Bonus το ονόμασα χαρακτηριστικά…

Ήδη, το πλάνο είναι έτοιμο…τα σημαντικά σημεία του σχεδίου έχουν οργανωθεί…και μένουν μόνο δυο μέρες για να υλοποιηθεί…

Και πάλι δεν θα σας πω και πολλά…Απλά ήθελα να ευχαριστήσω θερμά ένα φίλο, που χωρίς την βοήθειά του και την υποστήριξή του, σίγουρα το αστέρι θα έκανε χαμηλές μόνο πτήσεις !

Εννοείται, στα επόμενα εικοσιτετράωρα θα έχετε όλες τις “ανατριχιαστικές” λεπτομέρειες…παραλειπόμενα, backstage και φυσικά τα δρώμενα

Υπομονή φίλοι μου…η συνέχεια επί της οθόνης σας !

Θα βάλω και απόψε ένα τραγουδάκι…χωρίς λόγο…απλά γιατί μου αρέσει!

Σαν μπλουζ κομμάτι…

Καμιά φορά ίσως δεν χρειάζεται να λες  πολλά ή μεγάλα και φανταχτερά λόγια. Θεωρώ, πως σημασία έχει να λες πράγματα από καρδιάς και με ειλικρίνεια. Εξάλλου το μοναχικό αστέρι, που ξέρετε…δεν νομίζω, πως είναι ικανό να λέει μεγάλα και σημαντικά πράγματα…

 Ύστερα από 5 σχεδόν μήνες στην μπλογκόσφαιρα, ακόμα και τώρα αναρωτιέμαι τι ύφος έχει ο δικός μου αυτός, μικρός χώρος ανάμεσά σας… Δεν μπόρεσα να δώσω μια σαφή απάντηση, που να ικανοποιήσει εμένα πρώτα, όσο και να προσπάθησα…

Όπως και να έχει, ίσως και αυτό να μην έχει ιδιαίτερη σημασία… Γιατί είναι απαραίτητο να κρεμάμε ταμπέλες σε σκέψεις και σε κομμάτια του εαυτού μας? Πιθανό αυτό να είναι και η πιο μεγάλη αλήθεια…τουλάχιστον η δική μου αλήθεια…

Μια άσχετη στο χώρο του ίντερνετ (και αξακολουθώ αυτό να πιστεύω, πως είμαι), κατάφερα και έμπλεξα και τυλίχτηκα, θα έλεγα, στα δίχτυα του { } για τα καλά. Δεν το μετανιώνω όμως, αντίθετα μου αρέσει ολοένα και περισσότερο. Σημαντικός παράγοντας στάθηκε και το γεγονός, ότι είχα και τον ελεύθερο χρόνο να ασχοληθώ. Δεν δούλευα το χειμώνα, άρα άπλετος χρόνος να αφιερώσω στο νέο μου χόμπι…

Μέχρι σήμερα…που πήγα στη δουλειά μου για μια “ανιχνευτική πρώτη ματιά”. Δεν ξέρω αν θυμάστε…σας είχα πει παλιότερα είμαι υπεύθυνη κρατήσεων και ρεσεψιονίστ σε ξενοδοχείο…οπότε το τμήμα των κρατήσεων ξεκινάει νωρίς…Το χάρηκα, που επέστρεψα εκεί. Μου αρέσει η δουλειά μου, αγαπώ τη δουλειά μου! Κυρίως μου αρέσει το δημιουργικό κομμάτι της. Εκεί στον προμαχώνα, που προετοιμάζεις το έδαφος, διοργανώνεις και φτιάχνεις το πλάνο σου. Το βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον, να δουλεύω στη “ραχοκοκαλαλιά” της επιχείρησης, στο σχεδιασμό…παρά να βρίσκομαι στην υποδοχή και να πέφτουν όλα τα “φώτα της ράμπας επάνω μου”….

Έτσι είναι…μπορεί όλο αυτό το διάστημα να παρασύρθηκα και να βρήκα μια νέα αγάπη και ενασχόληση: το blogging, αλλά οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται ποτέ. Είναι σαν μπλουζ κομμάτι… Ένα old time classic, που θα έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά…(μαζί με το blogging ,πάντα ) !!!

Άνθρωποι…

Μια υποχρέωση με ανάγκασε να κατέβω στο κέντρο της πόλης σήμερα το πρωί. Ήθελα να πάρω κάποια πιστοποιητικά από τα Κ.Ε.Π. Ευτυχώς δεν είχε πολύ κόσμο και συγκεκριμένα ήμουν δεύτερη στη σειρά πίσω από έναν κύριο. Έναν άντρα, που φαινόταν ταλαιπωρημένος από τη ζωή, ατημέλητα ντυμένος, με γένια 2 βδομάδων, η ηλικία του γύρω στα 45. Χωρίς να το θέλω άκουσα τη συνομιλία του με την υπάλληλο του Κ.Ε.Π. Η εμφάνισή του επιβεβαίωσε και την εικόνα της υπόλοιπής του κατάστασης. Μέσα σε 6 μήνες είχε χάσει τη γυναίκα του, πατέρα, πεθερά και όπως ανέφερε ο ίδιος και η αδερφή του ήταν έτοιμη να “φύγει”…Μόνο με μερικά λόγια ενός αγνώστου ανθρώπου αμέσως ένοιωσα μια θλίψη και στενοχώρια για το προσωπικό δράμα αυτού του άντρα…

Αργότερα στο σπίτι κάθισα και σκέφτηκα, πώς γίνεται να  επηρεαζόμαστε από τις ζωές των άλλων… Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων, που τους γνωρίζεις μια ολόκληρη ζωή, αλλά σε καμιά περίπτωση να μην μπορούν να σε αγγίξουν συναισθηματικά. Είτε θα σε αφήνουν παντελώς αδιάφορο, ακόμα και αν κυκλοφορείτε στον ίδιο κύκλο. Λέγοντας κύκλο εννοώ τον συγγενικό, τον κοινωνικό και τον επαγγελματικό. Από την άλλη άνθρωποι, που τους αντικρύζεις για πρώτη φορά κεντρίζουν το ενδιαφέρον σου.

Από εκεί και πέρα, ένα άλλο ερώτημα γεννήθηκε μέσα μου: Κατά πόσο αυτό το ενδιαφέρον που αναπτύσσεται μέσα μας είναι ειλικρινές και βαθύ…Πόσο κοντά αφήνουμε τον άλλον να μας πλησιάσει? Μέσα από συζητήσεις, εμπειρίες των άλλων, αλλά και προσωπικές, φαίνεται, ότι όλοι μας κρατάμε κάποιες δικλείδες ασφαλείας. Υψώνουμε ένα τείχος ανάμεσα σε μας και τους άλλους και επικρατεί γενικά μια καχυποψία στις καθημερινές μας δοσοληψίες.

Φυσικά όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι και το σίγουρο είναι επίσης, πως υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί χαρακτήρες. Άνθρωποι ανοικτοί και εξωστρεφείς, που εύκολα μιλούν για τα προσωπικά τους και τα συναισθήματά τους. Στον αντίποδα υπάρχουν και άνθρωποι εσωστρεφείς, που αρέσκονται να κρατούν το στόμα τους και την καρδιά τους κλειστά. Ο τύπος ανθρώπου στην πρώτη περίπτωση παρουσιάζεται να είναι πιο κοινωνικός και να επιθυμεί να βρίσκεται με άλλους ανθρώπους, ενώ στη δεύτερη περίπτωση μοιάζει να αποζητά τη μοναχικότητα ως τρόπο ζωής. Αλλά και πάλι αυτές οι περιπτώσεις δεν είναι οι μοναδικές ούτε ο κανόνας στη ζωή.

Η κοινωνικότητα δεν σημαίνει και παράλληλα, ότι ενδιαφέρεσαι και νοιάζεσαι για τα συναισθήματα των άλλων. Όπως επίσης η μοναχικότητα δεν σημαίνει και ταυτόχρονη αποστασιοποίηση και νέκρωμα των αισθήσεων.

Επιστρέφοντας στο ερώτημά μου κατά πόσο ενδιαφερόμαστε για τον πλησίον μας και κατά πόσο είμαστε και εμείς δεκτικοί στο να μας πλησιάσουν και να γνωριστούμε αμφίδρομα και ειλικρινά, είναι μεγάλο. Έχει να κάνει με το κέρδος, τον αλτρουισμό, τον φόβο? Ποιος μπορεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα?

Όλοι γνωρίζουμε ότι στον κόσμο αυτό ερχόμαστε και φεύγουμε μόνοι. Από εκεί και πέρα όμως δική μας είναι η επιλογή για το πώς θα πορευτούμε στη ζωή. Το πώς θα χειριστούμε τον εαυτό μας, τι σχέσεις θα κρατήσουμε με τους γύρω μας…

Παρόλα αυτά, όλα μοιάζουν να είναι δύσκολα στις μέρες μας… τον ποιον να εμπιστευτείς, σε ποιον να χαρίσεις την καρδιά σου.

Ο κίνδυνος της προδοσίας είναι διάχυτος παντού…προδίδονται σχέσεις, αισθήματα και ελπίδες. Φοβάσαι να ρισκάρεις, φοβάσαι να επενδύσεις στο συνάνθρωπό σου…Νοιώθεις ότι αν απλώσεις το χέρι για συμπαράσταση, να δώσεις και να λάβεις αγάπη…όλα θα χαθούν στις σκιες…

….Θα μείνουν μόνο τα κομμάτια ενός ονείρου!

Σε όλα αυτά αναρωτιέμαι ποια είναι η θέση του αστεριού?

Πιστεύεις στα άστρα?

Καινούρια εβδομάδα από σήμερα…η τελευταία του Ιανουαρίου. Άντε να φύγει και αυτός ο μήνας…λένε τα καλύτερα έπονται για μας τους Διδύμους και αρχή γενομένης από τη σημερινή έκλειψη ηλίου…Ποιου ηλίου καλέ? Σήμερα είχε ένα ολόλαμπρο ήλιο, τρόπος του λέγειν δηλαδή, αλλά αν σκεφτεί κανείς τη συνεχή βροχή την προηγούμενη εβδομάδα και την καταιγίδα την χθεσινοβραδινή…εεεε σήμερα είχαμε τότε…καλοκαίρι!

Πάντως η μέρα μου ξεκίνησε πολύ όμορφα…είχα καλά νέα από τη δουλειά μου. Με ειδοποίησαν να μου δώσουν ένα σεβαστό χρηματικό ποσό, χρωστούμενο… Επιτέλους πάνω στην ώρα, σκέφτηκα… Η στενότης και η έλλειψη ευρώ με είχε και εμένα στο “περίμενε” 3 μήνες τώρα…Και τυχερή είμαι να λέω…όσο υπάρχουν και άλλοι, που έχουν να δουν λεφτά από τον Αύγουστο…

Εκτός από αυτό με περίμενε άλλη μια ωραία έκπληξη στο γραφείο. Επί εννέα χρόνια, που εργάζομαι εκεί, παρακαλούσα τους εκάστοτε προϊσταμένους μου να μου αγοράσουν ένα καινούριο υπολογιστή. Είχα έναν απαρχαιωμένο τουλάχιστον 25ετίας παλιό, με μια οθόνη τεράστια και ογκώδη σαν να ξεπήδησε  από την εποχή…των 50s. Σήμερα λοιπόν, πηγαίνοντας εκεί, αντικρύζω ένα ολοκαίνουριο υπολογιστή με επίπεδη, μοντέρνα οθόνη. Μεγαλεία!!! Μπορεί να είμαι άσχετη με τους υπολογιστές, αλλά δεν βαριέσαι θα καυχιέμαι, ότι δουλεύω με super εργαλεία! (Λέτε αν τον χαλάσω να τον πληρώσω κιόλας? οϊμέ!!!!)

Και έρχομαι στο ρεζουμέ του σημερινού μου ποστ. Όπως ανέφερα στον πρόλογο άρχισε να μου χαμογελάει και εμένα λίγο η τύχη και να επιστρέφει η καλή διάθεση. Σύντομα…πολύ σύντομα ετοιμάζω μια …δεν θα έλεγα έκπληξη στον εαυτό μου, αλλά ένα bonus, γιατί ήμουν “καλό κορίτσι” την προηγούμενη χρονιά, άρα δικαιούμαι επιβράβευση…Δεν αποκαλύπτω ακόμα τι…επιφυλάσσομαι να το αποκαλύψω λίαν συντόμως.  Το σίγουρο είναι όμως, ότι θα περάσω υπέροχα! Γίνεται τώρα να μην πιστεύεις καμιά φορά, στα ζώδια και στα άστρα?

Η αλήθεια είναι ότι ήδη αντίστροφα ο χρόνος μετράει…σαν τρελή η καρδιά μου χτυπάει…χωρίς αναπνοή!!!!

Δυο κουβεντούλες και ένα τραγούδι…

Κυριακή απογευματάκι…ύστερα από μια χορταστική παστιτσάδα με  ντόπιο κόκκορα, ήρθε η ώρα για χαλάρωση.

Αραχτή λοιπόν στον καναπέ να παρακουλουθώ με την μια άκρη του ματιού την τηλεόραση…μπα δεν έχει και τίποτα αξιόλογο να δω…

Άρα η προσοχή πέφτει κυρίως στο άλλο μάτι, που βλέπει έξω από την μπαλκονόπορτα… Όχι μην ανησυχείτε, δεν είμαι αλλήθωρη, αλλά η προσοχή μου δεν μένει εστιασμένη σε κάτι συγκεκριμένο…

Μόνο η θάλασσα εκεί απέναντι φαίνεται να κερδίζει τελικά το ενδιαφέρον μου. Την βλέπω να αφρίζει σε ορισμένα σημεία της όταν τα κύμματα σκάνε στην ακτή, εκεί στην προβλήτα που αράζουν τα πλοία…ενώ στο βάθος σαν χαμαιλέοντας να αλλάζει χρώματα από σκούρο πράσινο κυπαρισσί, σε διάφορες αποχρώσεις του μπλε ως το γκρι, όταν άκρη της θάλασσας μοιάζει να αγγίζει τα όρια του ουρανού…Είναι πράγματι ένα ωραίο θέαμα τόσο ξεκούραστο για το μάτι… Είπα ξεκούραστο? Ίσως να ισχύει αυτό από μια άποψη, αλλά  κυρίως θα την χαρακτήριζα δελεαστικά επικίνδυνη…Μοιάζει σαν ένα τρομερό ζωντανό πλάσμα, που σε τραβάει στην σκοτεινή αγκαλιά της και ενώ ξέρεις, πως είναι παράτολμο δεν μπορείς να αντισταθείς στη γοητεία, που σου ασκεί και σε μαγεύει…

Τελικά νομίζω, ότι μου αρέσει περισσότερο αυτή η άγρια ομορφιά της θάλασσας…Μάλλον επειδή είναι η πρώτη φορά, που κάθομαι και την παρατηρώ πραγματικά. Πιάνω τον εαυτό μου να μην ξεκολλάει το βλέμμα της από πάνω της, ενώ παράλληλα τα δάχτυλά μου τρέχουν πάνω στο πληκτρολόγιο, έτσι όπως κάθομαι εδώ στον καναπέ  με το λάπτοπ αγκαλιά…

 Έχει σκοτεινιάσει…ναι σόρι πάλι για τον καιρό θα  μιλήσω, αλλά αναγκαστικά πια, αφού ο βαρύς, συννεφιασμένος καιρός έχει βυθίσει στο σκοτάδι το δωμάτιο…Αν και το αμπαζούρ είναι δίπλα μου, δεν αποφασίζω να πατήσω τον διακόπτη. Προτιμώ να μείνω στις παχιές σκιες του χώρου γύρω μου με μόνη εξαίρεση η λάμψη της οθόνης του υπολογιστή, που πέφτει επάνω μου.

Τελικά έμαθα να απολαμβάνω αυτά τα κυριακάτικα απογεύματα…Κάποια στιγμή στο παρελθόν είχα παραπονεθεί εδώ σε αυτό το ιστολόγιο πόσο ανιαρά ένοιωθα, πόσο κοντά είχα φτάσει να χάσω ολότελα τον εαυτό μου μέσα στην απόλυτη απραξία…Όλα πια είναι θέμα συνήθειας. Μαθαίνεις να ζεις στις καταστάσεις, που αντιμετωπίζεις και να προσαρμόζεσαι…να αφομοιώνεις και να τα κάνεις κτήμα σου. Γίνεσαι και εσύ ένας χαμαιλέοντας σαν τη θάλασσα και περιμένεις. Περιμένεις να έρθει κάποιος στην αγκαλιά σου, γιατί δεν μπορεί να σου αντισταθεί.

Δεν ξέρω αν εγώ περιμένω πια κάτι αόριστο ή συγκεκριμένο, αλλά ένα είναι σίγουρο: ότι περιμένω. Αναμένω ίσως την αλλαγή στη ζωή μου. Αναμένω πιθανόν το ουράνιο τόξο, (όπως μου είπε μια φίλη χθες ) να βγει μετά την βροχή (μεταφορικά και κυριολεκτικά)…Ειλικρινά δεν μπορώ να προσδιορίσω τι… Είμαι όμως  εδώ, έχοντας το βλέμμα μου στραμμένο στη θάλασσα και περιμένω να έρθει. Ίσως η θάλασσα να μου το φέρει, αφού το έχει ξεβράσει το κύμα… Who knows? {  }

Αναρωτιέμαι αν βγαίνει ειρμός από αυτές τις σκέψεις…αλλά στην ουσία αδιαφορώ, γιατί μπορεί το μυαλό να μην καταλαβαίνει, η ψυχή και η καρδιά όμως αισθάνονται και νοιώθουν…!

Για σήμερα διάλεξα αυτό το τραγούδι…το άκουσα προχθές στην τηλεόραση και έτυχε να θυμηθώ πόσο πολύ μου αρέσει και είχα πολύ καιρό να ακούσω…νομίζω ταιριάζει….

Μας καρδιοκτύπησε μεν, αλλά…

 Σε ένα ματς που θα μπορούσε να καθαρίσει από το πρώτο εικοσιπεντάλεπτο, προτίμησε ο Θρύλος να του δώσει λίγο σασπένς χάνοντας πάρα πολλές ευκαιρίες στο πρώτο ημίχρονο, με κορυφαία την απώλεια του πέναλτι…

Τι και αν ανοίξαμε γρήγορα το σκορ μόνο στο 7′ με πολύ ωραίο πλασέ του Ντιόγκο, ο Ολυμπιακός έπαιζε σε όλο το παιχνίδι με τη φωτιά, αφού ο ΟΦΗ, παραλίγο να επιβεβαιώσει (και το έκανε εν μέρει) το όνομά του.

Έπρεπε να μπει ο σούπερ Galletti, με την κλάση του να δώσει το προβάδισμα εκ νέου στην ομάδα και να γράψει και το τελικό: ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΟΦΗ    2-1

Αξιοσημείωτο? Αναρωτιέμαι για ποιο λόγο έπαιζε απόψε ο Γκαλίτσιος…το παιδί φαίνεται δεν τραβάει.

Συγκινητική Στιγμή? Η στιγμή αποθέωσης του Ντάρκο Κοβάσεβιτς, όταν όλο το γήπεδο τον χειροκροτούσε και φώναζε ρυθμικά το όνομά του. Αν και κράτησε με με το ζόρι τα δάκρυά του, φάνηκε, ότι η μεγάλη  αγάπη του κόσμου, τον συγκίνησε βαθιά…!

Αλλά ας δούμε τα δυο υπέροχα γκολ του Θρύλου, γιατί ανεξαρτήτως καρδιοκτυπήματος αξίζαμε τη νίκη και πετύχαμε δυο όμορφα γκολ:

Αααα και για να μην ξεχνιόμαστε τα δώρα συνεχίζονται από τον αιώνιο αντίπαλο…

ο φίλος υπέρυθρος εδώ και εδώ τα εξηγεί όλα (καλά είναι όλα τα λεφτά!!!!! )

Άντε γεια βαζελάκια… εκείνα τα κυάλια, που λέγαμε τις προάλλες τα θέλετε τελικά?

Ως πότε πια…?

Είναι φοβερό αυτό, που συμβαίνει…! Δεν λέει να σταματήσει να βρέχει, συνεχίζουν οι βρύσες του ουρανού να έχουν ανοικτές τις βάνες και μας έχουν έχουν κλείσει στα σπίτια μας μέσα, σαν το άγριο ζώο στο κλουβί…Τουλάχιστον εμένα. Δεν μου κάνει καμιά αίσθηση να βγω έξω.

Ξέρω σας έχω πρήξει με το να παριστάνω συνέχεια την Ε.Μ.Υ, αλλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Θυμάμαι πριν δυο χρόνια περίπου, ίσως και λίγο παραπάνω τέτοια εποχή να κυκλοφορούμε με κοντομάνικα και μες τον καλόκαιρο… Αλλά έτσι είμαστε γενικά…πάντα να παραπονιόμαστε  και να γκρινιάζουμε με το καθετί, γιατί τίποτα δεν μας ευχαριστεί…

Και εμένα πολλά δεν με ευχαριστούν αυτόν το καιρό. Πιθανότατα επειδή δεν δουλεύω, παρά θα μπω ξανά στον στίβο της εργασίας ξανά την Άνοιξη. Ως τότε άπλετος χρόνος για “σκότωμα” και πραγματικά δεν ξέρω πώς… Είναι η πρώτη φορά, που δεν κάνω τίποτα το χειμώνα και δεν έχω συνηθίσει να κάθομαι…

Μέσα μου παλεύουν δυνατά δυο χαρακτηριστικά μου: Η κοινωνικότητα και η αντικοινωνικότητα. ‘Εχω επιλέξει να είμαι χώρια από οικείους μου…αρκετά προβλήματα έχω να αντιμετωπίσω με τους δικούς μου δαίμονες δεν είναι ανάγκη να φορτωθώ και την πίεση άλλων. Μένουν, λοιπόν οι φίλοι…λίγοι και καλοί. Αλλά και αυτοί έχουν τις δουλειές τους, τις ασχολίες τους, ή ακόμα και εγώ δεν είμαι σε ψυχολογική θέση να μιλώ συνέχεια μαζί τους…οπότε επιλέγω τη μοναξιά ή η μοναξιά επιλέγει εμένα…

Η θλίψη είναι το κύριο χαρακτηριστικό της εποχής…η μελαγχολία και η λύπη. Μια βόλτα στην μπλογκόσφαιρα βλέπω καθημερινά αυτό το φαινόμενο σε όλους τους e-φίλους. Σήμερα πάλι σε μια επίσκεψη στο αγαπημένο νατασσΆκι διάβασα και είδα αυτό… Πόσο στενοχωρήθηκα!!! Κοιτάω το μικρό μου “ήλιο”, παρακολουθεί κινούμενα σχέδια…συλλογίζομαι πόσο αθώα είναι ακόμα η ψυχούλα του. Δεν έχει δηλητηριαστεί από τα κακώς κείμενα της καθημερινότητας, δεν τον έχει αγγίξει ο όλεθρος του πολέμου. Εύχομαι να μην τύχει να τα νοιώσει ποτέ. Μακάρι σε κανένα παιδί να μην έρθει η ώρα της ενηλικίωσης, αλλά να παραμείνει για πάντα ένα παιδί στην καρδιά και στην ψυχή. Ίσως να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος, αλλά φευ! Νομίζω, ότι άδικα κάνω αυτή την ευχή…κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει της μοίρας του….

Βλέπω τον “ήλιο” μου να χορεύει και να διασκεδάζει με τα τραγούδια των Mazoo and the Zoo. Άφησα και εγώ τον εαυτό μου να παρασυρθεί και να γελάσει με το νέο τραγούδι της μικρής κατσικούλας… Τελικά αυτή είναι η λύση, να μπορούμε να βρίσκουμε τη χαρά στα μικρά και απλά πράγματα στη ζωή? Βέβαια παραμονεύει και ο άλλος κίνδυνος να ξεφύγουμε τελείως…

Χαμός γίνεται στην τηλεόραση και στα blogs πότε με το ποια παρουσιάστρια ή celebrity κυκλοφορεί χωρίς εσώρουχο και πότε με το σάλο που έχει γίνει με το ξενόφερτο φρούτο της γνωστής τηλεπερσόνας να εκφωνεί τον καιρό. Μάλλον έχω γίνει γεροπαράξενη αλλά αυτό το θέαμα στην τηλεόραση με ξενίζει και με ενοχλεί. Δεν πιστεύω να είμαι πουριτανή ή να μου λείπει το χιούμορ, αλλά πραγματικά δεν βρίσκω καμιά χρησιμότητα σε αυτά, που με το ζόρι μας σπρώχνουν να δούμε. Οπότε η καλύτερη επιλογή φαντάζει το remotecontrol να είναι μονίμως πατημένο στο pauce, για να μην πω καλύτερα να κλείσουμε τελείως την τηλεόραση.

Θα προτιμήσω να ακούσω μουσική…μελωδίες που χαρακτηρίζουν τη βαριά ατμόσφαιρα του χειμώνα…και ακολουθούν το πνεύμα του προηγούμενου ποστ μου. Χειμώνας από τις 4 εποχές του Vivaldi, νομίζω ότι ταιριάζουν στη σημερινή μέρα:

ΥΓ: Ελπίζω αργότερα…κάποια στιγμή το απόγευμα, αύριο ή ακόμα μεθαύριο να μπορούμε να πούμε πως πάνε καλύτερα τα πράγματα…!

ΥΓ2: Αν κέρδιζε ο Ολυμπιακός το απόγευμα θα έφτιαχνε  η δική μου διάθεση… Το ξέρω θα σας τρελάνει το αστεράκι με την τελευταία σκέψη, αλλά τι να κάνουμε έχουμε και ορισμένες  αδυναμίες   !!!!!

“ταξίδι” στο χιόνι υπό το σεληνόφως…

Σήμερα θεωρώ, πως είναι η πιο χειμωνιάτικη μέρα…Πάντα να στέκομαι στην αγαπημένη μου γωνιά του σπιτιού…εκεί στην μπαλκονόπορτα, παρατηρώ την βροχή να πέφτει αστάματητα. Στα γυμνά κλαδιά των δέντρων κρέμονται οι στάλες σαν διαμαντένια δάκρυα…πιο πέρα το βλέμμα μου πέφτει στη θάλασσα. Μια θάλασσα σκοτεινή, που έχει γίνει ένα με τον ορίζοντα…μια γκρίζα ατμόσφαιρα σε αυτό το χειμωνιάτικο πρωινό.

Ο συλλογισμός μου τρέχει…έχω φύγει από τα όρια του σπιτιού μου, μακριά από το νησί μου. Έχω περάσει τη θάλασσα και έφτασα εκεί ψηλά, στο λατρεμένο μου προορισμό: το Μέτσοβο.

Μια βόλτα στα πέτρινα σοκάκια, ανάμεσα στα παραδοσιακά σπιτάκια με τις πέτρινες προσόψεις και τη ξύλινη διακόσμηση στο εσωτερικό. Το πιο πιθανό είναι το μέρος να είναι χιονισμένο. Μια ματιά ψηλά στο βουνό, εκεί στο χιονοδρομικό, μου επιβεβαιώνει αυτή τη σκέψη.

Ο αναζωογονητικός ψυχρός αέρας, η απαράμιλλη ομορφιά του τοπίου γύρω μου έχουν γεμίσει κάθε πόρο της ψυχής μου. Ο καλύτερος τρόπος να διαφυλάξω αυτές τις στιγμές στα ντουλαπάκια του μυαλού μου είναι να κάτσω (νοητά πάντα) σε έναν καναπέ δίπλα στο τζάκι. Να βλέπω το χορό της φωτιάς στα μυρωδάτα καυσόξυλα και τις φλόγες να γλύφουν τα κούτσουρα, διαχέοντας τη ζεστασιά στο χώρο και σε μένα…στα χέρια μου να κρατώ μια μεγάλη κούπα με ζεστή πηχτή σοκολάτα, ενώ στα αυτιά μου να φτάνουν οι απαλές νότες της μουσικής: Moonlight του Beethoven… Υπάρχει καλύτερη και πιο χαλαρωτική εικόνα?

Το ποστάκι αυτό είναι μια απάντηση της αγαπητής Θαλασσινής, σε ένα νέο μπλογκοπάιχνιδο και που δέχτηκα με χαρά, να περιγράψω δηλαδή, μια χαλαρωτική στιγμή μου εντός ή εκτός σπιτιού…Ελπίζω να τα κατάφερα…