Παραμονή της 12άτης Δεκεμβρίου χθες…Ένα διήμερο μεγάλης γιορτής για την Κέρκυρα! Ο προστάτης και πολιούχος της πόλης μας γιορτάζει. Ο θαυματουργός μας Άγιος Σπυρίδωνας!!! 

Η Σοφία με είχε “προειδοποιήσει” από νωρίς χθες: “Μιας και δεν έχεις κατέβει ποτέ μια τέτοια βραδιά στην πόλη, θα έρθεις οπώσδήποτε σήμερα μαζί μας!” Φυσικά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο από το να υποταχτώ στην απειλή της, αλλά για να μην την αδικώ, ήταν μεγάλη και η δική μου επιθυμία να παραβρεθώ…

Όλα κανονισμένα λοιπόν. Το ραντεβού δόθηκε τα μεσάνυχτα σε ένα κεντρικό σημείο της πόλης. Ο κόσμος ήταν πάρα πολύς στους δρόμους επίσης και έκανε την βόλτα του με ένα κεσεδάκι με ζεστούς και μελωμένους λουκουμάδες…ένα παραδοσιακό έθιμο της βραδιάς!

Σε όλα τα “καντούνια” της πόλης ακούγονταν από μεγάφωνα η Θεία Λειτουργία της Εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα, είχε ολονυχτία χθες και η εκκλησία ήταν γεμάτη από κόσμο… Μα η δική μας “περιήγηση” δεν ξεκίνησε από εκεί…

Αφού αγοράσαμε και εμείς τους λουκουμάδες μας …πήγαμε για διασκέδαση! Σε δυο ατμοσφαιρικά μπαράκια (μικροσκοπικά) με πάρα πολύ καλή ροκ και heavy metal μουσική. Δυστυχώς αν και ακούω ξένη μουσική δεν αναγνωρίζω σχεδόν κανένα παρά το φανταστικό…:

Η πεντάδα μας, η Σοφία, η Μαρία, η Ειρήνη, η Ρίτσα και εγώ είχαμε μια πολύ ευχάριστη βραδιά πίνοντας τις μπύρες μας , μέσα σε πολύ γέλιο, αστεία και ανέκδοτα. Όπως κάνει καθε νέος της γενιάς μας (έτσι θέλω να πιστεύω δηλαδή). Εγώ με δύο μπυρόνια είχα “φτιάξει” κεφάλι και με ένα σφηνάκι, που μας κέρασε ο μπάρμαν ήρθε και έδεσε το γλυκό.

Δεν πίνω καθόλου, οπότε ήταν μια ωραία εμπειρία θα πω, γιατί μου άρεσε η γεύση του…!(βρε τι είχε άραγε μέσα? ) 

Κάπως έτσι κυλούσε το βράδυ, ώσπου είπαμε να φύγουμε και να πάμε να προσκηνύσουμε στον Άγιο. Μπορεί να ακουστεί παράξενο, αλλά ύστερα από την “διασκέδαση”, ειχαμε την ανάγκη να πάρουμε την ευλογία του και να τιμήσουμε τον μεγάλο προστάτη μας…

Έβρεχε, και τα βρεγμένα πλακόστρωτα δρομάκια μας οδήγησαν στην εκκλησία… Εξακολουθούσε ο κόσμος να είναι πολύς και να εισρέει στο ναό συνέχεια και άλλος… Τότε μου συνέβη κάτι εξωπραγματικό: Όσο και αν ήμουν ζαλισμένη μέχρι εκείνη τη στιγμή, η ζαλάδα εξαφανίστηκε αμέσως και όλες μας με κατάνυξη προσκυνήσαμε. Μεγάλη η χάρη του!

Είχε πάει ήδη 4, έφθασε η ώρα του γυρισμού…Οι δυο αποχώρησαν από την παρέα αφού μένανε εκεί κοντά και εμείς προχωρήσαμε στα αυτοκίνητά μας. Το ψιλόβροχο εξακολουθούσε να πέφτει απαλά, τόσο ώστε να μας κάνει να…πεινάσουμε. Καταλήξαμε σε ένα σαντουιτσάδικο. Πήρα και εγώ το νηστίσιμό μου και κατευθύνθηκα προς το αυτοκίνητό μου.

Η Σοφία μου φώναξε: ” Είσαι εντάξει θα τα καταφέρεις ?” Σαν μεγαλύτερη από μένα νοιάστηκε σαν μάνα για το κλωσσοπουλάκι της. “Μια χαρά είμαι, θα σου κάνω μια αναπάντητη, για να μην ανησυχείς!” Της απαντώ.

Στη μικρή διαδρομή προς το σπίτι έβαλα ερασπόρ και άκουσα αυτό το τραγούδι:

Πόσο ταίριαζε αυτό το κομμάτι με τη ψυχική μου διάθεση εκείνη τη στιγμή… Είχα φθάσει, έκανα την αναπάντητη και βγήκα από το αμάξι… Και σαν να με περίμεναν άνοιξαν ξαφνικά οι βρύσες του ουρανού…

Άφησα τη βροχή να με τυλήξει, να με καθαρίσει. Να με εξαγνίσει. Μάλλον το είχα ανάγκη!

 

Χρόνια πολλά σε όσους και σε όσες γιορτάζουν!!!