You are currently browsing the monthly archive for Δεκεμβρίου 2008.
Σχετικά νωρίς το πρωί βρισκόμουν στους αιθέρες σε ένα αεροπλάνο, που με έφερνε στο σπίτι μου… Ύστερα από μια νύχτα στο πόδι, έπεσα στο κάθισμα κατάκοπη και λαγοκομόμουν σε όλη την πτήση.
Δεν ξέρω αν βούιζαν τα αυτιά μου από το υψόμετρο…αλλά να: Νόμισα, πως άκουγα κουδουνάκια…
Μα βέβαια ήταν ο Άη Βασίλης, που ξεκίνησε το δικό του ταξίδι, με το μαγικό του έλκηθρο…σε όλο τον κόσμο.
Να μπει από τη καμινάδα μας και να βάλει στη κάλτσα, που θα έχουμε κρεμάσει στο περβάζι του τζακιού ή να τοποθετήσει κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο δώρα για όλους μας, μικρούς και μεγάλους…ό,τι επιθυμεί ο καθένας μας…! 
Εγώ με τη σειρά μου, στη δύση του 2008 και στην ανατολή του 2009, θα ευχηθώ σε όλους σας (αν και τετριμένα ίσως, αλλά πάντα σημαντικά):
ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ, ΧΑΡΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ & ΕΙΡΗΝΗ
Να είστε πάντα καλά φίλοι μου, εσείς και οι οικογένειές σας!!!
Ποτέ δεν φανταζόμουν, ότι το σημερινό μου ποστ θα ήταν το πιο δύσκολο από όλα…! Φτάνοντας στο τέλος του ταξιδιού, στο τέλος της διαδρομής, όταν πέσει η αυλαία και τα φώτα σβήσουν, θα πίστευε κανείς, πως πέρα της κούρασης, που κατέχει ένας θεατρίνος δίνοντας την καλύτερή του παράσταση στη σκηνή, θα είχε έλθει η κάθαρση… Η ψυχική αγαλλίαση…
Όμως δεν είναι έτσι. Δεν αισθάνομαι έτσι! Το φορτίο της ψυχής μου είναι ακόμα βαρύ, ανεξάρτητα αν και η τελευταία μέρα των διακοπών μου ήταν η ομορφότερη από τις προηγούμενες έξι.
Θα μπορούσα να διατηρήσω την “παράδοση” της τελευταίας εβδομάδας με τις περιγραφές μου, τις αναφορές μου στα δρώμενα…και σίγουρα θα το κάνω αυτό. Αλλά θα ήμουν η μισή αν διέπραττα μόνο αυτό και δεν το θέλω τώρα στη δεδομένη στιγμή…στο σπίτι μου…στο μπλογκ μου!
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Η μέρα ξεκίνησε σαν όλες τις άλλες. Αν και έκανε δαιμονισμένο κρύο είχαμε όλο το κέφι να προλάβουμε και να κάνουμε όσα περισσότερα πράγματα μπορούσαμε εντός και εκτός προγράμματος.
Στην πλατεία Συντάγματος πείσαμε επιτέλους το γιο μου να συμμετάσχει ενεργά τελικά στην όλη γιορτινή ατμόσφαιρα, ανεβαίνοντας στο καρουζέλ, στο πόνυ και επιτέλους να του τραβήξουμε μια αναμνηστική φωτογραφία με τους αγαπημένους του ήρωες του Ντίσνεϊ. Κατόπιν στην απέναντι πλευρά του δρόμου, αφού επιδοθήκαμε σε ένα μαραθώνιο τάϊσμα των περιστεριών (βρε τι τρώνε τα σκασμένα…με καταγρατσουνίσανε στην προσπάθειά τους να φάνε από τη χούφτα μου τους σπόρους!), πέσαμε πάνω στο ομολογουμένως εξαιρετικό θέαμα, αλλαγής της φρουράς των τσολιάδων. Μια σκηνή σαν ιεροτελεστία και άκρως εντυπωσιακή, τουλάχιστον για μένα, που πρώτη φορά αντίκριζα.
Ακολούθησε μια βόλτα στον Εθνικό Κήπο, που λόγω των περιστάσεων είχε μετετραπεί σε “κήπο των παραμυθιών”…μια ακόμα όμορφη προσφορά στα παιδιά.
Αφού είχαμε ξυλιάσει από το κρύο, πήγαμε με το μετρό για άλλη μια φορά στο Μοναστηράκι για φαγητό και ζεστασιά και όταν χορτάσαμε και από τα δυο, κάναμε την αποχαιρετιστήρια μας βόλτα μας στην αγαπημένη αυτή γωνιά της Αθήνας!
Η ώρα πια ήταν περασμένη και γυρίσαμε επιτέλους στο ξενοδοχείο για λίγη χαλάρωση, εφόσον γνώριζα καλά, ότι έπετο και συνέχεια…
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Μια συνέχεια αδιαμφισβήτητα υπέροχη: Η γνωρίμα μου καταρχάς με δυο καλούς φίλους bloggers και τους ευχαριστώ πραγματικά για το όμορφο απόγευμα, που μου χάρισαν. Με χαρά μου επιβεβαίωσαν τη γνώμη μου που είχα σχηματίσει ως τώρα για τα blogs, τους κατόχους τους και γενικότερα για το internet, αρκεί να ξέρεις, που να ψάξεις και να απευθυνθείς.
Αν και το ένα μέλος της τριάδας δυστυχώς, αποχώρησε νωρίς, αντικαταστάθηκε με ένα καινούριο, που θα ήθελα να αποκαλύψω , ότι χάριν σε αυτόν (δυστυχώς για σας 
) βρίσκομαι κοντά σας στην μπλογκόσφαιρα.
Ένας αγαπημένος φίλος, που ήρθε και το πλήρωμα το χρόνου να βρεθούμε και να συναντηθούμε από κοντά!!!
Σε ευχαριστώ φίλε μου για το “δώρο” αυτό…! Πέρασα μια υπέροχη βραδιά και σε λίγο τα κοκόρια θα λαλούσαν, το αεροπλάνο μου θα πετούσε και εγώ θα ήμουν ικανή να συζητώ ακόμα μαζί σου… Ας είναι, επιφυλάσσομαι για τα παραλειπόμενα στο εγγύς μέλλον, δηλαδή σε λίγες ώρες από τώρα…φαντάζομαι. 
Μετά από δυόμιση μπουκάλια μπύρα και ένα σφηνάκι, φιλική κουβεντούλα και γέλιο, μπήκα στο ταξί του γυρισμού για το ξενοδοχείο…
Πίσω εκεί στο δωμάτιο με περίμενε η αμάζευτη και ατακτοποίητη βαλίτσα. Το πρώτο φως της αυγής, που θα με έβρισκε σίγουρα άϋπνη, γιατί θα έγραφα αυτό το ποστ…η επιθυμία να παραμείνω…
Και όμως παρά τις νοητές μου αντιρρήσεις το ταξί με έφερε εδώ, ακούγοντας στη διαδρομή αυτό:
…δεν νομίζω, ότι θα μπορούσα να γράψω περισσότερα…η σιωπή τα λέει όλα. Γεγονός είναι, ότι εκεί στο μισοσκόταδο του ταξί, τα μάτια μου βουρκώσαν και δυο δάκρυα κύλησαν στα μάγουλα!
Ο ερχομός της νέας εβδομάδας μου επισήμανε, ότι έχω τόσα πολλά να κάνω και πάρα πολύ λίγο χρόνο να τα πετύχω. Έτσι η χθεσινή μου Δευτεριάτικη μέρα ξεκίνησε σχετικά νωρίς…
Μια τυπικά εργάσιμη μέρα για τους περισσότερους, οπότε σκεφτήκαμε, ότι θα ήταν άμεση η πρόσβασή μας παντού…Πρώτος προορισμός το Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας… Φθάνοντας εκεί διαπιστώσαμε δια λύπης, ότι το μουσείο άνοιγε …απογευματινές ώρες!!! (13.οο-19.30). Άκουσον άκουσον ένας δημόσιος χώρος, μια υπηρεσία ουσιαστικά μας έκλεινε κατάμουτρα την πόρτα και όχι μόνο σε εμάς, αλλά και σε πολλούς άλλους, που είχαν την ίδια ιδέα…να περάσουν δηλαδή το πρωινό τους σε ένα μουσείο…
Τελοσπάντων αφού ξεπεράσαμε την πρώτη σύγχιση…η δική μας “αντεπίθεση” στην “τρελή” αυτή πόλη ήταν άμεση και αστραπιαία… 
Πήραμε ένα ακόμα ταξί και ανεβήκαμε ψηλά, μέχρι στο τελεφερίκ, που οδηγεί …στο Λυκαβηττό. 277 μέτρα από το έδαφος πάνω στο υψηλότερο λόφο της Αθήνας, έκανε τη μεγαλούπολη να φαντάζει τόσο μικρή κάτω στα πόδια μας. Μια υπέροχη θέα από ψηλά, που αν δεν έκανε τον αέρα και το κρύο θα ήταν ακόμα ωραιότερα… Αλλά ας μην γκρινιάζω. Με αποζημιώσε η ζεστή σοκολάτα, που ήπια στην καφετέρια εκεί, αλλά που δυστυχώς την πλήρωσα χρυσή. Πού ακούστηκε μια απλή σοκολάτα χωρίς σαντιγί, παρακαλώ, να τη δηλώνουν στον κατάλογο 6 ευρώ και να την πληρώνω στο τέλος 6,48 € ? Μήπως έκαναν καλά οι ξένοι στα διπλανά τραπεζάκια, που παρήγγειλαν μόνο εμφιαλωμένο νερό και το έπιναν με βουλιμία, μέχρι την τελευταία σταγόνα?
Ουπς είπα να μην γκρινιάζω εεε? Πραγματικά δεν είχα καμιά πρόθεση, αλλά δεν μπορούσα να μην επισημάνω ορισμένες αλήθειες και κακώς κείμενα της χώρας μου…
Παρόλα αυτά τα περάσαμε όμορφα εκεί, αγοράσα και τα αναμνηστικά μου (πάντα και παντού το κάνω αυτό) και κατηφορίσαμε ξανά προς το πολυπόθητο μουσείο…
Ήταν περασμένες 13.οο μμ, οπότε αυτή τη φορά μας υποδέχτηκαν με ανοιχτές τις πόρτες. Η τιμή εισιτηρίου λογική και για το παιδί ελεύθερη είσοδος. Περάσαμε δυόμιση και βάλε ώρες εκεί και λίγες μου φάνηκαν…Ήρθα μπροστά σε κτερίσματα, σε αντικείμενα, που έφερε η αρχαιολογική σκαπάνη στο φως και τα θαύμαζα μόνο μέσα από βιβλία και στην τηλεόραση. Επιτέλους ήρθε η ώρα, που τα είδα και τα θαύμασα από κοντά. Ξεκινήσαμε από τον κυκλαδικά ευρύματα και πολιτισμό, ακολούθησε η μυκηναϊκή περίοδος, με τα πανέμορφα χρυσά αντικείμενα, που προσέλκυαν το μάτι… Επιβλητική ήταν φυσικά η χρυσή προσωπίδα, που αποδίδεται στον ίδιο τον Αγαμέμνονα, που είχε μια περίοπτη κεντρική θέση. Σαν γυναίκα θαμπώθηκα από τα πανέμορφα χρυσά ή από άλλα πολύτιμα ή ημιπολύτιμα κοσμήματα. Ήταν τόσο περίτεχνα και με πολύ λεπτομέρεια φτιαγμένα, που όντως με εντυπωσίασε η σκέψη, ότι όλα αυτά ήταν κατασκευασμένα χιλιάδες χρόνια πριν και χειροποίητα, παρακαλώ.
Αγγεία μελανόμορφα και ερυθρόμορφα πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου. Κρατήρες, κύπελα, οινοχόες και ένα σωρό άλλα πήλινα, μπρούτζινα αντικείμενα σε όλα τα μεγέθη. Αγάλματα φτιαγμένα από φημισμένα μάρμαρα ή μπρούντζο. Για το τελευταίο υλικό αναφέρομαι κυρίως στο φυσικό περίπου μέγεθος άγαλμα του Δία ή Ποσειδώνα, που ειναι παγκοσμίως γνωστό. Ακόμα πανέμορφο ήταν και το μπρούντζινο άλογο με το μικρό αναβάτη… Μάλιστα ένας τουρίστας καθόταν σε μια γωνιά και το ζωγράφιζε σε ένα μπλοκ.
Περάσαμε από όλες τις αίθουσες και πολύ φοβάμαι, ότι θα ξεχάσω να αναφέρω πολλά. Θα κάνω όμως μια προσπάθεια να τα απομνημονεύσω. Τους πανέμορφους κούρους και κόρες, τα ξίφη, τα σπαθιά τα στιλέτα αγκίστρια, αετώματα, τοιχογραφίες, που έχει ακόμα διασωθεί λίγο χρώμα επάνω τους, πολλά φυσικά αγάλματα ακόμα και από την ρωμαϊκή εποχή, αρκετές σαρκοφάγοι και τέλος θα αναφέρω την αίθουσα με τα αιγυπτιακά αντικείμενα, που προσωπικά εμένα με συγκινούν και ενδιαφέρουν βαθύτατα.
Αν μπορούσα θα έμενα και άλλο στο μουσείο. Να περάσω ξανά και ξανά από όλες τις αίθουσες, να αποτυπώσω καλύτερα τα όσα είδα…Δυστυχώς κατάκοποι επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο και να αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να μας κούρασε αυτό το εξαιρετικό νοητό ταξίδι στην ιστορία και στους αιώνες!… Στο παρελθόν μας!
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Το βράδυ ήταν η σειρά της σύγχρονης ζωής και εποχής να με παρασύρει στους ρυθμούς της. Μια νέα και καλή φίλη, που γνώρισα μέσω του internet και ενός κοινού μας φίλου blogger, μπήκε στη ζωή μου και …τρισδιάστατα!
Με πήγε στο πασίγνωστο Κολωνάκι για ποτό και φυσικά για κουβεντούλα, που μόνο δυο γυναίκες ξέρουν να κάνουν…
Η ώρα πέρασε τόσο γρήγορα και τόσο ευχάριστα, που μόνο το ρολόι μας υπενθύμισε, ότι ήρθε η στιγμή του αποχωρισμού. Η βόλτα από την πλατεία ως το ξενοδοχείο, αν και ήταν σύντομη, λόγω του κρύου…μου έδωσε την ευκαιρία να θαυμάσω τις όμορφες βιτρίνες των πανάκριβων μπουτίκ…(μπρρρ μακριά από εμάς)!
Πάρα πολύ γεμάτη ήταν η χθεσινή μέρα και πολύ κουραστική…με το που ξάπλωσα στο κρεβάτι μου με πήρε αμέσως στα χέρια του ο Μορφέας!
Σήμερα θα κάνω μια καινοτομία. Θα ξεκινήσω την περιγραφή της κυριακάτικης μέρας μου από το πρόσφατο παρελθόν, που τυχάνει να είναι το παρόν, δηλαδή τώρα, που πληκτρολογώ στον υπολογιστή μου…Σας μπέρδεψα? Οκ θα μπω απευθείας στις διευκρινήσεις…
Όλο το απόγευμα και το βράδυ με βρήκε στο ξενοδοχείο, προσπαθώντας να χαλαρώσω και να συνέλθω από την πρωινομεσημεριανή δραστηριότητά μου. Και τώρα μπροστά στην tv, που παίζει το top gun, την αγαπημένη μου ταινία των εφηβικών μου χρόνων, γράφω τα πεπραγμένα…τα απομνημονεύματά μου
Ώρες πριν αποφασίσαμε μιας και ήταν Κυριακή και παρότι είχε συννεφιά, δεν έβρεχε. Είπαμε λοιπόν να αφιερώσουμε τη μέρα μας στο παιχνίδι και στην διασκέδαση και πού καλύτερα από το 
Δεν είχε ξανατύχει να βρεθούμε σε κάτι παρόμοιο, τόσο μεγάλο και οργανωμένο. Οπότε ήταν ευκαιρία να γνωρίσουμε και αυτή την εμπειρία…
Ομολογώ ότι αν δεν έκανε ένα ψωφόκρυο, πού έφθανε ως το κόκκαλο, θα περνούσα πολύ καλύτερα, γιατί παρόλο, που φορούσα γάντια, τα χέρια μου είχαν αγκυλώσει και μελανιάσει από το κρύο.
Ξεκινήσαμε την περιήγησή μας με βόλτα και στα δύο πάρκα, το παιδικό και το άλλο για τους μεγαλύτερους και μετά λάβαμε δράση:
Κάναμε το χατήρι στον μικρό μου γιο να πάει σε ότι ήθελε, αγόρασε και τα αγαπημένα του λούτρινα από το gift shop και τότε μου ήρθε η φαεινή ιδέα να δοκιμάσω και εγώ τις αντοχές μου…
Παιδιά πραγματικά τα χρειάστηκα…! Αγοράζοντας ένα λουράκι να έχω άμεση πρόσβαση σε όλα, νόμισα ότι θα άφηνα τα σωθικά κάπου εκεί ή το χειρότερο θα εκτοξευόμουν σαν πύραυλος στο…Φάληρο. Εκεί που έλεγα δεν θα συνεχίσω στο επόμενο “παιχνίδι” (ούτε να επωνομάσω τις δοκιμασίες, δεν ξέρω), εκεί επέμενα…Κάθε φορά κατέβαινα με το κεφάλι να γυρίζει και τα πόδια να μην με βαστούν, αλλά να τρεκλίζω λες και ήπια μια νταμιτζάνα κρασί!!! Η αποθέωση ποια ήταν?
Στην προτελευταία δοκιμασία (τρομάρα μου!), επειδή πείνασα έφαγα ένα σάντουιτς … Δεν σας περιγράφω τι ένοιωσα…Αφού κατάφερα και δεν ξέρασα επιτόπου και αργότερα στο ταξί της επιστροφής στο ξενοδοχείο…είπα από μέσα μου: “αν το στομάχι σου άντεξε τη σημερινή μέρα, είσαι ικανή να καταπιείς κοτρώνες”!!!
Όπως αποδείχτηκε έτσι συνέβη…Διατήρησα το σάντουιτς μέσα μου, και αν με ταλαιπώρησε η ζαλάδα ώρες ακόμη στο ξενοδοχείο δεν μετάνοιωσα για την εμπειρία τη σημερινή…
Ο απολογισμός…? Τώρα που βλέπω τον Τομ Κρουζ να πετά με το αεροπλάνο του, εεεεε σκέφτομαι: “ εγώ τα κατάφερα καλύτερα καημένε Τομ και είχα όντως μια υπέροχη, εξαιρετική και όμορφη ημέρα!”
Πάντα αναρωτιόμουν πόσο καιρό μπορεί να κρατήσει η χαρά και η ευτυχία…
Τείνω να πιστέψω, ότι ένας άνθρωπος αν είναι λίγο, πραγματικά λίγο ευαίσθητος και δεν σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, αλλά νοιάζεται για τον κόσμο γύρω του…τότε πράγματι δεν θα μπορεί ποτέ του να αισθάνεται χαρά και αγαλλίαση!
Χθες είχα μια όμορφη εμπειρία, που ήταν συνάμα συγκινητική, μελαγχολική και έπειτα με την εξέλιξη της μέρας εξελίχθηκε σε θλίψη… Θα σας εξηγήσω τι εννοώ:
Πριν από ενάμιση περίπου μήνα είχα δει στην τηλεόραση ένα αφιέρωμα για την “Κιβωτό του Κόσμου”, ένα θεάρεστο κατά την γνώμη μου, έργο του πατέρα Αντ. Παπανικολάου. Είχα γράψει σχετικά με αυτό σε παλιότερό μου ποστ με, αφορμή την εκπομπή αυτή.
Τότε είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, πως όταν ερχόμουν Αθήνα δεν θα έχανα την ευκαιρία να επισκεπτώ αυτό το ίδρυμα. Όντως έτσι συνέβη. Αν και ταλαιπωρηθήκαμε κάπως να το βρούμε, φαίνεται, ότι λίγοι είναι αυτοί, που γνωρίζουν αυτή την προσπάθεια…ξεκινώντας από τον ίδιο τον ταξιτζή, που μας πήγε. Αυτός αν και του εξήγησα περί τίνος πρόκειται, ότι ήρθα από Κέρκυρα για τον σκοπό αυτό, αυτός δεν εννοούσε να καταλάβει. Αντίθετα εξακολουθούσε να το ονομάζει “θέατρο”, ή ένα “παιδικό σταθμό”. Φθάνοντας στην περιοχή, αφού αναγκάστηκα να ακούω τις βλαστήμιες του ταξιτζή, επειδή δεν μπορούσε να το βρει, διαπίστωσα, ότι και κάτοικοι του μέρους αυτού αγνοούσαν τελείως την ύπαρξη του ιδρύματος.
Τελοσπάντων το βρήκαμε κάποια στιγμή, γιατί επέμενα φυσικά, παρά τις παραινέσεις του ταξιτζή τύπου “τι σε έπιασε κοπέλα μου και θέλεις να πας να το βρεις”. Δεν μετάνοιωσα ποτέ για την απόφασή μου αυτή.
Αν και φθάσαμε σε χρονική περίοδο, που λόγω εορτών τα παιδιά ήταν με τις οικογένειες τους (και αυτό ήταν ένα ευχάριστο επίσης κομμάτι), βρήκαμε λίγα παιδιά να παίζουν στο χώρο γενικών δραστηριοτήτων. Αξίζει να σημειώσω το γεγονός, ότι γίναμε δεκτοί στο ίδρυμα με ιδιαίτερη χαρά και ζεστασιά και με έκανε όλη αυτή η υποδοχή να συγκινηθώ και να νοιώσω “κάποια” ενώ φυσικά δεν ήμουν. Δυστυχώς ο πατέρας Αντώνιος, αν και ήθελα πάρα πολύ, δεν ήταν παρόν, αλλά ο εθελοντής, που μας ξενάγησε στο χώρο ήταν τόσο ευγενικό παιδί και άμεσα συμπαθητικό… Ήταν ένα παιδί βγαλμένο από τα “σπλάχνα” της ίδιας αυτής οργάνωσης και μεγαλώνοντας πια θέλησε και αυτό με τη σειρά του να προσφέρει προπαντώς την αγάπη, που δέκτηκε το ίδιο μικρότερος, καθώς την αποδοχή και την φροντίδα, που δεν είχε σε μια φάση της ζωής του.
Ειλικρινά είχα μια υπέροχη εμπειρία εκεί. Δεν θα μείνω καν στη δική μου ασήμαντη προσφορά, αλλά χάρηκα το γεγονός, ότι όσο διάστημα περέμεινα εκεί είδα απλό κόσμο να έρχεται να προσφέρει τον οβολό του από το υστέρημά του, είτε να φέρνει κιβώτια ολόκληρα με φασόλια, ρύζι και άλλα τρόφιμα για τα παιδιά αυτά…
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Στο ξενοδοχείο ώρες αργότερα έτυχε ανοίγοντας την τηλεόραση να πέσω επάνω στις ειδήσεις και να μάθω για τις επιθέσεις ισραηλινών πυραύλων στην Γάζα…
Αποτέλεσμα αυτής της αποτρόπαιας πράξης? Τι άλλο φυσικά από τον θάνατο εκατοντάδων Παλαιστίνιων κατοίκων (τότε ο αριθμός των νεκρών ήταν γύρω στους 200) και με το άμεσο κίνδυνο ο αριθμός των θυμάτων, των άμαχων,υπογραμμίζω, και ανάμεσά τους παιδιά να μεγαλώνει από λεπτό σε λεπτό.
Με συγκλόνισαν οι εικόνες, που είδα στο γυαλί. Χαροκαμένες μάνες να κλαίνε τα παιδιά και τους άντρες τους.
Ένα μεγάλο “γιατί?” γεννήθηκε μέσα μου… Γιατί τώρα? Ποιος ο λόγος να βυθιστεί ένα έθνος,στο πένθος και η υπόσχεση αντίποινας του εγκλήματος αυτού να κρέμεται σαν σπάθη από πάνω μας?
Πάει η ειρήνη, που ευχόμαστε όλοι μας αυτές τις μέρες? Τόσο πολεμοχαρείς έχουμε καταντήσει, που ακόμα και αυτές τις “άγιες ημέρες” για όλον τον πλανήτη να τα σκορπίζουμε όλα στον αέρα της απονιάς και της απανθρωπιάς και να βυθιστούμε σε μια λίμνη αίματος?
Και το χειρότρερο? Η μεγάλη δύναμη των ΗΠΑ να μην καταδικάζει τις επιθέσεις αυτές… Θα με ρωτήσετε: “περίμενες κάτι διαφορετικό?” Απλά είχα την ελπίδα να έστω για τα μάτια του κόσμου να διατηρούσαν μια άλλη στάση, έστω λόγω ημερών.
Με στενοχώρησαν πάρα πολύ αυτά τα γεγονότα και για πρώτη φορά το ο ύπνος άργησε να με επισκεπτεί απόψε και όταν ήρθε ήταν ιδιαίτερα ταραγμένος.
Αδιαφορία, αναλγησία, εγωισμός μοιάζουν να είναι τα κύρια χαρακτηριστικά, που μας διακατέχουν και με θλίβει πάρα πολύ αυτή η σκέψη. Δεν θέλω να χάσω όμως την ελπίδα και την πίστη μου, ότι η ανθρωπιά, η φιλευσπλαχνία και η αλληλεγγύη δεν θα εκλείψουν. Η Κιβωτός μου το απέδειξε και προτιμώ να το κρατήσω μέσα μου σαν φυλακτό…!
Μακάρι οι τόσες ευχές που κάνουμε αυτές τις ημέρες για υγεία , αγάπη και ΕΙΡΗΝΗ να εισακουστούν και το αγνό, λευκό περιστέρι της εκεχειρίας να φτερουγίσει στις καρδιές μας…!
Ουτοπία και “όνειρα θερινής νυχτός”…? Αναρωτιέμαι…!!!
Η δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων δεν ξεκίνησε με τις ίδιες προϋποθέσεις… Με το που άνοιξα τα μάτια μου από έναν ξεκούραστο ύπνο, ένοιωσα, ότι κάτι είχε αλλάξει:
Δυστυχώς ο καιρός προτίμησε να δείξει το άσχημό του πρόσωπο, με αρκετό κρύο και ψιλόβροχο. Οπότε έπρεπε να αναπροσαρμόσουμε το πρόγραμμά μας. Ξέραμε ότι δεν ενδύκνειτο για πεζοπορία, ούτως ή άλλως τα πάντα εξακολουθούσαν να παραμένουν κλειστά.
Επιλέξαμε λοιπόν, το Mall. Εκεί τουλάχιστον αν και τα καταστήματα είχαν φυσικά αργία, θα μπορούσαμε να κάνουμε την βόλτα μας στους ορόφους. Φαίνεται την ίδια ιδέα είχε κάνει και η μισή Αθήνα ( χαχαχα), καθότι και εκεί συναντήσαμε πολύ κόσμο
Αφού φάγαμε λοιπόν εκεί σε ένα από τα fast foods για μεσημέρι κατευθυνθήκαμε φυσικά στους κινηματογράφους και επιλέξαμε να δούμε δύο (2) ταινίες στη σειρά!
Καταρχάς για να κάψουμε καμιά θερμίδα από το πολύ φαϊ είπαμε να μπούμε πρώτα να δούμε μια ταινία, που θα μας κάνει να το “κουνήσουμε” λίγο. Εξάλλου μας “αρέσει να το κουνάμε”!
Ύστερα από το σαφάρι στην Αφρική έστω σε virtual επίπεδο, είδαμε την υπέροχη αστυνομική ταινία του Β. Χαραλαμπόπουλου, “BANK BANG”.
Την βρήκα εξαιρετική, με γρήγορο σενάριο, χιούμορ και με συγκινητικές στιγμές… Αξίζει να την δείτε, όσοι δεν έχετε προλάβει να το κάνετε…
Είχε ήδη νυχτώσει όταν βγήκαμε από τις κινηματοφραφικές αίθουσες. Και ο καιρός, που δεν είχε δείξει σημάδια βελτίωσης, αντίθετα έβρεχε και έκανε περισσότερο κρύο μας ανάγκασε να επιστρέψουμε νωρίς στο ξενοδοχείο…
Για να πω την αλήθεια και την κουτσουκέλα μου, αυτό κάνανε μόνο οι άλλοι δύο, γιατί ήταν κουρασμένοι… Επειδή εγώ πήγα για να συναντήσω και να πιω καφέ έναν καινούριο φίλο, που πάλι γνώρισα μέσω internet…
Δεν απογοητεύτηκα καθόλου. Για άλλη μια φορά πέρασα υπέροχα και το βράδυ πια, όταν ξάπλωσα το κεφάλι μου κουρασμένα πάνω στο μαξιλάρι, είχα χαραγμένο ένα χαμόγελο στα χείλη…!
Άλλη μια μέρα με περιμένει αύριο…
Μέρα Χριστουγέννων στην μεγαλούπολη, από το πρωί φαινόταν, ότι θα είναι όμορφα… Αφού είχαμε ξεκουραστεί από το ταξίδι της προηγούμενης ημέρας, ήταν καιρός για εξερευνήσεις και για διασκέδαση…Χριστούγεννα γαρ! Ήταν μια ηλιόλουστη υπέροχη μέρα, οπότε υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για ο.τιδήποτε…
Μια βόλτα με το μετρό μας έβγαλε στο μοναστηράκι. Εκεί μπορεί τα μαγαζάκια να ήταν κλειστά, όμως ο κόσμος πολύς. Ήταν καθισμένος στις καφετέριες και απολάμβανε τον καφέ του κάτω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, 
που ήταν λουσμένη από το φως του υπέροχου Δεκεμβριάτικου πρωινού.
Το μεσημέρι φυσικά πήγαμε για φαγητό στο φημισμένο “Μπαϊρακτάρη”, που ήταν γεμάτο…έσφυζε από ζωή, από Έλληνες και μη που πήγαν να γευτούν τις υπέροχες νοστιμιές, αλλά και να απολαύσουν τη ζωντανή μουσική, από δύο μόνο όργανα, παρακαλώ, (κιθάρας και μπουζουκιού) και παίζανε λαϊκά τραγούδια, γνωστές παλιές επιτυχίες, όπως:
Δεν λέγαμε να ξεκολήσουμε από εκεί…περάσαμε τόσο όμορφα, με τόσο κέφι, που δεν μας έκανε η καρδιά να φύγουμε, αλλά ο μικρός ήθελε να ξεκουραστεί…
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Το απόγευμα το πρόγραμμα περιλάμβανε σινεμά. Είχαμε όρεξη να γελάσουμε και πήγαμε να δούμε τον Ηλία του 16ου. Προσωπικά δεν μου άρεσε και τόσο δεν είχε καμιά σχέση με την παλιά αγαπημένη ελληνική ταινία…το πιο ενδιαφέρον σημείο ήταν στο τέλος στο αστυνομικό τμήμα και το soundtrack του έργου…!
Βγαίνοντας από τον κινηματογράφο είχε ήδη νυχτώσει. Πήγαμε στο Σύνταγμα… Είχε επίσης και εκεί πάρα πολύ κόσμο. Εντύπωση μου έκανε ότι η πλατεία ήταν ένα κολάζ εθνικοτήτων κυρίως ασιατικής καταγωγής. Όλοι όμως στο ίδιο κλίμα χαράς και ευδαιμονίας, που ενέμπνεε η γιορτή των Χριστουγέννων.
Και εκεί μέσα στο πλήθος μικροπωλητές, επιδείκνυαν την πραμάτεια τους προσπαθώντας να προσελκύσουν αγοραστές: Αγιοβασίληδες έβγαζαν φωτογραφία μαζί με τα παιδάκια δίπλα στο στολισμένο δέντρο ή κοντά στους ψεύτικους τάρανδους. Πολλά φιλήσυχα πόνυς περίμεναν να βάλλουν στην ράχη τους μικρά παιδιά. Και τόσα άλλα…
Δεν μπορώ να πω, ότι έμεινα ανηπερέαστη και δεν αγόρασα τίποτα, αλλά ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί τελείως?
Το αποκορύφωμα για μένα ήταν στην οδό Ερμού, που για πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με την ινδιάνικη κουλτούρα και κυρίως την μουσική. Μαγεύτηκα ειλικρινά από μια ειδικά ομάδα ινδιάνων (ίσως από το Περού), που έδωσαν μια αληθινή παράσταση στον πεζόδρομο.Έπαιζαν μουσική με τύμπανα και μάλλον πρέπει να ήταν φλογέρες και τραγουδούσαν με υπέροχη φωνή και άλλοτε χόρευαν.
Μου άρεσε πάρα πολύ η μουσική τους και δεν ήταν δύσκολο να ακολουθήσω τον ρυθμό τους και να “αποστηθίσω” μερικούς στίχους και να τους σιγοψιθυρίζω…Αγόρασα 4 cds τους για εξοικειωθώ με την ησυχία μου στο σπίτι…
Είχε περάσει η ώρα και ήταν καιρός για επιστροφή στο ξενοδοχείο. Μια τόσο μεγάλη και γεμάτη ημέρα με τόσες συγκινήσεις και δρώμενα ήθελαν χρόνο να καταγραφούν στα κουτάκια μνήμης του μυαλού μου…
Η ύστατη σκέψη, που έκανα πρωτού αποκοιμηθώ, ήταν ότι, φέτος πέρασα τα ομορφότερα Χριστούγεννα των τελευταίων χρόνων…μα το ταξίδι δεν σταματά εδώ!
Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα, λίγη ώρα απέμεινε να γιορτάσουμε του Χριστού τη Θεία γέννηση!
‘Εχοντας φθάσει στον προορισμό μου, νωρίτερα σήμερα το μεσημέρι, έκανα μια βόλτα τριγύρω στα μαγαζιά. Εκεί είδα τον κόσμο πανικόβλητο να κάνει τα ψώνια της τελευταίας στιγμής…είτε να στολίσει το τραπέζι με περισσότερα γιορτινά εδέσματα, είτε να αγοράσει δώρα στα προσφιλή του άτομα.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Το απόγευμα σαφώς η εικόνα άλλαξε από την προηγούμενη… Ο κόσμος και πιο λίγος ήταν στους δρόμους και πιο χαλαρός από ό,τι ήταν στο φως της μέρας. Έκανε την βολτούλα του, έπινε τον καφέ του και προφανώς ετοιμαζόταν για το αποψινό ρεβεγιόν…
Ο συνοδός μου σε αυτήν την περιήγηση, ένας καινούριος και καλός φίλος, μου έκανε μια υπέροχη ξενάγηση στη φωτισμένη και στολισμένη μεγαλόπολη. Περπατήσαμε σε συνοικίες είδαμε και περάσαμε από μνημεία και αξιοθέατα…ήταν ένας gendleman και πολύ καλός ξεναγός…Ώσπου καταλήξαμε στο κέντρο.
Εκεί το στολισμένο πανήψυλο δέντρο με τις τόσες ταλαιπωρίες των τελευταίων ημερών, μας υποδέχτηκε με χριστουγεννιάτικες μελωδίες και μας ενέμπνευσε μια χαρούμενη διάθεση. Ιδιαίτερα όταν έβλεπες τους μικροπωλητές να προσπαθούν να σε πείσουν να αγοράσεις ένα αγιοβασιλιάτικο σκούφο, ή να σε τραβήξουν μια φωτογραφία μπροστά στο φωτισμένο δέντρο. Η ατραξιόν σίγουρα υπήρξαν τα μικρά πόνυ, που σε έλκυαν να τα χαϊδέψεις…!
Κάτι τέτοιες στιγμές σε κάνουν να αναπολείς… να γίνεις πάλι ένα παιδί, να γευτείς το μαλλί της γριάς και να κάτσεις κοντά στο Άγιο Βασίλη να του πεις τι επιθυμείς για πρωτοχρονιάτικο δώρο…!
Η ώρα της επιστροφής στο ξενοδοχείο είχε φθάσει. Η γλυκιά όμως ανάμνηση είχε μείνει, ότι τα Χριστούγεννα ήρθαν πάλι, μια γιορτή που “μπολιάζει” στην καρδιά αγάπη, αγάπη και πάλι αγάπη!!!
Αφήστε με λοιπόν να να τραγουδήσω με τον τρόπο μου, σαν ένα μικρό γελαστό, χαρούμενο παιδί…σε όλους εσάς, ότι εγεννήθη ο Χριστός…”χαιρέ η φύσης όλη”!
Να τα πούμε?
Σας το είχα υποσχεθεί…να δικαιολογήσω την αποχαιρετιστήρια έξοδο του περασμένου Σαββατόβραδου. Σίγουρα πάντως δεν αποχαιρετώ τα ξενύχτια και εν μέρει τα ποτά.
Οι φίλες μου με αποχαιρέτησαν, γιατί φεύγω…Σε λιγότερο από 24 ώρες θα ξεκινήσουν οι διακοπές μου, που τις είχα προγραμματίσει τόσο καιρό πριν. Μια βδομάδα ξεκούρασης και χαλάρωσης με περιμένει. Ένα ταξίδι που χρειαζόμουν και επιθυμούσα καιρό, για να κλείσει όμορφα αυτή η απαίσια χρονιά. Είχα την πιο δύσκολη περίοδο των τελευταίων ετών, σε σημείο να φθάνω στα όριά μου αντοχής και ανοχής!
Μα δεν θα συνεχίσω αυτή την κουβέντα, καλύτερες μέρες με περιμένουν (το ελπίζω και το εύχομαι τουλάχιστον). Μου δίνεται η ευκαιρία για διασκέδαση, ψώνια, περιήγηση…να δω καινούρια πράγματα. Αλλά το σημαντικότερο, όπως το θεωρώ εγώ είναι να συναντήσω φίλους, που έκανα στο ταξίδι μου ως μοναχικό αστέρι στην μπλογκόσφαιρα.
Έτσι λοιπόν, η σημερινή agenda περιλαμβάνει τρέξιμο και τον παροξυσμό της προετοιμασίας…Τι να βάλλουμε στην βαλίτσα, να μην ξεχάσουμε κάτι χρήσιμο ή σημαντικό…ωχ θα χωρέσουν όλα?
Χαλαρά… τίποτα δεν θα μου χαλάσει την καλή μου διάθεση σήμερα…!Δεν λένε, ότι το καλύτερο κομμάτι για ο,τιδήποτε είναι η προετοιμασία?
Για αυτό και εγώ με ηρεμία θα ετοιμαστώ. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει και αύριο το πρωί θα μπω στο αεροπλάνο για να με πάει μακριά…
Όσο για σας τους υπόλοιπους φίλους ….δεν θα γλιτώσετε τόσο εύκολα από μένα. Ακόμα κι από εκεί…θα υπάρχει ανταπόκριση και επικοινωνία… Μπορώ να κάνω χωρίς εσάς? Αμ δε!!!
Για την ώρα σας εύχομαι ολόψυχα… σε ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ καλά Χριστούγεννα, με υγεία προπαντώς και να τα περάσετε όπως ποθείτε ο καθένας σας!!!!
Το παρακάτω τραγουδάκι σας το αφιερώνω με πολλά φιλιά!
Και ναι για άλλη μια φορά βγήκα χθες το βράδυ…πέρα από τα συνηθισμένα μου! (λέτε να χρειάζομαι παπά να με διαβάσει? χαχαχαχα!)
Αλλά ήταν το αποχαιρετιστήριο μου…Οι φίλες μου είπαν ότι θα με βγάλουν έτσι και αλλιώς έξω. Φαίνεται μεταλλάσσομαι σε ροκά τύπο…Αλλά όπως συνηθίζω να λέω “ποτέ μην λες ποτέ”…!
Έτσι και χθες την ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα έπρεπε να ήμουν στο σπίτι τους για να τις παραλάβω, μιας και είμαι η μόνη, που οδηγεί. Αυτή τη φορά ήμασταν τρεις in total black. Kάνουμε ένα μικρό πέρασμα μιας ώρας περίπου από ένα παλιό (νέο για μένα) μπαράκι, πίνουμε τη μπύρα μας και ακούμε ξενέρωτη ελληνική μουσική…
Φεύγουμε φυσικά και πάμε στο…στέκι μας με την καλή rock και heavy metal μουσική. Εκεί πραγματικά διασκεδάσαμε! Περιττό να πω γίναμε (δεν το ομολογώ…σσσσ μην το πείτε πουθενά) φέσι, αφού ήπιαμε άλλες 2 μπύρες η καθεμιά μας χώρια τα τέσσερα (!) σφηνάκια, που μας κέρασε ο barman. Τελικά ανακάλυψα, πως μου αρέσει το ποτό! - τι μαθαίνει κανείς στα “γεράματα” .-
Μετά από πολλά γέλια, τραγούδι και χορό, όσο μπορούσαμε δηλαδή, κουνώντας τα κεφάλια σαν δαιμονισμένες στο ρυθμό της μουσικής και αφού η ώρα είχε πάει 4, είπαμε να την κάνουμε για τα σπίτια μας.
Κάπου σας ανέφερα ότι η χθεσινή έξοδος ήταν η “αποχαιρετιστήρια μου” και δεν το είπα τυχαία…μόνο που δεν θα σας αποκαλύψω τι εννοούσα…επιφυλάσσομαι να σας εξηγήσω λίαν συντόμως!
Για την ώρα θα ακούσουμε ένα τραγούδι, παραγγελιά μου χθεσινή, που αποτελεί ένα από τα αγαπημένα μου, όσα χρόνια και να περάσουν…ένα τραγούδι σκέτο “δηλητήριο”!
Πρόσφατα σχόλια