Όταν βρίσκεσαι στο σπίτι, έχοντας τελειώσει τη δουλειά, σου μένει και πολύς ελεύθερος χρόνος. Σαν γνήσια “τηλεορασάκιας” που είμαι, αναλώνω αρκετό από αυτόν το χρόνο με ένα τηλεκοντρόλ στο χέρι

Πέρα από τα αστεία τώρα, πέτυχα σήμερα μια όμορφη στιγμή της ελληνικής τηλεόρασης…Αναφέρομαι στο αφιέρωμα, που είχε ως θέμα η Τατιάνα Στεφανίδου στο “αξίζει να το δεις”…Πραγματικά αυτό το απόγευμα άξιζε να το δω!!!…Και με έφερε μπροστά σε κάτι, που δεν γνώριζα…

Το αφιέρωμα είχε να κάνει με το εξαιρετικό έργο, που πραγματοποιεί ο πατήρ Αντώνιος Παπανικολάου στον Κολωνό της Αττικής.

Με μόχθο ζωής υπήρξε ο εμπνευστής και ο θεμελιωτής μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης και με τη βοήθεια του κόσμου, του απλού λαού, έφτιαξε ύστερα από 10 χρόνια σκληρής δουλειάς την “Κιβωτό του Κόσμου”!

‘Ενα (κατά κάποιο τρόπο) ίδρυμα, που μπόρεσε να συγκεντρώσει σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας, ένα πολιτισμικό παζλ από παιδάκια διαφόρων εθνικοτήτων και θρησκευτικών πεποιθήσεων και τους πρόσφερε με μια λέξη την Ελπίδα…

Την ελπίδα να βρουν μια τρυφερή αγκαλιά, ένα πιάτο ζεστό φαγητό, μια βοήθεια και συμπαράσταση στα μαθήματά τους και στην προσπάθειά τους να μάθουν την ελληνική γλώσσα και κουλτούρα…

Ένας ιερέας μπόρεσε και πλησίασε παιδιά, που γνώριζαν μόνο την εγκατάλειψη, την αδιαφορία και το ρατσισμό του κόσμου και στην αρχή μόνος του, αλλά αργότερα με τη βοήθεια εθελοντών μπόρεσε να χαρίσει σε αυτά τα παιδιά το χαμόγελο…και την ελπίδα σε κάτι καλύτερο…την ελπίδα για ζωή!

Είναι πραγματικά παρήγορο, μέσα στα πολλά σκάνδαλα, που ακούμε στις μέρες μας στον χώρο της Εκκλησίας, να μην χάνεται η Πίστη μας σε αυτήν. Αντίθετα στο πρόσωπο του νεαρού (και τονίζω τη λέξη “νεαρού”) ιερέα ανανεώνεται αυτή η Πίστη και για άλλη μια φορά θα χρησιμοποιήσω την λέξη Ελπίδα, να ελπίζουμε λοιπόν, σε κάτι φωτεινό, Αγαθό και Ιερό και να ερχόμαστε μέρα με τη μέρα πιο κοντά Του!

Αλλά ας ξαναγυρίσω πάλι στον πατέρα Αντώνιο και το έργο του… Αξίζει ειλικρινά ένα “μπράβο” για τα όσα έχει καταφέρει με σκληρή δουλειά και προσωπική ενασχόληση και φυσικά στους εθελοντές, που βοηθούν με τον τρόπο τους την προσπάθεια αυτή. Μακάρι με αυτό το άρθρο να ευαισθητοποιηθούν και άλλοι και να σπεύσουν να προσφέρουν τη βοήθειά τους!

Και όλα αυτά γιατί? Επειδή πρόκειται για παιδιά…και το χαμόγελο ενός παιδιού αξίζει πολλά!!! Είναι το χαμόγελο του Κόσμου!