Είναι μια μέρα από εκείνες…

Είναι μια μέρα από εκείνες, που δεν έχω όρεξη για τίποτα…τίποτα δεν με γεμίζει και τίποτα δεν μου κινεί το ενδιαφέρον.

Από το πρωί είχα αυτή τη διάθεση…Έκανα τις “οικοκυρικές” μου εργασίες σχεδόν μηχανικά και αργότερα άφησα τον εαυτό μου να “μουχλιάσει”, βαριά και βαθιά σε ένα καναπέ…

Τίποτα δεν μπορούσε να μου αποσπάσει την προσοχή από την πλήρη απραξία…και δεν μιλάμε για  απραξία μόνο σωματική, αλλά και πνευματική.

Δεν είχα όρεξη να διαβάσω το βιβλίο μου, που το έχω παρατημένο στο τραπεζάκι δίπλα μου τόσες μέρες…δεν είχα όρεξη να δω τηλεόραση και να “απορροφηθώ” στις διάφορες ταινίες, που έδειχναν τα κανάλια αυτό το κυριακάτικο απόγευμα ή να δω για χιλιοστή πια φορά τα “φιλαράκια”, που κατάντησαν κουραστικά με τις τόσες επαναλήψεις… Όχι αν και η τηλεόραση έμενε ανοιχτή, άκουγα μόνο το βόμβο της σαν το ζουζούνισμα ενός εντόμου και τις εναλλαγές των εικόνων σαν μια θολή βροχή χρωμάτων σε μια γωνιά του τοίχου…

Το μυαλό μου ταλαιπωρημένο και άδειο, έμοιαζε να είναι τυλιγμένο στο πέπλο της πλήρης σιωπής και όμως σκέψεις ασύνδετες και χωρίς ειρμό, ξεχύνονταν παντού φωνάζοντας, διαταράσσοντας την ηρεμία, που είχα, πιθανόν ανάγκη…

Δεν είχα διάθεση να δω κανέναν ή να μιλήσω σε κανένα…Η επιθυμία για βόλτα αυτό το τελευταίο νοεμβριάτικο απόγευμα, φαίνεται έπεσε σε χειμέρια νάρκη…Δεν ήθελα καμιά επαφή με άνθρωπο. Δεν ήμουν εδώ για κανένα… ’Ισως να με επηρέασε και ο καιρός, που έμοιαζε να βγήκε από τη ζώνη του λυκόφωτος, ούτε μέρα, ούτε νύχτα…Μια γκρίζα και μουντή ατμόσφαιρα, γεμάτη παγωνιά και  ακινησία…

Και να ‘μαι τώρα εδώ σε ένα δωμάτιο σκοτεινό με το laptop αγκαλιά, να αποτελεί και τη μόνη πηγή φωτός, περιβάλλοντάς με…Να παρακολουθώ από το παράθυρο να παραδίδει την σκυτάλη η μέρα στη νύχτα και εγώ να προσπαθώ πληκτρολογώντας να διοχετεύσω σε αυτό το post, όλη την ενέργειά μου, που μου έπαιζε κρυφτούλι σήμερα…

Πόσο βαρετά είναι όλα…Ακόμα και ο εαυτός μου, μου φαντάζει βαρετός… Είμαι σε μια στάση αναμονής του αγνώστου, στο τι θα φέρει η αυριανή μέρα…

Ελπίζω να είναι καλύτερη από τη σημερινή…!

 

Κόκκινο…

 

“Κόκκινο είναι το χρώμα, που αγαπώ…

κόκκινο το αίμα, που κυλάει στις φλέβες μου…

κόκκινο το πάθος, που κρύβω μέσα μου…

κόκκινο σαν τη φλόγα της φωτιάς, που καίει στα στήθια μου…

στο κόκκινο η ένταση του θυμού μου…

στα κόκκινα, όταν θέλω να σαγηνεύσω έναν άνδρα…

 

και για να σας πονηρέψω…κόκκινη…η ομάδα, που λατρεύω “

 

και ένα τραγούδι…

 

 

Η ανάρτηση αυτή είναι η απάντηση στην πρόσκληση σε ένα νέο μπλογκοπαίχνιδο, της αγαπητής Dailyscene : Σκεφτείτε μια λέξη, γράψτε τι σκέφτεστε γύρω από αυτήν και βρείτε ένα τραγούδι που να περιέχει τη λέξη αυτή….

Άντε κάντε και εσείς μια προσπάθεια!

Πάρτι…στου Καραϊσκάκη!!!

Ούτε στα πιο τρελά όνειρα του πιο αισιόδοξου ερυθρόλευκου οπαδού, υπήρχε η σκέψη, ότι θα ζούσαμε τέτοιες ανεπανάληπτες στιγμές:

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΜΠΕΝΦΙΚΑ

5-1

 

Τι να περιγράψει και τι να αναφέρει κανείς…

Να σταθούμε στην εκπληκτική εμφάνιση όλη της ομάδας?

Να μνημονεύσουμε τη λάμψη ορισμένων παιχτών της ομάδας? Όπως Γκαλέττι, Ντιόγκο, Μπελούτσι, Πατσατζόγλου, με τους ίδιους να είναι και οι χρυσοί σκόρερ των Πειραιωτών?

Να τρίψουμε τα μάτια μας, μόνο και μόνο βλέποντας τα ίδια τα γκολ, που το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο?

Εδώ μιλάμε για θρίαμβο, φίλοι, μου!!!

Ένα απολαυστικό, ένα χορταστικό, ένα ιδεώδες πρώτο ημίχρονο…που το κοντέρ σταμάτησε μόνο στο 4-1. Σε κάθε επίσκεψή μας στην περιοχή της Μπενφίκα μύριζε γκολ. Στην επανάληψη βάλαμε άλλο ένα γκολ και ύστερα κατεβάσαμε ταχύτητες ενόψει εγχώριου πρωταθλήματος…

Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε ούτε συστήματα, ούτε πλάνα προπονητών…

…τα λόγια είναι περιττά…

 

 

 

Ας απολαύσουμε τα γκολ, αφήνοντας την εικόνα να μιλήσει μόνη της…

 

Αυτή τη νύχτα δεν γουστάρω κανέναν…

Όταν νομίζεις, ότι βρίσκεσαι στην άκρη του γκρεμού…

Όταν νοιώθεις, ότι έφθασες στην κορυφή του βουνού…

Όταν νομίζεις, ότι θα αλλάξει η ζωή σου από στιγμή σε στιγμή…

Όταν ξέρεις, ότι ο ήλιος θα σε κάψει το πρωί…

Όταν το γέλιο μετατρέπεται σε κλάμα…

Όταν της ζωής ματώνει το τραύμα…

Τότε ζητάς να παγώσει ο χρόνος, να μείνεις εσύ και ο εαυτός σου μόνο…

Να σκεφτείς, να κατανοήσεις, να ερμηνεύσεις, να φιλτράρεις

 

” Θέλεις τη νύχτα να είναι μόνο για σένα, αυτή τη νύχτα δεν γουστάρεις κανέναν!”

 

” The world is not enough”

Τα βλέφαρά του τρεμόπαιξαν…πετάχτηκε αλαφιασμένος από το στρώμα. Το κεφάλι του πονούσε απελπιστικά δυνατά, παρόλα αυτά το ένστικτό του σήμαινε συναγερμό…

“Κάτι δεν πάει καλά!”, σκέφτηκε. Γυρίζει το κεφάλι στα δεξιά του, περιμένοντας να δει την Πάμελα κοιμισμένη δίπλα του, αλλά το θέαμα, που αντίκρισε, τον άφησε άφωνο, παρά την εικοσάχρονη του πείρα στο σώμα…

Η φίλη του ήταν κατακρεουργημένη, άψυχο κορμί στο πλάι του. Το μαχαίρι βρισκόταν ακόμα σφηνωμένο στο άλλο ποτέ πανέμορφο σώμα της. Η φρίκη σμίλεψε μονομιάς τα αρρενωπά χαρακτηριστικά του προσώπου του. Ο ‘Ει Τζι πετάχτηκε μονομιάς από το κρεβάτι. Η απότομη κίνηση σαν σφυριά την ένοιωσε στα μηλίγγια του και απόρησε, γιατί αυτός το προηγούμενο βράδυ θυμόταν καλά δεν είχε πιει σταγόνα αλκοόλ, παρά μια σόδα…

Μα αυτό δεν ήταν της παρούσης…πλησίασε κοντά στο κρεβάτι ξανά. Ποιο ψύχραιμα πλέον κοίταξε με μια ματιά την άτυχη Παμ. Χτες το βράδυ δεν ήταν μόλις, που είχε χαθεί για άλλη μια φορά στη ζεστή αγκαλιά της και το φιλήδονο κορμί της? Τώρα πια το αίμα της πότιζε το ήδη νοτισμένο λευκό σεντόνι, σαν άλικο βάμμα πάνω στο χιόνι…

Τότε ήταν που το πρόσεξε…το χέρι του ήταν γεμάτο αίματα…κατάλαβε αμέσως τι έπαιξε εδώ. Ήταν σχεδόν σίγουρος, ότι τα αποτυπώματα στη λαβή του μαχαιριού ήταν δικά του…του την είχαν στημένη. Δεν ήταν τυχαίο το γεγονός, που ξύπνησε με το κεφάλι βαρύ, ενώ δεν είχε πιει, και αυτή η περίεργη γεύση, που είχε η σόδα στο στόμα?

Ξάφνου βήματα ακούστηκαν απέξω από την πόρτα της γκαρσονιέρας του…έπρεπε να εξαφανιστεί αμέσως από εκεί…αν τον έπιαναν οι τυπάδες των εσωτερικών υποθέσεων θα τον ξετίναζαν και όχι δεν έπρεπε να αφεθεί στα χέρια τους. Είχε φτάσει πάρα πολύ κοντά στο ξεσκέπασμα της διαφθοράς μέσα στο ίδιο το τμήμα του…δεν θα άφηνε τον μπάσταρδο τον Μακόνορ να ξεφύγει! Τα αδιάσειστα στοιχεία του έλειπαν να αποδείξει μαζί τα ευρύματα, που είχε μαζέψει ως τώρα, αλλά θα τα βρισκε…μόνο χρόνος του χρειαζόταν. Όμως φαίνεται είχε ήδη φτάσει στην ώρα μηδέν.

Ο Έι Τζι Πίρσον με μια μια εικοσαετή καριέρα στην αστυνομία του Σαν Φρανσίσκο είχε έρθει πολλές φορές στο κατώφλι του θανάτου. Μάλιστα είχε νοσηλευτεί σε νοσοκομείο δεχόμενος μια σφαίρα στο θώρακα, από κακοποιό σε μια συμπλοκή…Και τώρα αυτό…είχε μάθει από έναν πληροφοριοδότη του, ότι ο Μακόνορ, όχι μόνο συνάδελφος, αλλά και ανώτερός του στο τμήμα χρηματιζόταν και φαινόταν να είναι μπλεγμένος σε σπείρες διακίνησης ναρκωτικών… 

Ο θόρυβος απέξω από την γκαρσονιέρα του τον ξανάφερε στην πραγματικότητα. Έτρεξε στην τουαλέτα ξέπλυνε βιαστικά τα χέρια του από το αίμα, ντύθηκε σε χρόνο ρεκόρ και κατευθύνθηκε βιαστικά στην σκάλα κινδύνου από το μικροσκοπικό κουζινάκι του δωματίου του.

Βγήκε στο δρόμο. Είχε σωθεί προς το παρόν, αλλά ο κίνδυνος παραμόνευε παντού. Αν ο Μακόνορ κρυβόταν πίσω από όλα αυτά, ήταν μαθηματικά βέβαιο, πως θα έκανε τα πάντα να μη αποκαλυφθεί…ακόμα και να τον σκοτώσει! Έπρεπε να κτυπήσει πρώτος και να ξεσκεπάσει τον Μακόνορ προτού αυτό το σκουλήκι τον ανακαλύψει.

Ο Πίρσον έτρεξε προς στο αυτοκίνητό του, μελετώντας τις επόμενες κινήσεις του. Ήταν ανάγκη να βρει τον Τζίμι τον “νυφίτσα”, να πάρει περισσότερες πληροφορίες. Μόνο αν τον έφερνε σε επαφή με το σύνδεσμό του στην σπείρα, θα είχε την ελπίδα να βρει τα στοιχεία, που χρειαζόταν…

Οδηγούσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς το λιμάνι. Τέτοια ώρα θα πετύχαινε τον “νυφίτσα” στο ερειπωμένο αρσενάλι αποχαυνωμένο και με μυαλό καμένο από τα ναρκωτικά και τις καταχρήσεις. Καταπίνοντας τα χιλιόμετρα φτάνοντας στον προορισμό του, ο νυχτερινός αέρας του έφερνε στα ρουθούνια αλμύρα και μυρωδιά από θαλασσόχορτο…

Είχε φτάσει! Παρατάει το αυτοκίνητο με τα φώτα ανοικτά τρέχοντας να βρει τον Τζίμι. Πλησιάζει το οίκημα με γοργά, αλλά προσεκτικά βήματα. Το μόνο φως, που φώτιζε τον χώρο δεν ήταν άλλο από μια γυμνή λάμπα φθορίου, πάνω από την ξεχαρβαλωμένη πόρτα…η οποία ήταν μισάνοιχτη…

Ο Έι Τζι τράβηξε το ρεβόλβερ του από τη μασχάλη του και το κράτησε σφιγγτά στο χέρι, σπρώχνοντας σιγά σιγά, συγχρόνως, την παραβιασμένη πόρτα. Μπήκε μέσα και προσάρμοσε τα μάτια του στο μισοσκόταδο κλείνοντάς τα. Το βλέμμα του σάρωσε το χώρο. Στην έρημη αίθουσα δεν υπήρχε τίποτα άλλο από σκουπίδια και περιττώματα ζώων και ανθρώπων. Έκανε να φύγει, μα η ματιά του έπεσε ξαφνικά σε μια τρισδιάστατη σκια στον αριστερό τοίχο. Προχώρησε προς εκεί και αυτή η άμορφη σκια ”μεταμορφώθηκε” σε ένα πτώμα. Ένα πτώμα σκοτωμένο με μια σφαίρα στο κούτελο… Ήταν ο Τζίμι!

 

 Το κειμενάκι αυτό είναι μια απάντηση στην πρόσκληση της Θαλασσινής ματιάς, σε ένα νέο μπλογκοπαίχνιδο: Να γράψουμε ένα κείμενο πεζό ή ποίημα, που να περιλαμβάνει τις λέξεις, γραμμένες σε bold. Το έγραψα. Βέβαια το “σενάριο” δεν είναι πρωτότυπο, αντίθετα είναι βαθιά επηρεασμένο από τις ταινίες και τα βιβλία, που μου αρέσουν.

….και η μουσική επένδυση? “Τhe world is not enough” των Garbage από την ομώνυμη ταινία του James Bond, που είχε η τηλεόραση χθες… Σύμπτωση? Μπα!!!

 

‘Οποιος θέλει μπορεί και αυτός να δοκιμάσει….!

Φθινόπωρο…

Καμιά μέρα δεν μου φάνηκε τόσο φθινοπωρινή όσο η σημερινή…

το ψιλόβροχο, που έριχνε ήταν λες και μου ξέπλενε την ψυχή!

Οι σκέψεις μου προσπαθούσαν να διαπεράσουν τα σύννεφα τα βαριά…

μνήμες ντυμένες με χρώματα κόκκινα και μαβιά!

Δέντρα ξερά, γυμνά από φύλλα…

καρδιά γεμάτη μ’ αισθήματα μύρια!

Αέρας ψυχρός, παγώνει το αίμα…

μάτια κλειστά να διώξουν το ψέμα!

 

Εμείς ήμαστε στο γήπεδο, ο Ηρακλής ήταν?

Το ραντεβού είχε δοθεί…ήταν προγραμματισμένο! Σήμερα έπαιζε Ηρακλής- Ολυμπιακός, μα…

Κάποιος φαίνεται δεν είχε κατέβει στο γήπεδο και αυτός ήταν ο Ηρακλής

Το ρόπαλο χάθηκε κάπου ή το πήρε ο αέρας της Θεσσαλονίκης, που φυσούσε σήμερα και έτσι απλά και ανώδυνα ο Ολυμπιακός πέρασε ένα ευχάριστο απόγευμα στο Καυτατζόγλειο…

Το ενενηντάλεπτο ολοκληρώθηκε βρίσκοντας τους Πειραιώτες νικητές με 0-3.

Τα τρία υπέροχα γκολ τα έβαλαν: Τζόρτζεβιτς, Μπελούτσι και Ντουντού…

Έτσι με απλό και όμορφο ποδόσφαιρο κατά μεγάλα διαστήματα ο Ολυμπιακός έκανε ένα ακόμα σημαντικό βήμα, στη φετινή του πορεία, προς την κατάκτηση του πρωταθλήματος …

Είπαμε φύσαγε αέρας απόψε…βοριάς…!

 το παρακάτω βιντεάκι-τραγούδι είναι εξαιρετικά αφιερωμένο σε ένα φίλο Ηρακλειδέα…που είχαμε δώσει ραντεβού…στο γήπεδο!!!! [μπορεί να μην είναι του γούστου σου αλλά...   ]

 

Και για μας τους υπόλοιπους τι καλύτερο να ξαναπολαύσουμε τα θεαματικά γκολ του πρωταθλητή

 

Ας…τσαλακωθούμε :) …πειράζει?

Παρασκευή σήμερα, 21 Νοεμβρίου (γιορτάζουν οι Μαρίες,οι Δέσποινες, οι Σουλτάνες…χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν!), άλλη μια βδομάδα φτάνει στο τέλος της με το σαββατοκύριακο εν’ όψει μας δίνεται η ευκαιρία για ξεκούραση και για εξορμήσεις στην εξοχή…

Σκέφτηκα λοιπόν να γράψω κάτι για να γελάσουμε, ένα είδος “ανέκδοτου”, μα προσωπικό. Σίγουρα θα αποδεικτεί για μένα βοήθεια μεγάλη, αλλά συγχρόνως θα μου λυθεί και μια απορία ελπίζω…

 

Προχθές (Τετάρτη), λοιπόν, είχα μια συζήτηση με ένα φίλο…πάνω στην κουβέντα μου λέει, πως έχει να παρακολουθήσει κάποιο σεμινάριο την ερχόμενη Δευτέρα:

-” Την άλλη Δευτέρα? “, τον ρωτώ…

-” ‘Οχι.”, μου απαντά…” η άλλη Δευτέρα είναι 1η Δεκεμβρίου, εγώ σου λέω για την επόμενη Δευτέρα”…

-” Ποια η διαφορά?”, τον ξαναρωτώ…” Αν ήθελα να πω την Δευτέρα 1η του μηνός, θα έλεγα μεθεπόμενη Δευτέρα και όχι την άλλη Δευτέρα”…

Και αρχίζει, που λέτε φίλοι μου, ένας άτυπος “καυγάς” ανάμεσά μας (όπως συνηθίζουμε να κάνουμε μεταξύ μας, αλλά με πολύ πλάκα και πείσμα και οι δυο) για το ποιος έχει δίκιο…και οι δύο ανυποχώρητοι στις θέσεις τους…Λύση δεν βρήκαμε και στο τέλος μου πετά την ιδέα…”ανέβασέ το στο blog σου και θα δεις γέλια, που θα κάνουν μαζί σου…”!

Εντάξει φίλε μου. Δέκτηκα την πρόκληση και το ανέβασα στο blog μου…:

Ποιος λοιπόν μπορεί να με βοηθήσει και να μου τεκμηριώσει βέβαια αν κάνω λάθος ή όχι? Εγώ ισχυρίζομαι, ότι το “άλλη” που είπα δεν είναι σώνει και καλά χρονικός προσδιορισμός, αλλά απλά και ένας επιθετικός προσδιορισμός…

Φαντάζομαι με τη δική σας συμβολή θα αποδεικτεί ένα από τα δυο: Είτε, ότι πράγματι κουβαλώ κάποιο κουκούτσι μυαλό στο κεφάλι μου, είτε ότι η ξανθιά βαφή των μαλλιών μου παραμπήκε βαθιά στο μυαλό μου και μου “έκαψε” ορισμένα κύτταρα… !!!!

Ποιος ξέρει? Ίδωμεν….

Για την ώρα ακούστε  το τραγουδάκι μπας και αλλάξουμε διάθεση, να “ανεβούμε ψηλά”! Εύχομαι σε όλους ένα καλό σ/κ! 

 

ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ!

Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω κείμενο και όλους του χρήστες του διαδικτύου να το υπογράψουν.

 

Όχι στο Όνομά μας

 

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.

–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

 

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”

- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

 

 

 

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση – καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

 

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από το blog “Όχι στο όνομά μας”

 

…συγχωρέστε με είναι το λιγότερο, που μπορώ να κάνω…

Ένας απλός άνθρωπος είμαι…πρέπει?

Ένας απλός άνθρωπος είμαι…

Έχω μια μέση εκπαίδευση και πιθανότατα κουβαλώ και ένα επίσης μέσης σε νοημοσύνη μυαλό… Τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Εκτός και αν αποδειχτεί, ότι το IQ μου είναι ίδιο με ένα βλήτο…

Στο χώρο των blogs (ούσα η ίδια blogger) μετρώ χρονικά περίπου τρεις μήνες, οπότε δεν μπορώ να πω ότι κατέχω πλήρες το άθλημα…

Μαθαίνω και εξακολουθώ καθημερινά να μαθαίνω από όλους εσάς νέα πράγματα, πληροφορούμαι, ξεχωρίζω τις απόψεις σας και τα “πιστεύω” σας…με άλλα λόγια γνωρίζω καινούριους ανθρώπους και κυρίως ενημερώνομαι…

Ο καταιγισμός των ειδήσεων και των πληροφοριών πραγματικά είναι μεγάλος…Το μυαλό μου δέχεται τόσα μηνύματα όσα δεν είχε δεκτεί στα προηγούμενα 32 μου χρόνια… “Σημαντικό” θα πείτε και “συμφωνώ” θα απαντήσω εγώ…αν και κάπου στο βάθος, μπορεί να υπάρχει ο κρυφός φόβος να μην κάψω, αυτό που λένε κοινώς, καμιά “μπιέλα” (μόνο μην με ρωτήσετε τι ακριβώς είναι η μπιέλα,δεν ξέρω, όταν μάθω θα σας πω)!

Το δυστύχημα όμως στην ενημέρωση που λαμβάνω είναι ότι μου γεννούν ένα σωρό συναισθήματα…Βέβαια θα μου πείτε καλό είναι και αυτό, γιατί αποδεικνύει, ότι δεν είμαι ένα ξερό μόνο κούτσουρο χρήσιμο να καεί στη φωτιά και να μας ζεστάνει…

Επανέρχομαι, λοιπόν, στα συναισθήματα, που ξυπνούν μέσα μου…Δεν θα επικεντρωθώ τόσο σε αυτά της χαράς, της ευδαιμονίας και της ευχαρίστησης…Αυτά τα συναισθήματα κατά την άποψή μου, δεν έχουν πολλά να προσφέρουν…είναι τόσο “στιγμιαία” στο χωροχρόνο, σαν μικρές αναλαμπές από φως στο σκοτάδι, που συχνά αναρωτιέσαι αν όντως τις είδες…

Όχι θα ασχοληθώ με τα άλλα…τα μεγάλα, τα τεράστια, που πλεονάζουν στην καθημερινότητά μας. Άρα οφείλεις να τα προσέξεις, γιατί τα βιώνεις σε μέγιστο βαθμό, επειδή “καρφώνονται” μέσα σου, σαν αγκάθι στο χέρι σου…

‘Ολος αυτός ο πρόλογος έχει να κάνει με τα συναισθήματα θλίψης, πόνου, στενοχώριας και έντονου προβληματισμού. Θα δώσω παραδείγματα μέσω εσάς, που μέσα στο μοναχικό μου ταξίδι στα δικά σας blogs είδα πολλά και ένοιωσα πολλά.

Ο φίλος Αντώνιος μιλάει για την live ψηφοφορία, που γίνεται σχετικά με την γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 από την γείτονα χώρα…Πώς μπορώ να μείνω αναίσθητη στο θέμα αυτό και να κλείσω τα μάτια στο συνεχή κατατρεγμό του ταλαίπωρου αυτού λαού, αφού και τώρα οι διώκτες τους με έμμεσο τρόπο και προπαγάνδα αμφισβητούν ακόμα και το ιστορικό αυτό γεγονός?

Πολλοί γνωρίζετε για τα γεγονότα και τα δρώμενα, που συμβαίνουν στις ελληνικές φυλακές, έχετε γράψει και άρθρα πάνω σε αυτά…Ο νεοαποκτηθείς φίλος recuerdos, έγραψε προχθές (αν δεν κάνω λάθος) για ένα φυλακισμένο, που απαγχονίστηκε στην τουαλέτα του κελιού του. Πώς μπορώ και με ποιο δικαίωμα να δηλώσω άγνοια και αδιαφορία, όταν καταπατώνται “βάρβαρα” τα ανθρώπινα δικαιώματα, μόνο και  μόνο επειδή συμβαίνουν εκτός της πόρτας του σπιτιού μου και δη σε έγκλειστους (μπορεί και όχι άδικα) συνανθρώπους μου?

Από την άλλη, ένα τρίτο παράδειγμα, ο φίλος Lockheart έχει αναρτήσει δύο φοβερά ( πάντα κατά την γνώμη μου) videos. Παλιότερα είχε ανεβάσει το zeitgeist και τώρα τη συνέχεια αυτού. Πόσο εύκολα μπορεί να παρασυρθεί κάποιος από τα λεγόμενα τους και να χειραγωγηθεί μόνο και μόνο επειδή δεν έχει την ικανότητα, πες, ή τη δυνατότητα να φιλτράρει, όσα ακούει?

Σίγουρα τώρα θα έρθετε να μου αντιπαραβάλετε το γεγονός ότι σε παλιότερο άρθρο μου, εγώ ήμουν, που ισχυρίστηκα, ότι δεν βλέπω ειδήσεις…Δεν το αρνούμαι, αλλά εξελίσσομαι και λέω, ότι προτιμώ να το κάνω μέσω εσάς, τα δικά σας ιστολόγια…

Είμαι ένας απλός άνθρωπος, εξακολουθώ να φωνάζω…Που το φτωχό μου μυαλό μπορεί να μπερδεύεται, να συγχίζεται, μπορεί η διάθεσή μου να “ανεβαίνει” ή να ψυχοπλακώνεται, ανάλογα με τα όσα βλέπω γύρω μου και ακούω…αλλά επίσης δεν θα ντρέπομαι να ρωτώ να μαθαίνω, όταν δε ξέρω κάτι…

Ίσως αυτό να είναι εντέλει σημαντικό και να κάνει την διαφορά…μπας και γίνω Άνθρωπος…!!!