You are currently browsing the daily archive for Οκτωβρίου 18th, 2008.
Πρόσφατα έκανα μια “επίσκεψη” στο νομαρχιακό νοσοκομείο του νησιού…όχι για μένα, αλλά για να δω ένα δικό μου άνθρωπο.
Δεν χρειάζεται να έχει κανείς μεγάλη φαντασία για να καταλάβει τι αντίκρισα…
Οι υποδομές φρικτές και απίστευτα ελλιπείς, ένα κτίριο σε κατάσταση διάλυσης, σκουριασμένοι σωλήνες στους τοίχους, που κανείς δεν γνώριζε από πού ξεκινούσαν και πού κατέληγαν…ανθρώπινο δυναμικό, δηλαδή γιατροί και νοσηλευτές βαριεστημένους και αδιάφορους, που αν κρίνω από τον τόπο και τρόπο εργασία τους δεν τους αδικώ εντελώς…
…ένα μαξιλάρι…σε ολόκληρο νοσοκομείο δεν υπήρχε ένα μαξιλάρι για τον άνθρωπό μου, που είχε πάθει διάσειση και θα του ανακούφιζε τον πόνο στον αυχένα από το σκληρό στρώμα του κρεβατιού…βέβαια ήμασταν τυχεροί γιατί είχε τουλάχιστον κρεβάτι και όχι ένα ράντζο στο διάδρομο…!
Νοσοκόμοι και γιατροί έπαιρναν σβάρνα τους θαλάμους φωνάζοντας ένα άσχετο όνομα ασθενή, γιατί δεν ήξεραν, πού ακριβώς τον είχαν “παρκάρει”…
Το γλαφυρό της ιστορίας ήταν, ότι πιτσούνια (περιστέρια εννοώ) περπατούσαν στους διαδρόμους ανενόχλητα και κανείς δεν υπήρχε να τα διώξει…μάλιστα είδα και κάποιο να πηγαίνει στο μαγειρείο και παρόλο την στενοχώρια μου δεν μπόρεσα να μην γελάσω με την σκέψη, ότι το καημένο το πτηνό θα μπορούσε να “εμφανιστεί” αργότερα σαν η σπασιαλιτέ της ημέρας “κοτόπουλο στο φούρνο” στο μεσημεριανό μενού του νοσοκομείου 
Δεν θα ήθελα το ύφος μου που σας περιγράφω τα γεγονότα και τις συνθήκες που επικρατούν σε ένα δημόσιο νοσοκομείο να γίνει πιο καυστικό και να έχει ένα έντονο “κατηγορώ”!
… όλοι μας γνωρίζουμε ότι η δημόσια υγεία “νοσεί”. Ακόμα και για ένα απλό πιστοποιητικό το όλο σύστημα σε αναγκάζει να καταφύγεις σε ένα ιδιωτικό ιατρείο μόνο και μόνο να αποφύγεις την απίστευτη ταλαιπωρία που θα υποστείς!
Μα είναι κρίμα! Να υπάρχει εδώ στο νησί ένα καινούριο νοσοκομείο υπό κατασκευή ,τουλάχιστον τα τελευταία είκοσι χρόνια και ακόμα να έχει μείνει το κτίσμα μόνο με τον σκελετό… κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, κονδύλια έχουν φαγωθεί, αλλά αυτό σταθερό σαν στοιχειωμένος πύργος χάσκει ανεκμετάλλευτο…
Ας είναι… τίποτα δεν φαίνεται να αλλάζει στην Ψαροκώσταινα…το μόνο που θα μπορούσαμε να πούμε είναι : περαστικά μας!
Πρόσφατα σχόλια