Ο υπερπάντων αγώνας…

Εδώ και καιρό βρίσκομαι σε μια όχι ευχάριστη κατάσταση… ορισμένοι, που ίσως με ξέρουν, καταλαβαίνουν σε τι αναφέρομαι…

Η αλήθεια είναι, ότι πράγματι βρίσκομαι σε έναν κυκεώνα ταραχών στην προσωπική μου ζωή με ανθρώπους πολύ οικείους μου…

Προσπαθούν να με … φιμώσουν. Μου πήραν μέσα από τα χέρια μου, με ακραίο και απαράδεκτο τρόπο ό,τι με ευχαριστούσε το τελευταίο χρονικό διάστημα : το laptop μου.

Οι παλαιολιθικές τους ιδέες, ο πνευματικός μεσαίωνας και σκοταδισμός που πρυτανεύει στο μυαλό τους, τους υπαγόρευσε, πως αυτό το μηχάνημα του “διαβόλου” είναι η αιτία του κακού…!

Επεμβαίνουν στην προσωπική μου ζωή με κάθε παράνομο τρόπο…χρησιμοποιούν απειλές, βία ψυχολογική και σωματική, πιστεύοντας τάχα , πως το κάνουν για το καλό μου και να μπω στον “ίσιο δρόμο”.

Έναν “δρόμο”, που για μένα ισοδυναμεί με το ψέμα και την υποκρισία, το φαινομενικό καθωσπρεπισμό, που ακόμα και σήμερα επικρατεί στην κοινωνία μας…μια κοινωνία, που έχει επικεντρωθεί  στον ανθρώπινο εγωισμό, το ¨ζήσε το σήμερα και απόκτησε όσα περισσότερα υλικά αγαθά μπορείς”, με φυσική (κατά την άποψή της) συνέπεια την ευτυχία…

Η ψυχή μου, η καρδιά μου και το πνεύμα μου ασφυκτιούσε, ήμουν ένα ξένο σώμα ανάμεσά τους. Δεν άντεξα να ακολουθώ τυφλά τις υποδείξεις τους, να κάνω συνέχεια συμβιβασμούς ή και να υποβιβάζω την προσωπικότητά μου…

Το post αυτό δεν είναι μια προπαγάνδα εναντίον τους, πρώτον, γιατί δεν θεωρώ σωστό να γίνεται εν αγνοία τους και δεύτερον, αυτά τα μυαλά κουβαλούν, τόσα ξέρουν, τόσα λένε και πράττουν…οι νόμιμες διαδικασίες να αμυνθώ με τη σύμπραξη της δικαιοσύνης και της έννομης τάξης έχουν πλέον δρομολογηθεί…

Αυτό το post αντιπροσωπεύει για μένα μια κραυγή αγωνίας, απόγνωσης και αποφασιστικότητας παράλληλα, να ανυψώσω το ανάστημά μου σε όσους προσπαθούν να με βλάψουν να μου στερήσουν την ελευθερία σκέψης και έκφρασης, να ανακτήσω ξανά τα κεκτημένα μου…

Να δηλώνω το παρόν εδώ στην μπλογκόσφαιρα και να υπάρχω ανάμεσά σας, έστω και αν για την ώρα γίνεται με ένα απαρχαιωμένο υπολογιστή της δουλειάς με ταχύτητα…χελώνας.

Είμαι εδώ και θα μιλώ ελεύθερα και με παρρησία, είμαι εδώ για να πολεμήσω για τα δικαιώματά μου, για την ψυχική και την πνευματική μου ηρεμία…είμαι εδώ, γιατί όπως έλεγε και ο Νίτσε “ό,τι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό-ή”…!!!