Σε μια έκρηξη χρωμάτων βρέθηκα μπλεγμένη…

οι χρυσές ακτίνες του ήλιου σαν πύρινες κορδέλες με τύλιξαν, οι φλόγες τους με άγγιζαν, μα δεν με έκαιγαν…

ήμουν στον ουρανό…γυμνή ψυχή…δεν χρειαζόταν να σκεπαστώ…

ουράνιο τόξο μέσα μου, γιατί ήσουν εκεί, ένοιωθα την παρουσία σου σαν πνοή του ανέμου, που διώχνει τα μαύρα σύννεφα…

τα αόρατα χέρια σου με κράταγαν γερά, δυνατά…μου είπες “κοίτα ψηλά, ποτέ χάμω”…

όμως το βλέμμα μου γλίστρησε στη γη…ανούσιες σκέψεις και λόγια ασήμαντα βρήκα…με έκαναν να στραφώ στο πρόσωπό σου…

ένα λαμπερό φως έβγαινε από το μέλι των ματιών σου, γλυκό σιγά σιγά κύλησε και τρύπωσε στην καρδιά μου…κρύφτηκε εκεί…

το χαμόγελό σου…ω! το χαμόγελό σου, σαν γάργαρο νερό δρόσισε το είναι μου…

Τα είχα όλα…ήμουν ευτυχισμένη!

Μα ξάφνου μια βροντή, μια αστραπή συντάρραξαν τον κόσμο μου, η παγωνιά με άρπαξε και με έσφιξε σαν μέγγενη…

το φως έσβησε, τα χρώματα χαθήκαν, τα χέρια άδεια…σκοτάδι μπρος μου…

ήμουν μόνη… είχα ξυπνήσει…!

είναι άραγε τα όνειρα οι επιθυμίες μιας καρδιάς?